Tests, artikelen en nieuws over auto trackdays en motorsport

155 artikelen van 155
Het paddock van een trackday lijkt op een goed opgevoede dierentuin: je ontmoet steeds dezelfde soorten, elk overtuigd de enige van zijn soort te zijn. Er bestaan tientallen variëteiten, maar vijf keren er bij elke uitstap terug, ongeacht het circuit, het weer of de prijs van de koffie. Hier is de kijkgids, te lezen met een glimlach. Goed nieuws: iedereen herkent zich erin, en wie het tegendeel beweert is waarschijnlijk nummer 4. 1. De beginner die alles gelezen heeft Hij las drie boeken, zag veertig video's en leerde de ideale lijn van elke bocht van een circuit dat hij nog nooit zag. Hij komt een dag eerder aan om de parking te verkennen, met een notitieboekje, een stopwatch en een gelamineerde checklist. 's Ochtends is hij bij de briefing de enige die aantekeningen maakt, en hij stelt een vraag over de bandenspanning waarop de instructeur met een beleefde glimlach antwoordt. Op de baan wordt het ingewikkeld: hij past alles tegelijk toe, wat neerkomt op niets toepassen. Hij denkt aan het apex, de blik ver vooruit, de gewichtsverplaatsing, de spiegel en de volgende bocht, en ontdekt dat een brein niet zoveel processors heeft als een moderne auto. Bij de tweede ronde rijdt hij al als iemand die een uit het hoofd geleerd gedicht opzegt: correct, maar zonder er iets van te begrijpen. Zijn uitrusting verdient een vermelding. Een overall gekocht voordat hij ooit reed, bijpassende handschoenen en een tas die zo netjes is ingepakt dat hij tien minuten nodig heeft om zijn wielsleutel terug te vinden. Hij heeft de plattegrond van het circuit uitgeprint en de remzones in drie kleuren gemarkeerd, wat hem van pas komt tot aan de eerste bocht. Tijdens de middagpauze is hij degene die zijn aantekeningen herleest terwijl hij zijn broodje eet, om daarna met een nieuwe theorie terug de baan op te gaan. Die duurt meestal anderhalve ronde, net lang genoeg voor het circuit om een andere aan te reiken. 's Avonds vertrekt hij moe, met een hoofd vol en al ingeschreven voor de volgende datum: het kenmerk van de besten. 2. Degene met de perfecte band maar zonder het niveau Zijn banden kosten twee maandsalarissen, zijn velgen zijn gesmeed, zijn remblokken hebben een Italiaanse naam en zijn remklauwen zijn geschilderd in een kleur die in de natuur niet bestaat. In de pit opent hij graag de kofferbak en laat hij een kring bewonderaars een rondleiding door zijn bezit maken. Hij kent het referentienummer van elk onderdeel, de prijs van elk onderdeel en, op goede dagen, het nut van enkele ervan. Op de baan rijdt hij toch drie seconden achter een oude standaard compact, bestuurd door iemand heel rustigs, en daar begint de ruzie met zichzelf: "Er moet een afstelling zijn." Die is er natuurlijk altijd: de carrosserie staat te hoog, het spoor is te smal, de temperatuur te koud. Elk nieuw onderdeel neemt een beetje van zijn excuus weg, maar er blijven er genoeg over, en hij heeft al een bestelbon voor het volgende. Hij heeft ook de auto die de pit doet verstommen als hij start. De motor is getuned, de uitlaat is "geoptimaliseerd" en het geluid is zo luid dat zijn komst te horen is voordat je hem ziet. De remmen zijn van racekwaliteit, maar hij spaart ze alsof ze geleend zijn. Het mooiste is het moment van de vergelijking: de buurman in de pit, achter het stuur van een gewone serieauto, vraagt hem beleefd hoeveel pk hij heeft. Hij antwoordt nauwkeurig, tot op de pk, stelt dan dezelfde vraag terug en krijgt te horen: "Geen idee, genoeg." Het gevaarlijkste antwoord van het paddock. 3. De tijdenfanaat Hij kent zijn tijden op de honderdste: die van gisteren, die van twee jaar geleden en die van zijn buurman in de pit, die hij kreeg zonder het te vragen. Bij elke terugkeer checkt hij zijn app, met het gezicht van een trader voor zijn scherm, terwijl de dag gemaakt is om te rijden, niet om te vergelijken. In de pitstraat stelt hij de opname van de volgende ronde al in. Zijn beste ronde werd altijd "verpest door verkeer", door een gele vlag of door een auto waarvan de bestuurder "nooit kijkt". Soms rijdt hij de pit uit vlak achter iemand die sneller is om "te profiteren van de slipstream", wat een elegante manier is om te vragen in de eerste bocht ingehaald te worden. Door de honderdste na te jagen vergeet hij soms de bocht die hem die had moeten opleveren. In de auto zit de camera vast, de gps ook, en de gegevens komen in real time binnen op een telefoon op het dashboard. Terug in de pit installeert hij zich met een laptop midden in de box en legt hij zijn curves over die van de dag ervoor, met de uitstraling van een Formule 1-ingenieur met een campingbudget. 's Avonds, bij de debriefing met zichzelf, heeft hij twee tienden gewonnen in de chicane en er vier verloren op het rechte stuk, zonder precies te weten waarom. Toch gaat hij opgetogen naar huis: op een grafiek vind je altijd een reden om te hopen. En het weekend erna keert hij terug om die tiende te zoeken als een schatzoeker. 4. De koning van de ontbrekende spiegel Hij rijdt recht, geconcentreerd, zelfverzekerd: wat er achter gebeurt is een onbelangrijk detail. De snellere auto's zitten al drie bochten achter hem, hebben hun aanwezigheid met een lichtsignaal gemeld, daarna met een tweede, en hij heeft nog altijd niets gezien. In zijn wereld begint de baan bij de voorbumper en eindigt hij bij de voorruit. In de pit klaagt hij daarna dat "mensen plakken", dat "sommigen maar wat rijden" en dat de dag perfect geweest zou zijn zonder de anderen. Hij begrijpt niet dat het juist de anderen zijn die met bewonderenswaardig geduld wachtten op een vrije baan die nooit kwam. De marshals kennen hem daarentegen goed: ze zwaaiden al met een blauwe vlag in zijn richting, met de gemoedsrust van mensen die weten dat hij hem niet zal zien. Er bestaat een verfijndere variant: degene die wel degelijk achterom kijkt, maar om te besluiten niets te veranderen. Hij heeft je gezien, dat is zeker, en hij heeft geconcludeerd dat de lijn van hem is. Je volgt hem drie bochten lang in de veronderstelling dat zijn auto een probleem met de aandrijflijn heeft, voordat je begrijpt dat het een principekwestie is. De meeste dagen kennen nochtans duidelijke inhaalregels, die bij de ochtendbriefing worden herhaald. De koning van de afwezige spiegel heeft de regels echter niet gelezen: hij heeft naar de foto's gekeken. 5. De stille pro Een oude auto zonder stickers, een simpele helm, een thermos en een glimlach. Hij komt vroeg aan, richt zijn hoekje van de pit in tien minuten in en lijkt op alles behalve op iemand die opvalt. Terwijl de anderen hun velgen vergelijken, controleert hij zijn spanningen, vloeistofniveaus en aanhaalmomenten, en gaat dan met een koffie zitten, met de blik van iemand die niets te bewijzen heeft. Op de baan rijdt hij zo vloeiend dat je denkt dat hij traag is, tot je naar zijn rondetijd kijkt. Hij remt nooit laat, hij remt precies goed. Hij mishandelt de auto niet, hij laat hem ademen. Hij gaat zonder erbij na te denken opzij als er een snellere auto aankomt, en haalt in met de ruimte die degene die hij inhaalt nodig heeft. Aan het einde van de dag heeft hij meer ronden gereden dan wie ook, met remmen die niet weggeëbd zijn. Hij zegt niets over zijn techniek, maar antwoordt graag aan wie hem een vraag stelt, zonder de toon van iemand die alles weet. Het is de enige soort om je door te laten inspireren zonder het te zeggen: kalm, schoon, regelmatig, en altijd één oog op de spiegel. Je wordt het niet door iets te kopen, maar door veel te rijden, te luisteren naar wie meer weet en, af en toe, te aanvaarden de beginner van de dag te zijn. Om deze soorten in hun natuurlijke habitat te observeren, vermeldt de kalender van EuropaTrackdays de trackdays bij jou in de buurt, met circuit, organisator en formule. Tot in de pit. Lees ook: Aan de slag op het circuit: wat je moet weten vóór je eerste dag Elke gelijkenis met bestaande rijders is uiteraard louter toeval.
EuropaTrackdays wordt op 1 januari 2027 20 jaar (al!). Een mooie gelegenheid voor de grootste update van de site in lange tijd: bugfixes, betere navigatie op de telefoon, zoeken met filters, eenvoudiger foto's uploaden en nog een paar andere nieuwigheden die we je graag zelf laten ontdekken. De kern van de site blijft de kalender, die voor 2027 langzaam vorm krijgt: de meeste data komen er voor het einde van het jaar of heel begin 2027, afhankelijk van de organisatoren. Draai een rondje over de site en laat ons weten wat je ervan vindt: een bug, een pagina die niet goed wordt weergegeven, een idee om het beter te maken? Schrijf ons via de contactpagina. Bedankt voor je trouw en welkom aan de nieuwkomers 😊.
Racer's was een online magazine over autorijden op het circuit in Frankrijk. Het eerste nummer verscheen in het voorjaar van 2013, en EuropaTrackdays verwelkomde dat initiatief toen al, met een toon die "tegelijk professioneel en ontspannen" was. Het motto van het magazine zei alles: "het magazine voor circuitrijders.. geschreven door circuitrijders". In het begin was het gratis, daarna werd het aangeboden voor 2 € per nummer. Een simpel idee: leren rustig te rijden op het circuit Circuits werden vaak gemeden, omdat ze ten onrechte met verkeersovertredingen op de openbare weg werden gelijkgesteld, maar steeds meer eigenaren van sportwagens trokken toch naar het circuit. Racer's wilde hun alle sleutels geven om rustig te rijden. De teksten pretendeerden nooit het advies te vervangen van een gediplomeerde rij-instructeur die ter plaatse aanwezig is, maar dienden als basis voordat je alleen de baan op gaat, of om je te verbeteren. Elk nummer bracht dezelfde vaste rubrieken samen: de circuittest van een auto, vaak zeldzaam of getuned, uitgevoerd op het circuit en niet op de weg; een rijtechniekdossier: racelijnen, belastingoverdracht, remmen, hak-teen, zithouding; een technisch onderwerp: de turbo, afstellingen van het onderstel, het opwarmen van de banden; "La bonne traj'": een circuit onder de loep, met de ideale lijn en de rempunten; nieuws, portfolio's van fotografen en, afhankelijk van het nummer, lezers die circuitrijder zijn in de schijnwerpers. Marc Peraldi Volgens de voorstelling in het eerste nummer is Marc Peraldi een door de staat erkend rij-instructeur en werktuigbouwkundig ingenieur, en hij stelde deze dubbele ervaring ten dienste van de lezers van Racer's. Hij was toen instructeur bij gerenommeerde rijscholen, zoals de Porsche Sport Driving School of de rijschool van Le Mans, en vrijwilliger bij de organisatie van de 24 uur van Le Mans, waar hij de safety cars bestuurde of in de wedstrijdleiding werkte. Hij bouwde zijn rij-ervaring op tijdens clubdagen en bleef zich daarna ontwikkelen in de omgang met professionele coureurs. Zo stond hij heel dicht bij wat de lezers het hele jaar door meemaken: hun auto voorbereiden, hun rijstijl bijschaven en op zoek gaan naar de beste auto om mee te rijden. Een team van gepassioneerden Marc Peraldi stond er niet alleen voor. Drie professionele instructeurs, Dimitri Enjalbert, Vincent Capillaire en Guillaume Greuet, hadden elk solide wedstrijdervaring op internationaal niveau en gaven al vele jaren rijles. Racer's vertrouwde hun aan het einde van elk artikel "het oog van de prof" toe, en ze hebben ook dossiers geschreven: de zithouding door Dimitri, de LMP2 van Sébastien Loeb Racing door Vincent, het opwarmen van de banden door Guillaume. Dimitri Enjalbert heeft zijn eigen pagina onder de instructeurs van EuropaTrackdays: bekijk zijn pagina. Dimitri Enjalbert Professioneel instructeur Vincent Capillaire Professioneel instructeur Guillaume Greuet Professioneel instructeur Kevin Goudin Fotograaf Voor de beelden zorgden twee gepassioneerde fotografen. Kevin Goudin, woonachtig in het zuidwesten, dekt zoveel mogelijk evenementen op de circuits in zijn regio, met name de races van Racercar en GT de Série in Nogaro. Loïc, in België, amateurcoureur met een BMW M3 e46, fotografeert de circuits in zijn regio en de Nürburgring, waar hij de test van de Nissan GT-R in nummer 3 heeft vastgelegd. De nummers, een voor een Nummer 1 (april 2013): test van de Porsche 997 GT3 RS, de theorie van de racelijnen, de turbo, de ideale lijnen op het Bugatti-circuit van Le Mans. Nummer 2: test van de Nissan GT-R, de belastingoverdracht, Magny-Cours in F1-uitvoering. Nummer 3: test van de BAC Mono in Spa-Francorchamps, het remmen. Nummer 4: test van de BMW M3 E92 DM Performance, hak-teen, Nogaro, de verzekeringen. Nummer 5 (november 2013): test van de Mégane RS van 330 pk, de afstelling van het onderstel, rijtips voor Dijon-Prenois. Nummer 6: meer dan 1000 pk samen op het circuit van Lurcy-Lévis, de French Evo Days, de zithouding, de LMP2 van Sébastien Loeb Racing, de racelijnen van het circuit van Chambley. Nummer 7 (augustus 2014): test van een Ferrari 355 Challenge, de juiste lijnen in Issoire, tips voor beginners op circuitdagen. Nummer 8 (februari 2015): test van een Renault Clio 3 Cup, racen in de Clio Cup, het opwarmen van de banden, de circuitrijders onder de lezers. De artikelen van Racer's op EuropaTrackdays Sommige artikelen uit het magazine hebben hier met instemming van Marc weer een plek gevonden: Porsche 997 GT3 RS (nummer 1) Nissan GT-R GLR 600+ (nummer 2) BAC Mono, op de proef gesteld in Spa-Francorchamps (nummer 3) Hak-teen (nummer 4) BMW M3 E92 DM Performance (nummer 4) Renault Mégane 3 RS (nummer 5) Ophanging en onderstelafstelling (nummer 5) Renault Clio 3 Cup (nummer 8) Je banden opwarmen: de methode (nummer 8) De zithouding (nummer 6) De racelijnen (nummer 1) De belastingoverdracht (nummer 2) Het remmen (nummer 3) Er worden in de loop van de tijd nog meer artikelen van Racer's toegevoegd.
"Hoeveel kost een circuitdag?" Dit is de eerste vraag die elke beginner stelt, en hun partner ook, meestal in een andere toon. Het korte antwoord: inschrijven is slechts het topje van de ijsberg. Hier is het uitgebreide antwoord, met bedragen, prijsindicaties en een paar tips om de rekening binnen de perken te houden (wat op het circuit een zeer relatief begrip is). Want afhankelijk van de organisator, het circuit en vooral de auto, kan dezelfde voldoening aan het eind van de dag €100 of €10.000 kosten. Inschrijving: de getoonde prijs Dit is de regel die je op de kalender ziet. Volgens de open circuitdagen die EuropaTrackdays in 2026 organiseert, bedraagt de mediane inschrijfprijs voor een hele dag ongeveer € 200, waarbij de meeste dagen tussen de € 120 en € 400 kosten. Een halve dag kost over het algemeen iets meer dan de helft van de prijs van een hele dag. Sommige organisatoren bieden ook pakketten aan (tien halve dagen, lidmaatschapskaarten) die de uiteindelijke prijs verlagen, mits je je daaraan houdt; anders is het een geweldige manier om een organisator te steunen, die het zeker verdient. Kleine, lokale clubdagen, die overal voorkomen en veel minder kosten, zijn moeilijker te vinden en vaak net zo leuk, maar de organisatie is niet altijd even streng en je auto zal de gratis drankjes 's middags misschien niet zo waarderen. Drie prijsverschillen: de organisator, het circuit en de auto Een mediaan vertelt niet het hele verhaal: twee circuitdagen hoeven alleen het woord "circuit" gemeen te hebben. Er zijn drie belangrijke bronnen van discrepantie: De organisator: een beetje. Op hetzelfde circuit rekenen organisatoren niet dezelfde prijs, omdat ze niet dezelfde diensten aanbieden: een beperkt of onbeperkt aantal auto's, instructeurs, verzekering, maaltijden, ondersteuning. Op Spa-Francorchamps varieert een dagkaart van €469 bij de ene organisator tot €990 bij de andere; op Hockenheim van €390 voor een Duitse club (voor haar leden) tot meer dan €700 bij een organisator met coaching; op Le Castellet kost toegang tot het circuit inclusief lunch en een open bar dit jaar €650 tot €800 bij een merkenclub, €890 voor een dag vrije rijtijd bij een andere en €990 voor zeven uur rijtijd bij een derde. Het verschil is zelden meer dan het dubbele, maar genoeg om te vergelijken wat er daadwerkelijk is inbegrepen voordat je voor de goedkoopste optie kiest. Het circuit: veel. Een inschrijving bij La Châtre (een afgelegen plek in Frankrijk) kost minder dan €100, terwijl een all-inclusive dag bij Le Castellet (ook in Frankrijk, maar dichter bij de zee) begint bij €650 en kan oplopen tot meer dan €1500. Aan de ene kant een gezinsuitje, waarbij je picknickt op de motorkap van je auto en iedereen elkaar kent; aan de andere kant een dagje uit waarbij je drankjes krijgt voordat je dorst hebt. Beide hebben hun vaste klanten en we respecteren de verschillen. Een bekend circuit huren is duur, en dat zie je terug in de inschrijfprijs. Dezelfde prijsverschillen zie je overal in Europa: een rondje op de Nürburgring Nordschleife kost €35 aan de kassa, terwijl een dag op een groot Formule 1-circuit zoals Barcelona-Catalunya tussen de €550 en €900 kost bij organisatoren van vrije circuitdagen, en nog veel meer bij begeleide formules of dagen die alleen toegankelijk zijn voor raceauto's. De auto: enorm. Dat is het verschil dat we vaak vergeten als we de inschrijfgelden vergelijken, maar het is wel het verschil dat het zwaarst weegt op het seizoen. Voor een Focus ST kost een set sportieve remblokken voor €120 tot €180, een set remschijven zo'n €250, een set van vier sportbanden ongeveer €700 en de brandstof voor een dag zo'n €80. Voor een supercar met carbonkeramische remmen kosten de remblokken honderden euro's, een set remschijven tienduizend euro of meer, een set semi-slick banden €1.500 tot €2.500, en het aantal liters benzine (of kerosine, als je dat liever hebt) dat je V12 verbruikt, zal je doen verlangen naar een driecilinder met turbo. Dan hebben we het nog niet eens over de verschillen in reparatiekosten in geval van te enthousiast remmen aan het einde van een recht stuk. Kortom, het plezier is vrijwel identiek, tot op een tiende van een seconde nauwkeurig, de glimlach op de terugweg is hetzelfde, en alleen de rekening is een wereld van verschil. De meest verstandige aanpak: kies de auto, het circuit en de organisator in die volgorde, niet andersom. Brandstof: het gaat snel Op het circuit verbruikt een sportwagen... (vul de rest zelf maar in op basis van je eigen ervaring): je rijdt heel vaak met vol gas. Reken op 20 tot 50 liter per 100 km, of 30 tot 250 liter per dag, afhankelijk van de auto en de daadwerkelijke rijtijd. Ik ga dat niet omrekenen naar euro's; daar is het nu niet het juiste moment voor. Banden, remmen: dat zijn ook verbruiksartikelen Hier komt het budget om de hoek kijken, en begrijpen we waarom ervaren coureurs hun banden met dezelfde zorg behandelen als een katteneigenaar. Een set sportbanden kost een paar honderd euro, een complete set voor een gewone auto vaak tussen de €600 en €1.000, en voor een sportwagen nog meer. Op het circuit slijten ze twee tot drie keer sneller dan op de openbare weg: een set gaat doorgaans drie tot zes dagen mee, niet een heel seizoen. Hetzelfde geldt voor remmen. Een set remblokken gaat een paar dagen mee, een set remschijven ongeveer tien, en de remvloeistof moet minstens één keer per jaar worden vervangen (zie het artikel over de eerste stappen op het circuit). Het goede nieuws: je hebt in principe geen raceremblokken nodig; goede sportremblokken voldoen prima en je hoeft ze minder vaak te vervangen dan je misschien denkt. Het slechte nieuws: het hangt allemaal af van de auto, zoals je hierboven kunt zien aan het verschil tussen een Focus ST en een supercar met koolstofkeramische remmen. Onderhoud en slijtage Elke twee of drie dagen de olie verversen, zo vaak mogelijk de wieluitlijning controleren, de wielmoeren voor elke rit vastdraaien, af en toe de koppeling vervangen – en voilà, onderhoud kost een hoop geld. De auto slijt ook veel sneller door al die fysieke belasting. Kortom, reken op een paar honderd tot een paar duizend euro per jaar aan onderhoud, bovenop je gebruikelijke routine. Reizen, accommodatie en maaltijden Het ideale circuit ligt zelden dicht bij huis. Een retourtje van 300 kilometer kost ongeveer €100 aan brandstof en tol, plus een hotelovernachting en een maaltijd zodra je de 250 kilometer overschrijdt, wat neerkomt op minimaal €100 tot €150 per persoon. Daarom zijn dagtrips vaak voordeliger dan ze lijken als ze dicht bij huis worden gekozen, en daarom zijn weekendjes weg met een groep, waarbij je samen reist of een accommodatie deelt, een goede optie. Ook hier lopen de prijsverschillen sterk uiteen. Aan de ene kant is er het paddockontbijt, met koffie en industrieel geproduceerde chocoladecroissants inbegrepen bij de toegangsprijs, wat als voordeel heeft dat het gratis is en je tot de middag energie geeft. Aan de andere kant is er het lokale gastronomische restaurant, waar je €180 per persoon kwijt bent en je de rest van de middag met een zwaar gevoel achterblijft. Het eerste kost ongeveer €5 en is niet te merken in je rondetijd, terwijl het tweede aanzienlijk meer kost en wel merkbaar is tijdens de eerste twee sessies. Hetzelfde geldt voor het hotel: tussen een kamer op een steenworp afstand van het circuit en een luxe hotel met zeezicht is het verschil niet te meten in rondetijden. Verzekering: Lees dit voordat u betaalt Uw autoverzekering dekt circuitgebruik vaak niet. Er zijn dagpolissen beschikbaar (ongeveer € 20 tot € 30 voor circuitaansprakelijkheid, meer voor uw eigen auto) en jaarpolissen die alle circuitdagen dekken. Het is in ieder geval verstandig om dit van tevoren schriftelijk te bespreken, en niet pas nadat u uw spatbord in de grindbak ziet hangen. Een seizoensbudget: een voorbeeld Om u een idee te geven, volgt hier het budget voor een amateurcoureur die vijf circuitdagen per jaar rijdt in eigen land (of een buurland) met een standaard sportwagen, waarbij hij rustig rijdt maar ook niet te veel gas geeft. Deze bedragen zijn actuele schattingen en moeten worden aangepast aan uw auto en locatie. De berekening is niet nieuw: in 2009 maakte een speedster-rijder die tien dagen per jaar het circuit op ging, zijn eigen berekening, regel voor regel, en kwam uit op "minder dan 8.500 euro alles inbegrepen", waarvan 350 euro voor een crash in de grindbak, inclusief reparatie van het glasvezel. Zeventien jaar later zijn banden in waarde gestegen, remblokken ook, en de crash is geen dag ouder geworden. Vier dagen, vier rekeningen Niets laat beter zien waar het geld naartoe gaat dan een voorbeeld. Hier zijn vier heel verschillende uitstapjes, met alle kostenposten, inclusief slijtage van de auto (dat wil zeggen, de hoeveelheid slijtage aan banden en remmen gedurende de dag). De inschrijfprijzen komen uit de kalender; de rest is een schatting die mogelijk nog moet worden aangepast. Om een eerlijke vergelijking te maken, vertrekken alle vier de uitstapjes vanuit Brussel. Hoe u de rekening kunt verlagen Zonder in te leveren op plezier, kunt u op verschillende manieren de kosten drukken. De meeste van deze manieren hebben te maken met minder uitgeven aan reparaties in plaats van te bezuinigen op andere zaken. Kortom, Onthoud één ding: het inschrijfgeld is slechts het topje van de ijsberg, en zelden het grootste deel. De rest wordt door andere factoren bepaald: de auto die je meeneemt, de banden, remmen en het onderhoud; de afstand tussen jou en het circuit; en bovenal je rijgedrag. Een coureur die op tijd remt, in zijn spiegels kijkt en de pitstraat inrijdt wanneer de auto dat aangeeft, verbruikt minder banden, remblokken, koppeling en geduld, en zal nooit de duurste kostenpost tegenkomen: van de baan raken. Om prijzen voor meerdere dagen te vergelijken, toont de EuropaTrackdays-kalender de tarieven voor elke dag, samen met het circuit, de organisator en het pakket. Heb je een budgetvraag of een goede deal die je wilt delen? Laat het ons weten via het contactformulier; andere coureurs zullen er ook van profiteren.
Er is een groot verschil tussen mensen die denken dat een racecircuit gewoon een weg zonder flitsers is, en mensen die met een mountainbikehelm op komen dagen en zich afvragen waarom ze vreemde blikken krijgen. Toch is rijden op een racecircuit voor bijna iedereen haalbaar: een auto in goede staat, een helm, een beetje bescheidenheid, en je bent klaar om te gaan. Dus, voor je eerste dag, lees je hier wat je moet weten voordat je het circuit opgaat, wat je moet doen als je er bent, en vooral wat je moet vermijden (daar komen we later op terug, het is een klassieker). Een racecircuit is geen plek om stoom af te blazen Op de openbare weg rijd je met de snelheid die andere bestuurders en de politie toestaan. Op een circuit kun je eindelijk hard rijden, in een omgeving die daarvoor ontworpen is: geen kruispunten, geen voetgangers, geen tractoren die uit bochten komen, geen uitloopstroken, geen baancommissarissen. Het is de ideale plek om je vaardigheden te verbeteren en de enige logische plek om te ontdekken waartoe je auto werkelijk in staat is. Wees echter gewaarschuwd: hier is niet alles toegestaan. Hoe sneller je gaat, hoe moeilijker het is om de controle terug te krijgen als de auto grip verliest, en hoe ernstiger de gevolgen van een uitstapje van de baan. Rijden op een circuit blijft een risicovolle bezigheid, een die je het beste bewust kunt accepteren voordat je je helm opzet. En als je een andere auto raakt, gelden de verkeersregels niet: op het circuit draait meestal ieder zelf op voor zijn eigen schade. Met andere woorden, iedereen betaalt voor zijn eigen auto en niemand betaalt voor die van de buurman. Je organisator kiezen Dit is de belangrijkste beslissing van de dag, en die wordt zelfs vóór de boeking genomen. Er zijn uitstekende organisatoren, maar ook minder goede. Veel van hen zijn vriendelijke enthousiastelingen met goede bedoelingen, maar ze zijn zich niet altijd bewust van de risico's die ze nemen en de risico's die ze de deelnemers opleggen, om nog maar te zwijgen van de regelgeving, die vaak over het hoofd wordt gezien. Het is beter om te kiezen voor een gerenommeerde en ervaren organisatie, zelfs als dat iets meer kost: op het circuit levert zuinig doen aan het eind van de dag zelden iets op. Een paar punten om te bekijken voordat je je inschrijft: Niet alle autoverzekeringen dekken circuitrijden: je autoverzekering sluit circuitgebruik vaak uit, meestal in kleine lettertjes, vlak voor de boodschap "goede reis". Vraag bij twijfel de organisator en je verzekeraar schriftelijk na voordat je gaat rijden, niet erna. Tweede keuze: het format. Tijdens sessies worden de auto's verdeeld in groepen (meestal drie) die elkaar elke 20 minuten afwisselen, met als voordeel dat je in auto's met vergelijkbare prestaties rijdt. Bij vrij rijden kun je de baan op wanneer je maar wilt, zolang het maximale aantal auto's nog niet is bereikt. Sommige organisatoren combineren de twee: sessies in de ochtend en vrij rijden in de middag. Voor een beginner zijn sessies met een instructeur aan je zijde veel beter dan een baan die voor iedereen openstaat. De data op de EuropaTrackdays-kalender geven het type format aan. De rijder (jij) Bovenal: blijf bescheiden. Het doel is om plezier te hebben, niet om op een dinsdagmiddag in Magny-Cours een Formule 1-stoel te bemachtigen. Het grootste risico op een circuit is niet de auto of het circuit zelf, maar jijzelf. Probeer dus niet te veel te doen, neem gedurende de dag pauzes en gebruik die pauzes om met anderen te praten; er is altijd wel iemand die je vertelt waar je moet remmen en iemand anders die je vertelt waar je juist niet moet remmen. Zorg dat je in topvorm bent, want je hebt je volledige aandacht nodig: als de reis lang is, kom dan de dag ervoor aan en vermijd het om tot 2 uur 's nachts te feesten. Kom op tijd voor de briefing; die is verplicht en daar wordt je verteld wat er niet op de borden staat: de draairichting, de lokale betekenis van de vlaggen, instructies voor het verlaten van de pits en de inhaalregels van die dag. Twee momenten zijn extra belangrijk om in de gaten te houden: de vroege middag, wanneer je je zelfverzekerd voelt (soms misschien iets te zelfverzekerd), en het einde van de dag, wanneer de vermoeidheid onverwacht toeslaat. En voor iedereen geldt de gouden regel: rijd niet te veel ronden. De auto Hoewel je meer Porsches dan oude diesels zult zien, zijn circuitdagen over het algemeen toegankelijk voor alle auto's in goede staat. Wat belangrijk is, is onderhoud, met name de remmen: op het circuit rem je hard, vaak en langdurig, iets wat de remblokken van een stadsauto nooit hoeven te doen. De remblokken mogen niet meer dan half versleten zijn en de remvloeistof moet recent vervangen zijn, idealiter met hittebestendige vloeistof (niet ouder dan zes maanden, en dit kan in een uurtje bij elke vriendelijke garage). De banden moeten in goede staat zijn: "Ik slijt ze op het circuit" is een zin die je zelden twee keer uitspreekt, zeker niet als het regent. Controleer voor het weekend ook het oliepeil en de oliedruk, en of de wielmoeren goed vastzitten. En voordat je de baan op gaat: Als je regelmatig rijdt, wil je je auto waarschijnlijk upgraden. Houd de auto homogeen: het heeft geen zin om slicks te monteren als de remmen en het chassis standaard zijn. Op het circuit besparen betere remmen en een beter chassis meer tijd dan 20 extra pk's, en dat met veel minder koud zweet. De pits verlaten: eerste test Rijd langzaam naar het circuit en wacht op de instructies van de starter. De pitstraat is geen acceleratiezone: toeschouwers lopen er, soms met kinderen, en een coureur die Verstappen in de pits probeert na te doen, zal de aandacht trekken, maar niet om goede redenen. Zet je alarmlichten aan als je de pits uitrijdt en laat ze aan staan totdat de auto de juiste bedrijfstemperatuur heeft bereikt (motor, banden, remmen). Aan het einde van de pitstraat zal een marshal aangeven wanneer het circuit vrij is: volg zijn aanwijzingen en accelereer vervolgens stevig zodra je in het aangewezen gebied bent om in te voegen in het verkeer zonder iemand te hinderen. Een tip van een coureur die al heel wat lastige ochtenden heeft meegemaakt: test je remmen zodra je de pits uitrijdt. De sessies volgen elkaar snel op en remmen kunnen dat niet altijd bijbenen. Controleer of er niemand te dicht achter je rijdt en druk dan, direct aan het begin van de acceleratie (niet aan het einde), even kort op het rempedaal. Het is beter om het dan te weten dan aan het einde van het rechte stuk. Op de baan Ga niet meteen te hard van stapel. De eerste paar ronden zijn bedoeld om de auto (banden, remmen, motor) en de coureur (om het circuit te leren kennen en te onthouden) op te warmen. Verhoog je tempo geleidelijk, niet vanaf de allereerste bocht, en als je het circuit niet kent, doe dan van tevoren onderzoek: verdiep je in de mogelijke gevaren, de lay-out en vraag het aan mensen die het circuit kennen. Nog beter: als een meer ervaren coureur je een ritje aanbiedt, accepteer dat dan – het is de beste deal van de dag, en het is gratis. Na drie of vier ronden, stop even om de bandenspanning te controleren: deze wordt gemeten wanneer de banden warm zijn en zal waarschijnlijk hoger zijn dan je had verwacht. Vlaggen: dingen die je moet weten voordat je er een ziet Ze worden getoond door de marshals, en die hebben altijd gelijk. Het vlaggensysteem verschilt enigszins per organisator; de briefing is bedoeld om dit te verduidelijken, maar dit is het principe. Inhalen, of de kunst om anderen voorbij te laten gaan Dit is het cruciale punt voor een succesvolle dag. Controleer je spiegels (binnenspiegel, rechterspiegel en linkerspiegel); ze zijn het belangrijkste accessoire voor een beginner. De snelheidsverschillen tussen auto's zijn aanzienlijk en inhalen kan aan beide kanten gebeuren. Controleer daarom twee keer voor elke bocht, want een veel snellere auto kan je al aan de binnenkant inhalen. Het is geen schande om ingehaald te worden: de andere coureur is gewoon sneller, ervarener of minder jong van geest. Wat je ook doet, probeer niet vooraan te blijven; dat is de beste manier om in de grindbak te belanden. Houd je aan je gebruikelijke lijn en, om het de andere coureur makkelijker te maken om in te halen, ga je naar één kant van de baan en geef je richting aan met je richtingaanwijzer: linker richtingaanwijzer: je blijft links of gaat naar links, de auto haalt je rechts in; rechter richtingaanwijzer: het omgekeerde. Zodra de andere auto je gepasseerd is, pak je je lijn en tempo weer op, zonder te proberen je rijvaardigheid te laten zien. Het kan ook voorkomen dat je op een andere auto inloopt (ja, echt waar). In dat geval moet je niet bumperkleven. Wacht tot de bestuurder aangeeft welke kant hij of zij op wil, haal voorzichtig in en wacht tot je je ideale racelijn weer hebt gevonden voordat je gas geeft. Op een racecircuit zal niemand je iets verwijten als je wordt ingehaald. Veel mensen zullen je juist bekritiseren als je niet in je spiegels kijkt. Enkele rijtips voor beginners Geen paniek, niemand verwacht dat je alles meteen onthoudt; het zal vanzelf wel doordringen naarmate de dagen verstrijken. Er zijn echter een paar principes die alle instructeurs gemeen hebben: De auto gaat waar je kijkt. Kijk dus zo snel mogelijk naar de uitgang van de bocht en niet naar de vangrail die je probeert te ontwijken. Dit geldt op een motor, dit geldt op een scooter, en het geldt nog meer bij 150 km/u. Remmen doe je degressief. Heel hard in het begin, en dan minder hard naarmate je de bocht nadert. De tegenovergestelde reactie (de bocht komt eraan, ik rem nog harder) is begrijpelijk, maar levert geen goede resultaten op. Je accelereert door het stuur recht te zetten. Niet eerder: zolang het stuur niet recht staat, accelereer je niet, anders geeft de auto een waarschuwing. Het stuur wordt getrokken, niet geduwd. En de duimen moeten op de velg rusten, niet tussen de spaken: als het stuur plotseling draait, zullen beknelde duimen pijn doen. Schakel methodisch terug. Bij hard remmen moet je de versnellingsbak en de motor opnieuw synchroniseren, anders loop je het risico dat de versnellingsbak vastloopt, wat vergelijkbaar is met het aantrekken van de handrem bij 150 km/u. Vandaar de dubbelkoppeltechniek of hiel-teen-techniek: die wordt hier uitgelegd . Als je begint te slippen, trap dan beide pedalen in, rem en koppeling, houd je ogen gericht op de richting waar je heen wilt en wacht tot het slippen voorbij is. Je handen moeten je blik volgen, niet andersom. Weet wanneer je moet stoppen: een verdacht geluid, een sponzig rempedaal door oververhitting, slippende banden, langere remwegen, een vermoeide rijder. Eén ronde minder heeft nog nooit een dag verpest, maar één ronde te veel wel. Als je van de baan raakt Het overkomt iedereen wel eens, en daarom bestaan er grindbakken. Als de auto verder kan, wacht dan tot de baan vrij is voordat je weer de baan op gaat, zonder hard te accelereren vlak voor een andere auto (bedankt voor zijn motorkap en voorruit), en ga dan terug naar de pits om de staat van de auto te controleren. Als de auto niet verder kan, zet dan het contact en de noodstop uit, stap uit en zoek beschutting achter de vangrails. Iemand zal je komen halen, dus heb geduld. Blijf vooral niet in de buurt van de auto: een andere bestuurder zou precies dezelfde fout kunnen maken als jij, op dezelfde plek, en je wilt hem of haar geen kans geven om je tegen te komen. Een bijzonder geval: motorschade. Zet de auto meteen aan de kant en wacht tot ze je komen halen. Probeer niet de pitstraat te halen: je zou olie op de baan morsen en de dag van alle deelnemers zou worden onderbroken voor het schoonmaken. Je zou erg populair zijn, maar niet op een goede manier. Na de baan Rijd een uitlooprondje voordat je de pits ingaat (tenzij er een rode of zwarte vlag is): je auto en remmen zullen je dankbaar zijn, en jijzelf ook, na een paar geconcentreerde rondjes. Let extra goed op je spiegels, want juist in dit rustige rondje word je vaak ingehaald door coureurs die dat niet hebben gedaan. De pits zijn geen remzone: zet je alarmlichten aan in het laatste rondje en nader de pits langzaam. Zodra je stilstaat, rijd je stapvoets over de parkeerplaats. Parkeer achteruit, zonder de handrem aan te trekken: de hitte kan ervoor zorgen dat de remblokken aan de remschijven vastplakken of deze vervormen. Zet de auto in de versnelling om hem vast te zetten. Als de motor een turbo heeft, laat hem dan een minuut stationair draaien voordat je het contact uitzet. Voer vervolgens een snelle inspectie uit: controleer de slijtage en de spanning van de banden, de slijtage van de remblokken en zoek naar eventuele lekkages. En de terugweg? De weg is geen racecircuit. In principe heb je genoeg adrenaline gehad en heb je geen zin om hard terug te rijden. Mocht dat niet het geval zijn, dan kunnen we je zonder problemen het adres van een ander racecircuit voor de volgende week geven. En nu, de eerste dag Uiteindelijk is het belangrijkste dat je plezier hebt. Iedereen is ergens begonnen, met dezelfde angsten en dezelfde fouten, en niemand wordt van de ene op de andere dag piloot. Maar een brede glimlach op je gezicht als je terugkomt, is gegarandeerd. Om je eerste circuitdag te vinden, kun je de EuropaTrackdays-kalender raadplegen. Deze kalender toont circuitdagen die voor iedereen toegankelijk zijn, in Frankrijk en de rest van Europa, inclusief de circuits, organisatoren en prijzen. Heb je een beginnersvraag of een tip? Laat het ons weten via het contactformulier ; andere coureurs zullen er baat bij hebben. En om te weten wat een dag echt kost, alles inbegrepen: Hoeveel kost het om op een racecircuit te rijden?
We praten graag over grip, banden, remmen en de beste manier om een bocht in Dijon te missen. Maar wat de toekomst van een circuit bepaalt, is bijna nooit de rondetijd: het is het geluidsniveau. Een sportwagen op volle snelheid is kilometers ver te horen, en helaas hebben de omwonenden geen schakelaar om het geluid uit te zetten. Daarom volgt hier een verslag over de bewoners, de geluidsnormen die in Europa gelden, hoe alles wordt gemeten en wat de bestuurder met zijn uitlaat kan doen om de keuring te doorstaan zonder zich zorgen te hoeven maken. De omwonenden, ofwel de kunst om heel erg gelijk te hebben Bijna elk racecircuit heeft wel eens een huis op de stoep zien verrijzen, gevolgd door de schijnbaar magische verschijning van een bewonersvereniging. De juridische procedures zijn langdurig, kostbaar en vaak nog slepender dan de banden zelf. Het circuit van Albi werd tweemaal veroordeeld voordat het uiteindelijk op 28 november 2023 in cassatie gelijk kreeg. Het circuit van Bresse is sinds 2008 onderwerp van juridische procedures: het heeft altijd zijn boetes betaald, maar het geluidsniveau is volgens Reporterre niet afgenomen. Nogaro zou al zo'n twintig jaar in conflict zijn met een aantal buren. In de regio Creuse is de heropening van de Mas du Clos nog steeds onderwerp van discussie, en in de Dordogne werd het Faveyrol-project in 2021 door de rechter afgewezen. Het probleem is een kwestie van rekenen. Volgens de Franse regelgeving uit 2017 mag een sportactiviteit buiten het circuit overdag niet meer dan 5 dB en 's nachts niet meer dan 3 dB boven het restgeluid uitkomen. Met een achtergrondgeluid van 40 dB op het platteland, komt dit neer op een maximum van 45 dB. Motoren produceren echter 90 tot 100 dB aan de bron. Reken maar uit: er zit een klein verschil tussen. Geluidssensoren worden naar eigen inzicht van de lokale autoriteiten geïnstalleerd en het geluid kan zich over een afstand van 2 tot 3 kilometer verspreiden. Volgens adviesbureau Azimut Monitoring, dat sinds 2008 zo'n dertig circuits monitort, voldoet ongeveer 5% van de racedagen niet aan de regelgeving. Om aan deze geluidsnormen te voldoen, investeren racecircuits in infrastructuur: een talud van 800 m kostte een miljoen euro in Le Castellet, wat een dure heuvel oplevert. Ze beperken ook het aantal lawaaierige dagen. In 2015 was de heropening van het circuit van Albi afhankelijk van maximaal 12 lawaaierige dagen per jaar, en het openbare onderzoek naar het circuit van Tourneix, nabij Châteauroux, resulteerde in een negatief advies, omdat geluidsoverlast als een bepalende factor werd beschouwd. In 2023 nam de Senaat een wetsvoorstel van senator Nathalie Delattre aan, waardoor racecircuits het decreet uit 2017 konden negeren. De sector, die naar eigen zeggen 2,3 miljard euro aan omzet en 13.500 directe banen genereert, heeft zich duidelijk nog niet gewonnen gegeven. Twee manieren van meten, dus twee manieren om verrast te worden. Voordat we de cijfers vergelijken, eerst een detail: de circuits gebruiken twee methoden, soms zelfs beide op dezelfde dag, en hetzelfde cijfer betekent helemaal niet hetzelfde, afhankelijk van de gebruikte methode. De stationaire meting, ook wel statische meting genoemd, wordt vóór het rijden uitgevoerd, bij de receptie of in de paddock. Een official plaatst de microfoon van de geluidsniveaumeter op 0,5 meter van de uitlaat, onder een hoek van 45° ten opzichte van de as, en vraagt je om de motor op ongeveer 75% van het maximale toerental te houden, of op een vast toerental (4500 tpm op Castle Combe en Alès). Sommige Franse circuits meten op 1 meter afstand, andere op 50 centimeter. De waarden worden weergegeven in dB(A), een weging die de gevoeligheid van het menselijk gehoor weerspiegelt. Het is snel, eenvoudig en geeft geen informatie over de auto onder belasting, wat de tweede methode verklaart. De dynamische geluidsmeting, ook wel drive-by meting genoemd, wordt uitgevoerd tijdens het rijden. Een geluidsmeter, geplaatst aan de rand van het circuit, vaak bij een rem- of acceleratiepunt, registreert het geluidsniveau van elke auto. De afstand varieert: 15 meter vanaf de middenlijn op Spa, 20 meter op Brands Hatch. In het Verenigd Koninkrijk ligt deze limiet doorgaans 5 tot 6 dB lager dan de limiet voor stationair rijden, omdat de meting op afstand plaatsvindt. Deze meting registreert echter wel wat de stationaire test mist: motorbelasting, schakelgedrag, inlaatgeluid en uitlaatresonantie. Een auto kan dus met vlag en wimpel slagen voor de statische geluidstest en vervolgens in de tweede ronde teruggeroepen worden naar de pits. De Nürburgring is een uitzondering: 95 dB in stilstand (tot 100 dB toegestaan in de praktijk), maar 130 dB tijdens het rijden, de limiet die geldt voor circuitdagen. De meest gangbare normen, per land. Er bestaat geen uniforme Europese standaard voor circuitdagen. Elk circuit, en soms ook elke organisator, stelt zijn eigen limieten en methoden vast binnen de kaders van de lokale regelgeving. Er zijn echter wel enkele algemene richtlijnen. Frankrijk. De Franse Autosportfederatie (FFSA) hanteert een geluidslimiet van 100 dB, gemeten bij de bron. De Raad van State bevestigde dit in een uitspraak uit 2019 betreffende het circuit van Alès, waar de limiet 95 dB is in het weekend en 100 dB op weekdagen. Dit suggereert dat geluidsoverlast acceptabeler is wanneer omwonenden aan het werk zijn. Op de circuitinformatiebladen op de website tonen 14 van de 22 circuits die een geluidslimiet voor stilstand hanteren een waarde van 95 dB, met waarden variërend van 89 dB (Le Laquais) tot 100 dB (Anneau du Rhin, Pau-Arnos, La Ferté Gaucher). Enkele circuits meten alleen het geluidsniveau tijdens het passeren, met 109 dB bij Nogaro, Folembray en La Châtre. Voor motorfietsen heeft de FFM aangekondigd de limiet vanaf 2024 te willen verlagen van 102 naar 95 dB, met uitzondering van grote internationale evenementen. Verenigd Koninkrijk. Dit is het best gedocumenteerde land: een stationaire geluidslimiet van bijna altijd 105 dB(A), en een lagere geluidslimiet voor passerende auto's. Volgens de vergelijking die evo in 2022 publiceerde (die sindsdien mogelijk is gewijzigd): Silverstone, Brands Hatch, Cadwell Park, Mallory Park en Snetterton hanteren een stationaire limiet van 105 dB (102 dB voor avondevenementen op Brands Hatch en Snetterton). Bedford Autodrome heeft een stationaire limiet van 101 dB en een passerende limiet van 87,5 dB, Castle Combe 100 dB en 94 dB, Thruxton 90 dB en Goodwood 105 dB en 101 dB (98 en 96 dB als er meer dan negen auto's zijn). Croft is een bijzonder geval: na een gerechtelijk bevel werd het circuit onderworpen aan een gemiddelde geluidslimiet van 70 dB gedurende een uur, met als gevolg dat alle circuitdagen werden geannuleerd en het circuit bijna failliet ging. Over dure geluidsoverlast gesproken... Duitsland. Geen nationale regelgeving: elk circuit of elke organisator stelt zijn eigen regels vast. Voor circuitdagen is 98 dB(A) in ruststand de norm geworden. Hockenheim hanteert een limiet van 98 dB voor avondsessies. Op de Nordschleife is de limiet van 130 dB ruim, maar er wordt snel op gehandhaafd: een Lamborghini Huracán STO met een geluidsniveau van 134 dB werd voor de rest van de dag van het circuit geweerd. België en Nederland. Op Spa-Francorchamps heeft elke dag een eigen geluidscategorie, aangegeven in de kalender van het circuit. Voor circuitdagen geldt: categorie A is boven de 110 dB, categorie B is van 103 tot 110 dB en categorie C is maximaal 103 dB, gemeten op 15 meter van de as van het circuit. De organisatoren kondigen meestal 103 dB aan bij het passeren en 107 dB bij stilstand. Op Zandvoort kondigen de organisatoren 98 dB(A) aan, maar sommigen melden 92 dB: dit dient vóór de circuitdag bij de organisator te worden bevestigd. In de nabije omgeving hebben 1.117 woningen sinds 1997 te maken gehad met een maximaal geluidsniveau van 55 dB(A) gerelateerd aan het circuit. Italië, Spanje, Oost-Europa. In Monza kondigt een Duitse organisator 103 dB(A) aan; in Imola is de limiet gebaseerd op gemeentelijke vrijstellingen in plaats van een enkele waarde. In Calafat (Spanje) is de limiet bij stilstand 95 dB, in Łódź (Polen) 98 dB, op de A1 Motor Park (Bulgarije) 102 dB en in Wachauring (Oostenrijk) 83 dB, de laagste waarde die op de locatie is gemeten. Het feit dat een auto de controle doorstaat terwijl hij stilstaat, is een goed teken, maar geen garantie: een auto kan tijdens het passeren gecontroleerd worden, een zwarte vlag krijgen en teruggeroepen worden naar de pits. En wat als het de limiet overschrijdt? De straf varieert per circuit, maar het is zelden een prettige ervaring. Een auto die niet slaagt voor de geluidstest mag meestal niet verder rijden totdat aan de eisen is voldaan. Sommige circuits bieden een helpende hand: op Castle Combe wordt een tijdelijke geluiddemper geleverd. De auto kan ook de pits in worden geroepen of een zwarte vlag krijgen: een Caterham R400 met een geluidsniveau van 108 dB werd gestopt voordat hij zijn opwarmronde had voltooid. Op Nogaro leidt overschrijding tot een waarschuwing met verplichte aanpassing, gevolgd door een circuitverbod bij herhaalde overtredingen. Op Bresse kan het circuit voertuigen die onder belasting meer dan 100 dB produceren de toegang weigeren, tenzij ze een standaard uitlaatsysteem hebben. Op Folembray wordt elke aanpassing die bedoeld is om de geluidstest te omzeilen (het verwijderen van het schot in de demper, enz.) bestraft met een boete en een circuitverbod: de inspecteurs zijn goed op de hoogte van de truc. Op de Nürburgring leidt overschrijding in stilstand of bij passage tot een verbod voor de hele dag. De uitlaat: de geluiddemper heeft zo zijn redenen. Goed nieuws: een standaard uitlaat voldoet bijna altijd aan de eisen. Britse organisatoren zeggen dat als er problemen zijn bij de keuring, dit bijna altijd komt door een "sportuitlaat", zo'n uitlaat die de motor eindelijk eens echt zou laten brullen. Voor de anderen is dit wat het vaakst voorkomt. Het eerste wat je moet doen, is de stilste uitlaatstand kiezen en de sportmodus uitschakelen als die een klep opent. Een extra demper die je vóór de rit installeert, of een "dB killer"-inzetstuk, kan het geluidsniveau met een paar decibel verlagen, maar er is geen garantie: op de Nürburgring, bij een Shelby GT500, verlaagden aangepaste dempers het geluid van 134 naar 130 dB. Je moet ook controleren op lekkages: kapotte pakkingen, losse klemmen, gebarsten lasnaden, versleten beugels en kleppen die niet sluiten. Versleten of ontbrekende demperbekleding verhoogt het geluidsniveau, vandaar het nut van vervanging. Een verwijderbaar schot (db-killer) kan weer worden teruggeplaatst, en het knallen en ploffen bij het gas loslaten (pops and bangs) moet worden uitgeschakeld, zelfs als je er dol op bent. Wat de katalysator betreft, geven de geraadpleegde bronnen geen specifieke aanbevelingen: ze geven alleen aan dat sportuitlaten zonder katalysator als eerste gecontroleerd moeten worden vóór het boeken. Uitlaten die gericht zijn op een geluidsmeter of een reflecterend oppervlak moeten worden vermeden. Meet het zelf, maar met een echte geluidsniveaumeter. Een smartphone-app is onnauwkeurig: een gebruiker gaf aan de voorkeur te geven aan een geluidsniveaumeter van £25 voor een betrouwbaarder resultaat dan zijn telefoon. Om het zelf te testen, kun je het beste de omstandigheden op het circuit nabootsen: warme motor, gewenst toerental (of 75% van het maximum), op 0,5 meter afstand onder een hoek van 45° ten opzichte van de uitgang, in een open ruimte zonder achtergrondgeluid, aangezien omgevingsgeluid de meting verstoort. En zelfs als de auto legaal de weg op mag, is er geen garantie dat hij slaagt: bij een keuring op de openbare weg wordt een auto gemeten die 50 km/u rijdt, terwijl bij een circuitkeuring een auto met vol gas wordt gemeten. Waar vind je de grenzen op EuropaTrackdays? Het is het beste om niet te wachten tot de controle om de limiet te weten te komen. Op de website is deze op twee plaatsen te vinden. Als het gedeelte "Geluidslimiet" niet op de pagina verschijnt, betekent dit dat de informatie ontbreekt. Dit komt voor: niet alle circuits publiceren hun regels. Een cijfer, een methode, een controle? Schrijf ons. Ontbreekt er een limiet, is een waarde gewijzigd, of maakte je een verrassende controle mee tijdens een circuitdag? Laat het ons weten via het contactformulier , met vermelding van het circuit, de datum en indien mogelijk de limiet: andere coureurs zullen er baat bij hebben.
Zegt je instructeur al drie seizoenen "later remmen"? Maserati heeft hem misschien een geduldiger collega bezorgd. Eind oktober stelde Maserati Corse in Tampa (Florida) het project Track Assist by AS.CAR.I voor, een digitale trainer die op het circuit ingrijpt op remmen en gasgeven en voor elk circuit de ideale rempunten berekent. Hij vervangt de rijder niet, hij begeleidt hem. Hij komt van AS.CAR.I, een start-up die in 2023 is opgericht door onderzoekers van het Politecnico di Milano, gespecialiseerd in autonoom racen. Getest in een GT2 Stradale van 640 pk, is hij nog niet klaar: vanaf 2027 moet hij in de Master Maserati-cursussen worden gebruikt. Zijn beslissende voordeel op de mens: hij zucht nooit door de intercom.
Vijf jaar geleden hield een elektrische auto het op het circuit twee ronden vol voordat hij in de noodloop ging. Automobile Propre nam de Ioniq 6 N mee naar Brands Hatch. Hij levert 609 pk (650 pk met overboost) voor 2,2 ton, ongeveer tweeënhalve Peugeot 205 GTI. Het resultaat verrast: neutraal en precies, met remmen die het volhouden. En de accu bleef na twee sessies onder de 40 °C, koeler dan je voorhoofd bij het uitkomen van Paddock Hill Bend. Prijs: € 79.000. Daar ga je pas van zweten.
Zelfs tempels hebben af en toe een likje verf nodig. Na afloop van het seizoen 2026 begint Monza aan de tweede fase van de werken: een vast dak boven het terras van de Paddock Club (geen drankjes meer in de regen), een perscentrum met 400 plaatsen op de plek van de oude circuitdirectie en een vernieuwde wedstrijdleiding. Tot juli 2027 is er helemaal geen activiteit op de baan: de GT World Challenge is al naar Imola verhuisd. De rest van het programma volgt in de komende maanden, dus check bij de organisatoren voordat je een trackday boekt. Tot dan doet de Parabolica een dutje.
Slecht nieuws voor uw bankier, goed nieuws voor uw schadehersteller: er resten nog maar vier weken Touristenfahrten. De laatste geplande dag op de Nordschleife is zondag 15 november. Een ronde kost nog steeds € 35, ongeveer een volle tank, maar met veel meer adrenaline en een iets grotere kans om in de vangrail bij Brünnchen te eindigen. Voor de winterstop organiseert de Ring nog een gratis familiedag op zondag 25 oktober, om de kinderen uit te leggen waar het vakantiegeld blijft.
Het nieuws van EuropaTrackdays is terug, en waar kun je de motor beter weer starten dan op de Autosalon van Parijs? De Autosalon van Parijs is tot 18 oktober open in Paris Expo Porte de Versailles. Tussen de elektrische SUV's van 2,5 ton vonden we toch auto's die zin geven in het circuit. Op het programma: de Lotus Emira 420 Sport (420 pk, 0-100 km/u in 3,9 s), het 816 pk sterke concept Peugeot E-T16 dat de 205 T16 doet herleven, de Peugeot e-208 GTi, de Renault 5 Turbo 3E en de Alfa Romeo 33 Stradale, die u nooit op een clubtrackday zult zien. Alpine geeft ook mondjesmaat details over de toekomstige A110. Neem sneakers mee, en zet uw creditcard in vliegtuigmodus.
Met Kerstmis weet je nooit wat je moet geven, naast verjaardagen en andere feestdagen vind je bij Extrem Cars het ideale cadeau! Veel meer dan alleen een rijcursus, biedt Extrem Cars coaching op zijn auto's, ontworpen en geoptimaliseerd voor circuitracen! En aan het einde van het jaar bieden alleen Extrem-auto's de emblematische Porsche GT4 RS aan, een circuit- en puristische auto van Porsche-excellentie. Deze RS zal bestuurders verrassen met ontdekkingsformules vanaf 2 ronden, of per uur, een halve dag of zelfs een volledige dag! Klik hier: Extrem Cars
Het seizoen 2023 is al in volle gang, het was de aanleiding voor een grote update van de EuropaTrackdays-kalender, die nu bijna 2000 rijdata op Europese circuits bevat! En als je begint rond te kijken in je auto, een beetje wilt veranderen of er gewoon geen hebt, aarzel dan niet om snel een uitstapje te maken naar Extreme Cars, dat een gevarieerd wagenpark te huur biedt voor op het circuit ( van de Yaris GR Track tot de F488 GTB via de BMW M2 of de 992 GT3, en nog veel meer). Het is hier: www.extremcarsevents.fr :-)
De GT Track-club is opgericht door het Racetrack Days-team voor auto- en circuitliefhebbers. De wens is om eigenaren van sportwagens samen te brengen rond een club wiens DNA rijdt op de mooiste circuits van Frankrijk. Voor dit seizoen 2022 worden maar liefst 16 rijdagen aangeboden op 6 verschillende circuits: Magny-Cours (2x), Dijon-Prenois (2x), Val de Vienne, Nogaro, Lédenon, Le Mans... En vanwege de nauwe banden met de Racetrack Days, biedt de GT TRACK Club ook de mogelijkheid om onder de beste omstandigheden op het Circuit Paul Ricard te rijden... Clublidmaatschap stelt je in staat om op al deze circuits te rijden met twee hoofdmogelijkheden: • Registratie "per geval" op een van de data van het jaar • Aankoop van een ONBEPERKT RIJPAKKET dat toegang geeft tot de 16 rijdagen van de club voor € 2150 (d.w.z. € 135 per dag!) ... De Club verwelkomt de meeste sportieve GT-modellen van Alpine tot Ferrari, inclusief Lotus, Audi, Nissan, BMW, Lamborghini... en binnenkort misschien uw auto? De prioriteiten van de GT TRACK CLUB zijn: • Beveiliging • Rijplezier • De vriendelijkheid en kwaliteit van de geleverde diensten Anderszins, • Bijzondere nadruk wordt gelegd op de ondersteuning van beginners met de aanwezigheid van BPJEPS-coaches voor de supervisie ... • PIRELLI is de bandenpartner en op alle circuits wordt door de Ivalto-teams een service verleend • Op de meeste runs is een Drivers Club aanwezig: daar wordt een open bar geserveerd voor alle leden van de GT TRACK CLUB...
Elk jaar verandert de FFSA de veiligheidsregels voor circuitpraktijken, Benjamin legt de veranderingen voor 2022 uit.
Is het mogelijk om vol Blanchimont te gaan? Benjamin biedt je in deze video aan om het juiste traject van sector 3 van Spa-Francorchamps te ontdekken.
Benjamin biedt je in deze video aan om het goede traject van sector 2 van Francorchamps te ontdekken met de mooiste dubbel links ter wereld, Pouhon!
Benjamin biedt je in deze video aan om het goede traject van sector 1 van Francorchamps met de mythische raidillon te ontdekken!
Het circuit van Magny-Cours maakt deel uit van de geschiedenis van de mechanische sport in Frankrijk. Ik stel voor dat u de benchmarks voor de 3e sector ontdekt.
Kleine tegenslagen hebben de update van de site de afgelopen weken verhinderd, mijn excuses aan de ongeduldige deelnemers en de organisatoren die mij hun data hebben gestuurd! Doelstelling: eind januari een zo compleet mogelijke kalender voor 2022 :-) Gelukkig nieuwjaar 2022!!!
Sluit het seizoen in stijl af en geniet van het mediterrane klimaat op 6 december op het circuit van Paul Ricard met JourneeCircuit.fr. Voor de gelegenheid profiteert u dankzij EuropaTrackdays van 10% korting met de code EUROPA voor een registratie vóór 22 november. Registreer je nu door hier te klikken!
Het circuit van Magny-Cours maakt deel uit van de geschiedenis van de autosport in Frankrijk. Benjamin nodigt u uit om de benchmarks voor deze tweede zeer technische sector te ontdekken.
Het circuit van Magny-Cours maakt deel uit van de geschiedenis van de autosport in Frankrijk. Benjamin nodigt u uit om de benchmarks voor deze eerste sector te ontdekken.
Er zijn veel chrono-applicaties op de baan. Of het nu Racechrono pro, Harry's laptimer of de nieuwste is, LapTrophy! LapTrophy biedt een ideaal aanbod voor beginners en ervaren piloten, in deze video presenteert Benjamin het u in al zijn facetten. Om de app te downloaden: https://apps.apple.com/us/app/laptrophy-track-lap-timer/id1244558686
In deze video nodigt Benjamin je uit om HET juiste traject te ontdekken van een van de meest technische circuits in Frankrijk, Le Val de Vienne.
In deze video nodigt Benjamin je uit om HET juiste traject te ontdekken van een van de meest technische circuits in Frankrijk, Le Val de Vienne.
Moeten de remblokken worden gelept of niet? Is er een methode? Kunnen we ijsplaatjes?
Moeten de remblokken worden gelept of niet? Is er een methode? Kun je bloedplaatjes invriezen?
In deze video laat Benjamin je zien hoe remvloeistof werkt en hoe je deze kunt kiezen.
Wil je geen slang op de baan blazen? Dus bekijk deze video!
In deze video nodigt Benjamin je uit om het belang van sportschijven, geboord of gegroefd, te ontdekken en hun verschil te ontleden.
In deze video biedt Benjamin je een selectie van producten die je onder de kerstboom kunt vinden!
Hallo trackers, ontdek alle geheimen van het Folembray-circuit om je rondetijden te verbeteren!
Hallo trackers, ontdek alle geheimen van het Ecuyers-circuit om je rondetijden te verbeteren!
Hallo trackers, ontdek alle geheimen van het Ecuyers-circuit om je rondetijden te verbeteren!
Hallo trackers, ontdek alle geheimen van het Ecuyers-circuit om je rondetijden te verbeteren!
Hallo trackers, ontdek alle geheimen van het Ecuyers-circuit om je rondetijden te verbeteren!
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject op het circuit van Clastres te geven.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject op het circuit van Clastres te geven.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject op het circuit van Clastres te geven.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject te geven op het Bugatti-circuit op Le Mans.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject te geven op het Bugatti-circuit op Le Mans.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject te geven op het Bugatti-circuit op Le Mans.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject op het circuit van Dijon Prenois te geven.
Elk circuit heeft zijn subtiliteiten om snel te gaan! In deze video deelt Benjamin zijn ervaring met u door u het juiste traject op het circuit van Dijon Prenois te geven.
Stap aan boord van een Porsche Cayman op het circuit van Nevers Magny-Cours met Marion, die het circuit aan het ontdekken is.
Vandaag biedt Benjamin ons zijn advies over hoe we het beste kunnen onderhandelen over de eerste sector van het circuit van Dijon-Prenois. is hier om je te abonneren op Benjamin's YouTube-kanaal
In een persbericht van 10 mei geeft de FFSA aan dat de gezamenlijke werkzaamheden die zijn uitgevoerd met de groepering van circuits CACEIPA, de GNPK en de vliegscholen (ADEPA) het mogelijk maken de hervatting van de activiteiten op het circuit toe te staan (behalve concurrentie voor de moment) vanaf 11 mei. Afhankelijk van de circuits is de toepassing van sanitaire voorzieningen min of meer gecompliceerd en zal de heropening op deze datum niet overal plaatsvinden. EuropaTrackdays probeert zoveel mogelijk de kalender van de trackdays up-to-date te houden, neem systematisch contact op met de organisator van de dagen waaraan u wenst deel te nemen voor bevestiging en gedetailleerde informatie.
Laat je niet meeslepen, maar het is een eerste teken van herstel: alleen voor de Duitsers, zonder publiek, met strikte sanitaire instructies, en in de regen is de beroemde Nürburgring sinds gisteren weer open! In Frankrijk lijkt het erop dat de circuits ons vanaf 11 mei geleidelijk zullen verwelkomen, we zullen meer weten op 7 mei ... Zelfs als we ons in het begin beperken tot circuits op minder dan 100 km van zijn huis, moeilijk te begin het niet een beetje te geloven!
We blijven wachten tot de circuits heropenen met de tweede video van Benjamin Breton, deze keer gewijd aan de RaceChrono Pro timing-applicatie, beschikbaar op iPhone en Android.
Hier volgt een kort overzicht van de sluitingen van Europese circuits, gebaseerd op de weinige beschikbare informatie tot nu toe. De circuits zijn tot 3 mei gesloten in België, Italië en Spanje en tot 7 mei in het Verenigd Koninkrijk. In Duitsland lijkt de opening voor het publiek van de Nordshleife de komende week gehandhaafd te blijven, met een grote kans op uitstel. Ten slotte heeft het Franse ministerie van sport voorgesteld aan de regering een hervatting van de progressieve activiteiten tussen 11 mei en 15 juni, die nog niet is gevalideerd. Gezien de vele onzekerheden rond deze covid-19 pandemie, zullen de data de komende weken onvermijdelijk worden aangepast. U kunt dus de verwarmingsdekens van de banden verwijderen maar deze niet direct aansluiten!
Tot de circuits hun deuren weer openen, opent EuropaTrackdays een nieuw gedeelte met de video's van Benjamin Breton. De eerste video in deze serie kijkt naar de kosten van een circuitdag en de tweede komt net daarna!
Een meerderheid van de circuits in Frankrijk heeft aangekondigd dat ze gisteren hun deuren hebben gesloten, sinds de aankondiging van de premier na de coronavirusepidemie en de overgang naar fase 3 met de sluiting van alle "onthaalplaatsen die niet openbaar zijn" essentieel voor het leven van de natie ". Ook de activiteit van veel Europese circuits wordt opgeschort, met name in Italië en Spanje.
trackdays.fr wordt EuropaTrackdays.com en wensen u een geweldige 2020 !!! Dit jaar zult u in staat om uw trackdays in heel Europa en in 7 talen te kiezen. Zoals altijd sinds de geboorte van trackdays.fr geleden 13 jaar, alle feedback is welkom en als sommige van de meest succesvolle taalvaardigheden automatische vertaling gereedschap, ze kunnen contact met ons op :-)
Beide organisatoren zijn blij te kunnen aankondigen en voor het seizoen 2020 is de verzoening tussen de twee structuren: - The Championship Roscar is ontworpen voor multi GT en bestaat al sinds 2003. De FFSA kampioenschap gelabelde stelt ware gentlemen drivers om te racen op de beste circuits Frankrijk (Magny Cours, Dijon, Val de Vienne, Lédenon, etc.) en soms in Europa, in een sfeer "club" - Parallel aan de races van dit kampioenschap, de eigenaren van multi-serie GT Club 911 IDF (opgericht in 1995, viert 25 jaar) genieten van uitzonderlijke rij-omstandigheden op dezelfde evenementen! Merk op dat het feit Roscar zijn mouw "Finale" in het weekend van Racetrack dagen voor meerdere jaren ... - De Racetrack Days, creëerde hij 10 jaar geleden, bieden hen ook voor Series GT eigenaren, maar ook getypt Car Racing (GT prototypes of auto's) om te draaien in optimale omstandigheden op het circuit Paul Ricard in gebruikt Premium events. Vijf weekenden zijn dus van het programma in 2019 met een definitieve rollende 3 dagen 9,10 en 11 november ... met Roscar !!! De Racetrack Days toestaan ​​waaronder veel beginners hun eerste stappen in het circuit door middel van het programma "Discovery Pack" begeleidende een BPJEPS instructeur ... De twee organisatoren, Christian Rossi (Club 911 IDF - Roscar) en Philippe Naniche (Racetrack Dagen), die vooral zijn passie, op een verzoening aan de rand van het 2020 seizoen met de volgende doelstellingen overeengekomen: - Make harmonieus samengaan beide kalenders trackdays tot grote vreugde van hun klanten en hun respectievelijke club en bieden een volledig schema van tien weekenden op de mooiste routes in Frankrijk ... - Ontwikkelen Roscar Kampioenschap, rekening houdend met de volgende richtlijnen: o Het handhaven van de geest Club, verpanden van verantwoordelijk gedrag op de baan o Zorg voor realistische financiële voorwaarden te scheppen waaronder enthousiastelingen om deel te nemen in een echte kampioenschap tegen redelijke prijzen o Zorg voor een kans om te beginnen in de autosport met de juiste ondersteuning en een ondersteunende omgeving. De 2020 kalender is al voorbereid ... contacten - Christian Rossi: 06 84 84 09 11 - www.roscar.fr - www.club911idf.fr - Philippe NANICHE - 06 07 78 02 25 - www.racetrack-days.com
Drift en Grip is verheugd de opening aan te kondigen laatste maand van een nieuw circuit (goedgekeurd FFSA): en juli 14 .
In oktober vorig jaar, de
Na de brand Racetrack Days, Challenges & Events Organisatie lanceerde het merk INSIDE Motorsport, met als doel om VIP-diensten aan te bieden aan de zuidelijke motorsport evenementen in Frankrijk. INSIDE Motorsport en biedt een lodge met een panoramisch uitzicht op het circuit van Paul Ricard, catering service, open bar ... voor de mooiste auto wedstrijden in Zuid-Frankrijk: GT Open, VDEV Endurance Series, Dix Mille Tours, Fun Cup, Porsche Club Motorsport Renault Clio Cup Internationale Finale en natuurlijk de Grand Prix van Frankrijk (A pack is ook voorgesteld voor de Grand Prix van Monaco). Deze diensten zijn ook beschikbaar op het spoor dagen Racetrack Days, met volledige tour van het circuit en de mogelijkheid van dopen. Alle informatie over www.inside-motorsport.fr
Michelin aanbiedingen op banden Pilot Sport Cup 2 sensoren en een doos die u in staat om de druk en de temperatuur in real time te controleren. Geen behoefte om alle 3 torens stoppen om de meter aan te sluiten en legde zijn hand op de banden tegen door het aanpassen van de druk is nog steeds rollen! Bedenk dat de druk rupslader bewaakt moeten worden om de slijtage en optimaliseren prestaties beperken. Het is momenteel gereserveerd voor Michelin Pilot Sport Cup 2 Verbind met afmetingen meer geschikt is voor uw 488 en de 205. Alle informatie op de Michelin website test door Auto Argus
Met een beetje vonkvertragingssysteem, of liever een vonk van de banden bij het opstarten, start de 2018 kalenderdagen tour goed worden geleverd met effecten die op www.trackdays.fr al meer dan 970 data. Zij zal geleidelijk uitbreiden naarmate het jaar vordert en je hebt de mogelijkheid om data die zou gemist hebben met behulp van voorstellen van de https : //www.trackdays.fr/proposition-de-journee-circuit . Binnenkort op de baan!
trackdays.fr wensen u een goede start van het jaar 2018 en 365 dagen vol goede dingen.
Exclusive Drive, de "Moving Motor Show" is uniek in Frankrijk, keert terug naar het circuit van Le Mans voor de 6e editie, 23, 24 & 25 maart 2018! Een echte reus uitgevoerde proeven, kreeg het evenement bijna 10 000 mensen vorig jaar, 950 gentlemen drivers, en meer dan 7.000 testen van auto's en dopen op het goede spoor, over de weg of de concurrentie ... Met 35 000 m2 expositieruimte, Exclusive Drive is een permanente tentoonstelling op het spoor met moderne auto's, klassiekers en 9u tot 21u ras, meer dan 3 dagen ... Vanaf liefhebbers vandaag, heren of toeschouwers kunnen hun stoel te reserveren of hun online activiteiten www.exclusivedrive.fr ! De 2018 editie een aantal verrassingen ... Kom, geniet, trillen ...
Met 45 jaar ervaring in raceauto bouw (F1 sport prototype, F3, IndyCar ...) Dallara uit de eerste straat auto, de Stradale. Verrassend, dit is niet een SUV die zal concurreren met de 3008 :-), maar een pure voetspoor auto gehomologeerd voor de weg, een machine ontworpen voor trackdays. Onderstel en koolstof-composietmaterialen, 855 kg 400 pk, 0-100 in 3,25s, in coupe lichaam spider of bak zonder windscherm. Oh, de prijs? 155 000 EUR HT toch. Volledige informatie en foto's met onze vrienden AutomotivPress.fr .
We herinneren ons de deelname in Le Mans 24 Hours 2016 Frederick Sausset piloot quad geamputeerde, naast Tinseau. De laatste ook zijn trackdays organisator, de twee mannen hebben opnieuw samengewerkt om 8 november in staat te stellen gehandicapte bestuurders om te rijden op het Bugatti circuit als onderdeel van een testdag voor hen gereserveerd. Ongeveer 25 bestuurders met verschillende handicaps hebben dus het wiel van GT prototypes genomen of speciaal uitgeruste. Gefeliciteerd met dit initiatief, dat meer gesprekken! Een klein verslag van de dag en een interview Frédéric Sausset te lezen op de uitstekende Endurance-Info .
Esquires circuit organiseert zijn tiende verjaardag van de klassieke. Dit is een kans om een ​​dag van het runnen van voor auto's voor 1985 en tal van activiteiten, waaronder een ruimte aankoop / verkoop met testsessies op het goede spoor te genieten. Tot ziens op 17 september! Meer informatie op de website van de Esquires circuit.
Zwemmen upstream, stelde ze een andere auto gebeurtenis die breekt de codes en decompartmentalizes met DNA sport en autorijden passie, maar vooral een evenement waar de bezoeker ook een acteur van het evenement! Als u eigenaar bent van een sportwagen, uitzonderlijk, ras, modern of klassiek ... Als u een gentleman driver, een lid van een club, beginner piloot, bevestigd of verworpen, gepassioneerde minnaar ... EXCLUSIEF DRIVE is voor u! Evenementen op vrijdag 17 tot en met zondag 19 maart op het circuit van Le Mans
Het is alweer 10 jaar geleden dat trackdays.fr geeft u volledige informatie over de dagen tour in Frankrijk en in de buurt. In de loop der jaren de functies zijn verbeterd en het aantal van de genoemde dagen is gestaag toegenomen, in 2016 was een record met meer dan 1.800 dagen. De 2017 kalender is al vol is en zal blijven groeien gedurende het jaar. U bent natuurlijk altijd uitgenodigd om al uw kritiek en suggesties, die verdere vooruitgang in de komende 10 jaar zal toestaan! Het is de top van zijn 10 jaar trackdays.fr wensen u een geweldige 2017!
Als onderdeel van de dagen Racetrack Days op het Circuit Paul Ricard, zal een nieuwe lopende groep nemen om de track zondag 27 november: SPRINT groep. Deze groep is voor kleine sportieve 200-350 pk: Mini JCW, Audi S1, TT of S3, Megane en Clio RS, Focus ST en RS, de Fiesta ST, Golf GTI 308 GTI, Honda Civic R, Alfa Romeo 4C, etc. (Niet volledig) Het zal hen in de gelegenheid om de grote driver circuit te ontdekken 5,8 kilometer lang en zal zich richten op veiligheid en onderwijs. Ervan bewust dat veel beginnende bestuurders zullen zijn op dit circuit, is een geschikt programma gepland. Na een briefing, piloten ontdek de route door het draaien van monitors bedrijf BPJEPS bochten. Ze laat dan voor 1:30 open pit lane en, opnieuw, zal de monitoren voor hen beschikbaar zijn om te rijden met hen en verfijnen hun pad ... De GT en Pro Race groepen zijn ook gepland die dag! De aansprakelijkheidsverzekering is opgenomen in het voorgestelde tarief van EUR 325 Contact: Challenges & Evenementen Organisatie Team 09 83 90 91 93.
Alles over de nieuwe Bugatti Circuit op Le Mans coating: www.constructioncayola.com/infrastructures/article/2016/10/19/108070/mans-circuit-bugatti-remis-neuf.php
Deze zomer is het bijzonder moeilijk voor onze passie geweest. Eind juli, de beroemde Nürburgring, een jong stel van 29 jaar stierf in de schok van de Civic met een voertuig commissarissen, verwonding 3 van hen ( tf1). Er zijn 2 weken op het Bugatti circuit van Le Mans een pilot werd zwaar verbrand in het vuur van zijn auto na de controle te verliezen ( Maine Libre ). Hetzelfde weekend een lid van RMA-Trackdays personeelsleden overleden en een ander gewond was geraakt bij een ongeval op zijn manier om een ​​dag spa circuit ( RMA ). Wat de oorzaken van deze tragedies, ze herinneren ons eraan dat "Motorsport is gevaarlijk". We hebben allemaal'S aansprakelijkheid te beperken deze risico's. In tegenstelling tot wat men hoort en ziet maar al te vaak, de circuits zijn absoluut niet plaatsen waar men laat stoom af. Het is noodzakelijk dat we respecteren nauwgezet alle veiligheidsinstructies data instructies van de, dat de toestand van onze auto's is onberispelijk, en dat we nederig op de baan. Spreid het woord. Al onze gedachten zijn bij de slachtoffers en hun families.
Sommige bewoners en andere tegenstanders nu leiden harde leven op het circuit Geopark in St. Die in de Vogezen. Het onderwerp van het geschil is de extensie die in 2012 werd gebouwd met een verklaring van het werk. Het blijkt dat een bouwvergunning nodig was en de manager van het circuit dus begon het proces om de situatie te regulariseren. Maar de lokale bewoners gevraagd om de werking van het gehele circuit te stoppen voordat het verkrijgen van deze toestemming, ook al is er geen verslag. Het lijkt erop dat deze bewoners zijn teruggekeerd in een logica van systematisch verzet tegen het circuit. We denken niet dat omwonenden en natuurbeschermers hebben altijd fout in geschillen met de circuits en bevorderen we de inspanningen om geluidsoverlast en milieuvervuiling te verminderen. In het geval van Geopark, lijkt het erop dat we te maken hebben met de kwade trouw van de bewoners en we zijn dan ook op zoek naar om de petitie te ondersteunen circuit te ondertekenen. de petitie Lees het artikel Vogezen Matin
De vele besprekingen leidde uiteindelijk tot de publicatie van de nieuwe technische regels en veiligheid door de FFSA. De regel van de veel verguisde veranderende gewicht configuraties en definieert nu drie categorieën (minder dan 950 kg 800-1800 kg meer dan 1500 kg), maar meestal is het een aanbeveling en geen vereiste. Daarnaast worden de auto's en de prototypes nu toegestaan ​​om samen te rijden. De toepassing van deze nieuwe RTS is onmiddellijk. De organisatoren zijn zich bewust van de verschillen in gewicht, de prestaties en het ontwerp van voertuigen, kunnen ze meer vrij trays en verantwoord. trackdays.fr bedanken alle deelnemers en betrokkenen kwam naar voren en betrokken, met name de groepering van CACEIPA circuits, die de laatste bijdrage in verband met de FFSA gebracht.
De weergave van trackdays.fr op uw mobiel en tablets is nu geoptimaliseerd, kun je eindelijk genieten van zowel van de informatie over de dagen circuit en de zomer weer. De onderwerpen en informatie blijven hetzelfde, met een licht herziene voor navigatie nog gemakkelijker. Voel je vrij om
Om te profiteren van de dynamiek van de komst van de Formule E in Parijs op 23 april heeft de Raad van Parijs wil een impuls geven aan de bevordering van elektrische mobiliteit voor iedereen te geven. Hiervoor zal de gemeenteraad de dag organiseert een endurance race open voor alle fiets, scooter of skateboard elektrische en besloten om het circuit Invalides om diverse evenementen te ervaren bestendigen. Dit is natuurlijk een permanent circuit niet om in het centrum van Parijs, maar de faciliteiten voor het Formule E kan worden geïnstalleerd en verwijderd in minder dan 4 uur en zijn blij met inbegrip van een dag van het runnen van om de 2 maanden . Inderdaad, zal de laatste zondagmiddag van de maand worden georganiseerd een trackday peers gereserveerd voor elektrische en hybride voertuigen (niveau beperkt tot 80 dB geluid). In overleg met de FIA, zal de stad Parijs deze besluiten mee aan de gelegenheid van de Grand Prix Formule E om te voorkomen dat het evenement overschaduwen. De eerste dag van het testen is gepland van 26 juni www.paris-eprix.com
Exclusive Drive is een andere auto gebeurtenis die breekt de codes en decompartmentalizes door het brengen van een uitzonderlijke auto plaat: raceauto's, GT, sportwagens, supercars ... U kunt ook de F1-coureurs. Dit jaar Exclusive Drive gastheren Aston Martin, BMW, Jaguar, Mini, Tesla ... U begrijpt dat Exclusive Drive is voor alle liefhebbers van ingenieurskunst. Je zal niet louter een bezoeker te zijn, zult u ook speler van het evenement deelnemers looptrainingen op het Bugatti circuit. Exclusive Drive vindt elk jaar plaats op de derde weekend van maart op Le Mans op het Bugatti circuit. Elk jaar, een echte "Moving Motor Show" binnendringt de Bugatti! ziens op vrijdag 18 en zaterdag 19 maart 2016.
trackdays.fr wensen u een geweldige 2016!
Dijon circuit neem deze winter naar de volledige reconstructie van de gebouwen die de pitlane lijn te starten. Het werk werd onderverdeeld in 3 fasen, 3-seizoen, zonder gevolgen voor de operationele werking van de schakeling. De eerste fase is in volle gang en zal worden afgerond eind februari aan het begin van het seizoen 2016. Alle van de dozen en de gastheer lodge daarom zal geleidelijk plaats maken voor nieuwe gebouwen, waarvan wordt verwacht dat de verschillende rassen tegemoet evenals spoor dagen in optimale omstandigheden. Foto's werken zijn facebook pagina circuit.
Uiteraard, dit is de lijst van Nicolas Deschaux die werd herkozen aan het hoofd van de FFSA. Hopelijk zijn team zullen weer in contact met de wereld van trackdays te krijgen en in overleg met belanghebbenden om veiligheidsregels echt effectief, duidelijk en aanvaardbaar is voor alle bereiken. Een grote dank aan de meer dan 1600 ondertekenaars van de open brief, waaruit blijkt dat we allemaal met één stem spreken over dit onderwerp. Doorgaan met aanmelden en verspreiden van informatie te laten zien dat velen van ons streven naar een constructieve dialoog met de federatie.
Ondanks de constructieve vergadering hadden we in september met de FFSA over de technische voorschriften veiligheid circuit, werden ze vorige maand gepubliceerd ... zonder rekening te houden met de rendementen die was gemaakt. Bedenk dat dit zijn de regels nu samenleven van sommige auto's, afhankelijk van hun gewicht en dus beperken de toegang tot verbieden feitelijke circuits voor auto's tot 800 kilogram. Effectieve maatregelen voor de veiligheid en voor iedereen aanvaardbaar is nog zou kunnen worden genomen indien zij zijn het resultaat van gezamenlijke werk tussen de federatie en de betrokken actoren. Als onderdeel van de vervroegde verkiezingen van de directeur van de FFSA Comité op 10 december, stellen wij onze stem te laten horen door deze petitie te ondertekenen: https: // goo. gl / bkn1rM Een grote dank aan AutomotivPress.fr voor het geven van ons een pagina aan de geschiedenis en de aanpak uit te leggen.
De ontwikkeling is gestart met de Nürburgring naar de gebieden waar de snelheid beperkt was na ongevallen in 2015. In aanvulling op de bouwhekken op veel plaatsen veilig te stellen, zal de bult voor Flugplatz beurt worden geëgaliseerd. Deze bult was oorspronkelijk start van een Nissan tijdens een VLN race, die tot de dood van een toeschouwer afgelopen maart had geleid. De faciliteiten zijn gevalideerd door de FIA, zonder de route van de noordelijke lus wordt gedenatureerd. 2016 moeten degenen die werden gestraft door de invoering van snelheidsbeperkingen in staat te stellen wat verloren tienden te herwinnen. Phew!
Voormalig Formule 1-coureur Jonathan Palmer heeft het terrein van een voormalige militaire basis gekocht in Couvron, in Aisne, op een circuit te implanteren. Het project omvat een circuit van asfalt 8 km, met een lengte van 2 km, een ovaal en rally tracks en off-road. De werkzaamheden moeten beginnen in het begin van 2017 naar een opening in april 2018. Palmer verschillende circuits in Engeland is al eigenaar, herhaalde hij zijn inzet voor de naleving en het behoud van het milieu voor de bouw van het nieuwe complex.
Zoals velen weten, de FFSA publiceerde in april een nieuwe regel die voor de eenvoud, verbiedt samenwonen van voertuigen van meer dan 800 kg met die minder dan 800 kg tijdens spoor dagen op het Franse circuit. In samenwerking met Ludovic website super-trackday.com brachten we professionele organisatoren en we ontmoetten een delegatie van de FFSA week laatste. Hoewel we natuurlijk niet het verwijderen van deze regel, die organisatoren en circuits destabiliseert bereikt, vonden we voor ons mensen echt te luisteren en het delen werd het verrijken voor beide partijen. Hier is wat de lente in grote lijnen: - In tegenstelling tot wat velen denken, de FFSA heeft elke legitimiteit om regels vast te stellen met betrekking tot de praktijk van de motor sport met inbegrip van buiten de concurrentie en het gewoon goedgekeurd door de prefecturen circuits. Falen van een aantal items kunnen in sommige rechtsgebieden worden genoten als tot de misdaad. - De oorsprong van deze regel op het gewicht komt uit de constatering dat veel verschillende voertuigen kunnen rijden op alle circuit en botsingen faders, het genereren van een aanzienlijk risico. Zonder op zoek naar extreme gevallen, het is waar dat de mogelijkheid van een Nissan GTR 1700 kg zou raakte een Caterham 500kg roept vragen op. Maar de regel is bekritiseerd omdat het geen rekening houden met meerdere factoren (prestaties van de auto, ervaring van de piloot, enz.) En heeft een grote impact op de organisatie van het spoor dagen. - In het algemeen, vele dagen tour zijn nu georganiseerd buiten de wet (Code van de Franse sport en technische voorschriften en de FFSA veiligheid), maar het is niet de rol van de Federatie van controles uitvoeren. Het is de verantwoordelijkheid van zowel de organisatoren en deelnemers aan de wetgeving op dit gebied te leren kennen. Het debat gaat over hoe je intelligent en transparant bestaande wetten toe te passen en te zorgen voor een betere beveiliging voor iedereen. - We zijn gevraagd om alternatieven voor de regel over gewicht configuraties suggereren. We hopen dat de volgende veiligheidscommissie, gepland voor oktober, onze standpunten en suggesties zal weerspiegelen. Afgezien van de kritiek die kan worden gelezen in alle forums, als je ideeën om het risico te verminderen als gevolg van de heterogeniteit van de voertuigen op de baan hebben, aarzel dan niet om ons te laten weten voor 30 september.
Na de vlucht van Nissan GTR maart in Flugplatz tijdens een VLN race, die de dood van een toeschouwer wordt veroorzaakt, het bedrijf het beheer van het systeem besloten om dit gedeelte van 250 km / h te beperken in de wacht om bevredigende oplossingen te vinden. Het resultaat is uiteindelijk de oprichting van de nieuwe maximumsnelheden op verschillende plaatsen van het circuit! Het bestond al voor het publiek geopend dagen, met name op het gedeelte van Breitscheid (50 km / h). De nieuwe grenswaarden zijn 200 of 250 km / h op de snelste gedeelte van het circuit en van toepassing op iedereen, ook voor fabrikanten die de baan huren voor hun studies. Voor de overgrote meerderheid van de auto's en chauffeurs, mag dit niet veel veranderen, maar het principe risico om te shockeren velen. Deze maatregel zal worden beoordeeld aan het einde van het jaar. Bron: www.bridgetogantry.com
Ondanks de moeilijkheden die bestaand of circuits, wat in geslaagd om spruit. De Circuit Vaison spoor in Torcy, is een van hen. Gedurende 2000 m, met gevarieerde bochten, werd getekend door Christophe drivers Vaison en Pascal Fabre. De faciliteiten bestaan ​​uit 10 dozen, een receptie gebouw met briefing room en een terras voor de toeschouwers. Een vlakke oppervlakte van 6000 m² alles te voltooien, met de mogelijkheid van drenken. Het zal niet lang wachten om het wiel te leggen, omdat de opening is gepland voor 11 juni op een weekend vol 4 dagen van het runnen, open dan 2 dagen per week van 15 juni.
Het nieuws is vol geweest deze dagen over de toekomst van sommige circuits met een van de belangrijkste bezorgdheid over lawaai. Het openbaar onderzoek voor land Tourneix circuit in de buurt van Châteauroux heeft geleid tot een negatief advies van het Comité. Het lawaai kwestie heeft blijkbaar sleutel geweest. Een ander project met een gebruik georiënteerde recreatie in plaats van concurrentie kan in de komende maanden worden geïntroduceerd. Jonathan Palmer zijn zijde, het ontwerp-circuit in Aisne Laon-Couvron is op dit moment op het juiste spoor, vooruitlopend op het probleem. De voormalige piloot heeft politici uitgenodigd om de Bedford circuit, waarop hij heeft opgezet apparaten vermindering van de vervuiling te bezoeken. Hopelijk zal hij in staat zijn om hen te overtuigen! Eindelijk, na de Albi circuit onder curatele vorig jaar werd geplaatst, gemeenteraad besloten om het management van de onderneming SN Diffusion toevertrouwen als de stad van Albi blijft eigenaar. Hij werd gevraagd de nieuwe manager om activiteiten te diversifiëren om af te spreken tot 12 dagen luidruchtig op het circuit, dat wordt omringd door huizen.
Onze partner eis MOTORSPORT lanceert Trackdays Services. Je oefent het rijden op de rails, wilt u uw auto te verbeteren, te onderhouden met efficiënter delen maar uw monteur zal niet de onderdelen waarop hij heeft niet verkocht beklimmen! Maak je zelf profiteren van de expertise van een echte auto racing team, 10 jaar ervaring. Van eenvoudig tot complex drainage werk door vervanging van de meer remblokken getypt spoor! Deze service is gemaakt voor baanwielrenners en betaalbaar !!
Exclusive Drive is een premium auto-evenement, vriendelijk en innovatief. Dit is een onvergetelijke dag op een legendarisch circuit, omgeven door de legendarische auto's en extreme sporten en raceauto's. Als je gepassioneerd auto, het bezit van een sportwagen, uitzonderlijke of ras, als je een gentleman driver, beginner piloot bevestigd of verworpen ... dit evenement is voor u! Exclusive Drive vindt plaats op vrijdag 20 en zaterdag 21 maart op de Le Mans Bugatti circuit.
Werkzaamheden aan Ales circuit volle gang, met als doel om goedkeuring voor het circuit in 2 draairichtingen (niet op hetzelfde moment, althans op het eerste) te krijgen. De wijzigingen betreffen hoofdzakelijk de rails, die zijn vervangen door muurtjes, spelingen en de toevoeging van een bocht.
In dit nummer altijd aan de ongelooflijke prijs van 2 euro: het testen van een Clio ras redelijk geprijsd, uitstekende pagina 2, banden die stijging van de temperatuur, en een Honda Civic roze. download hier
De verschillende baantests van het magazine Racer's hebben ons door meerdere werelden van de trackdays geleid. Soms zeer exclusief zoals de BAC Mono, of met doorgedreven aanpassingen zoals de Nissan GT-R, BMW M3 of Mitsubishi Evo die ik heb mogen besturen, ze vertegenwoordigen allemaal een flink budget. En hoewel het onmogelijk is te ontkennen dat autosport duur is, gaan we proberen u een interessant alternatief voor te stellen, met een redelijker budget: de Clio Cup. Racewagen Hier begin ik een flink aantal lezers kwijt te raken: tussen de Renault-fobici en degenen die geen E(B)-rijbewijs hebben om te trekken, is het niet gewonnen... Maar bij nader inzien is deze auto bijzonder interessant. Of het nu gaat om rijtechniek, gevoel of budget, de Clio Cup is een zeer goed compromis om jezelf te vermaken op het circuit. Ik test hier een Clio 3 Cup, maar wie een kleiner budget heeft, kan ook kiezen voor een Clio 2 Cup, ouder maar niet minder interessant. De versie die ik vandaag test, is aan de buitenkant erg sober, waardoor je de grote lijnen en de racesfeer kunt waarderen. Van een afstand zou je zelfs kunnen denken dat het een goed uitgeruste wegversie is, maar pas als je dichterbij komt, merk je dat het een racewagen is. Heel laag en met agressieve onderstelafstellingen lijkt hij maar één verlangen te hebben: de baan op! En gezien het weer van vandaag, erg mild, ga ik me dat niet ontzeggen... Bij het openen van het zeer lichte bestuurdersportier is de toon gezet: in tegenstelling tot de buitenkant heeft het interieur niets meer gemeen met een standaard Clio. Om in de kuipstoel plaats te nemen, haak je het raamnet vast en stap je zo goed en zo kwaad als het gaat over de imposante rolkooi. Qua comfort kun je het vergeten, er is absoluut niets in het interieur! Een centraal bedieningspaneel met enkele schakelaars, een remverdeler en een digitaal display vlak achter het stuur zijn de enige aanwezige uitrusting. Maar eenmaal zittend voel je je goed, met een vrij lage rijpositie, dicht bij het stuur en de versnellingsbediening. Het gas- en rempedaal staan dicht genoeg bij elkaar om hak-teen schakelen te vergemakkelijken, en een grote aluminium voetsteun laat je je linkervoet goed afsteunen. Perfect! Eerste indrukken Goed vastgegespt in de kuipstoel wacht ik geduldig tot onze rijsessie opengaat. Het is 26 °C in deze vroege middag, perfect om de slickbanden snel op temperatuur te krijgen, maar nu, op dit moment, zou ik liever in een GT met airco zitten. Het heeft geen zin om stilstaand op wat frisse lucht in het interieur te hopen, ik heb het WARM! Ik kijk naar het kleine ventilatiekanaaltje boven mijn hoofd, dat rechtstreeks uitkomt op de luchtinlaat op het dak, maar het ziet er niet erg begripvol uit... Eindelijk springt het licht op groen: ik zet hem in de eerste door de hendel naar me toe te trekken. De koppeling is vrij gedwee, je moet een beetje gas geven om de auto in beweging te krijgen, maar alles gaat vrij natuurlijk. Mijn eerste doel is de banden te laten warmlopen en een idee te krijgen van het algemene gedrag van de auto. Eerste stap: de versnellingsbak. Het gebruik is eenvoudig, maar vereist perfecte beheersing van hak-teen schakelen. Bij het opschakelen hoef je de koppeling niet aan te raken: je blijft vol op het gas en trekt de hendel naar je toe. Maar bij het terugschakelen moet je de koppeling gebruiken en de hendel duwen terwijl je hak-teen schakelt, zonder te schuchter te zijn met de tussengas, anders krijg je de lagere versnelling er niet in of blokkeert de bak. Op papier lijkt het misschien ingewikkeld, maar je went er heel snel aan en het is best leuk om te gebruiken. Daarna: de banden op temperatuur brengen. Terwijl de oefening voor de voorkant vrij gemakkelijk is, bezorgt de temperatuur van de achterbanden de rijders vaak hoofdbrekens. De Clio is namelijk een voorwielaandrijver met alle massa op de voorkant, en om de achterbanden warm te krijgen moet je geduld hebben! Wat mij betreft, gezien de buitentemperatuur tijdens de test, krijg ik niet veel moeite... Ik maak van de gelegenheid gebruik voor een uitweiding over dit onderwerp: u bent niet alleen op de baan! Bij een trackday kun je je niet permitteren om als in een race kriskras heen en weer te slingeren om de banden te verwarmen. Vooral als je rijdt op een open dag, voeg je in in het verkeer met rijders die al in het ritme zitten. Denk er dus aan je spiegels in de gaten te houden en de tips van Guillaume Greuet over het opwarmen van banden te volgen, gepubliceerd in dit nummer. Wat het gedrag betreft, lijkt deze Clio zeer gezond en bijzonder goed afgesteld. Guillaume Greuet, onze coureur-columnist, is weer gaan racen in het kampioenschap TTE (Trophée Tourisme Endurance) achter het stuur van deze Clio 3 Cup en heeft de onderstelafstellingen gaandeweg verfijnd. Daarom vind ik hem ongetwijfeld zo doeltreffend... Met de grote 17-inch wielen en de lekker warme slicks die helpen, vind je een zeer stuurwillige en nauwkeurige voorkant. Aan de remkant is het gevoel goed: een stevig pedaal bij de aanzet, maar gevoelig genoeg om een goede geleidelijke remlossing te beheersen. Kortom, alle voorwaarden zijn aanwezig om tempo te maken en te doen waarvoor hij bedoeld is: aanvallen! Rijgevoel Het moment is dus gekomen om de hoge toeren te gaan kietelen en tempo te maken. Ik houd mijn stuur stevig vast, zet de wielen recht en trap het rechterpedaal in! Ik heb in mijn woordenschat geen woorden om te beschrijven wat er gebeurt, ik zou het exacte tegenovergestelde van "Wauw!" moeten vinden. Ik was in deze zeer aantrekkelijke racesfeer vergeten dat de Clio wordt aangedreven door een 4-cilindermotor van iets meer dan 200 pk. Het is lineair tot en met en er is geen spoor van koppel... Gelukkig is de bak kort en vult het motorgeluid het interieur, want om eerlijk te zijn is het dodelijk saai bij pure acceleratie! Ik, die van motorgevoel houd, haak af... Maar deze schijnbare tekortkoming is in feite een zeer interessant punt qua rijden. Als je een fout maakt en je bochtuitgang niet goed voorbereidt, kun je niet op de motor rekenen om de blunder die je net hebt begaan goed te maken. Stel je voor dat je 20 andere kerels achter je hebt (of vrouwen, tot ons grote genoegen), die precies dezelfde auto hebben als jij en die geen fout hebben gemaakt: je zakt snel in de klassering van de race. En met dat in gedachten beleef je een monsterlijk plezier achter het stuur van deze auto, terwijl je geniet van zijn vele andere kwaliteiten. Hij remt laat, de voorkant is scherp en als je hard op de rem gaat, moet je fijn voelen om de achterkant niet te laten uitbreken. Hij is speels en geeft de bestuurder goede informatie, waardoor je bij elke passage meer van hem wilt vragen. In "autosport" zit "sport", en deze Clio Cup herinnert me er elk moment aan. Dit is echt rijden, er zijn geen overbodige elektronische hulpmiddelen die je uit de brand helpen. Ik zweet achter het stuur, ik hou ervan... Het gebruik van de bak is echt leuk, je moet stevig en nauwkeurig zijn op de hendel. Het motorgeluid is zeer aanwezig in het interieur en, ook al is het maar een 4-cilinder, je geniet ervan om er bij elke terugschakeling naar te luisteren. Ik word trouwens verrast bij een schakelbeurt van de 3e naar de 2e: ik geef niet genoeg tussengas en haast me iets te veel naar de hendel, de tweede gaat er niet in, je moet geconcentreerd blijven! Alle massa van de auto zit op de voorkant en als je op de rem gaat, wordt de achterkant snel ontlast, wat enkele stuurcorrecties vereist om niet te veel te slippen. Je probeert voortdurend de uitgang goed voor te bereiden, snelheid vast te houden om niet te veel tijd te verliezen. In snelle bochten springt de auto een beetje, maar je mag niet van het gas gaan. Hij gaat er hard doorheen en het gevoel is goed, heel goed. Je raakt in het spel verwikkeld, zelfs als je gewend bent veel krachtigere auto's te rijden. Terug naar de pits Tijdens de afkoelronde, vlak voordat ik hem teruggeef aan zijn eigenaar, merk ik dat ik in mijn helm in mezelf zit te glimlachen. Ik heb geen tijd genomen en me ook niet vergeleken met de andere auto's op de baan, ik heb gewoon enorm veel plezier gehad achter het stuur tijdens de paar ronden die mij zijn gegund. En ook al had ik tijd om naar het landschap te kijken op de rechte stukken, omdat de motor je niet echt opjaagt, je moet je ogen goed open hebben om laat te remmen en het potentieel van de auto optimaal te benutten. De Clio Cup vraagt van zijn bestuurder techniek om snel te gaan en stuurt er gevoelens van hoog niveau voor terug. En als ik op een clubdag rijd, is dat wat ik vooral zoek... Het is ook best comfortabel om je niet af te hoeven vragen of de remmen meer dan 5 ronden zullen houden of dat de olietemperatuur te hoog zal oplopen. Het is een racewagen, hij is hiervoor gemaakt! Waarmee kun je hem dan vergelijken? Nou, eigenlijk met niet zo veel... Een Renault Clio 3 Cup in goede staat en goed uitgerust wordt tegenwoordig verhandeld voor ongeveer 25.000 €. Met dat budget zijn er flink wat auto's beschikbaar op de markt, maar om dit niveau van prestaties, veiligheid en betrouwbaarheid te bereiken, zul je er zeker nog wat onderdelen aan moeten toevoegen. Voor wie een moderne racewagen wil bemachtigen, is de Clio Cup een van de beste manieren om dat te doen, maar bij de aankoop moet je waakzaam zijn. Ik had het geluk een gezond en bijzonder goed afgesteld exemplaar te testen, maar er zijn ook flink wat "wrakken" op de markt, door hun bewogen verleden in competitie. Wees waakzaam en aarzel niet om u bij een eventuele aankoop door een professional te laten helpen. Het belang van de onderstelafstellingen Door Dimitri Enjalbert Als je rijdt in een eenmerkenformule als de Clio Cup, hebben alle deelnemers dezelfde auto en is de strijd om het verschil te maken fel. De enige aanpassingen die voor de rijders mogelijk zijn, zijn de onderstelafstellingen: rijhoogte, naloop, camber en spoor. De details van deze aanpassingen zijn behandeld in nummer 5 van Racer's, waaraan ik heb meegewerkt. Een auto als de Clio Cup is gevoelig voor afstellingen, je speelt veel met de camber om de laatste tienden te pakken. Met een duidelijke negatieve camber win je topsnelheid omdat er minder contact met de grond is, en verhoog je de grip in bochten. Maar hem te veel verhogen brengt niet alleen voordelen: je verliest stabiliteit bij hoge snelheid, het duurt langer om de banden te verwarmen en de slijtage kan snel voortijdig worden. Bij het remmen blokkeer je met veel negatieve camber vaak de achterwielen, vanwege het kleine contactoppervlak met de grond in een rechte lijn. Je krijgt dan vlakke plekken op de banden, die erg hinderlijk worden... Dus als je een auto als de Clio Cup probeert af te stellen, moet je zuinig te werk gaan. Op een startgrid zie je de verschillen in afstelling goed van buitenaf en toch wordt het verschil tussen de poleman en de anderen in tienden, zelfs honderdsten gemeten. Het hangt echt af van het gevoel dat je achter het stuur van de auto hebt, van ieders voorkeuren. Als je met een Clio Cup rijdt op trackdays of in competitie, raad ik een afstelling aan die veiligheid en uithoudingsvermogen vooropstelt. Omdat er veel Clio Cups op de markt zijn, zie je van alles en nog wat qua onderstelafstellingen. Je moet niet alles ineens veranderen, anders rijd je een compleet andere auto en ben je een rijder die zich afbeult. Het belangrijkste is het gevoel achter het stuur... En de Clio 2 Cup? Door Bastien Bastien, wat bracht je ertoe om van de Mégane 3 RS over te stappen op een Clio 2 Cup voor clubdagen? Het is vooral een kwestie van rijkosten. De Mégane was ongeveer 120 liter benzine op een dag, met de Clio is het nauwelijks 80. De verbruiksartikelen zijn over het algemeen ook goedkoper. Het enige probleem zijn de banden: het is moeilijk om tweedehands slicks te vinden in de maat van de Clio 2 Cup... Verder, ook al is de Mégane 3 RS een geweldige auto, hij blijft heel "eenvoudig" te besturen. Ik had meer sensaties nodig en wilde technisch vooruitgaan achter het stuur. De Clio Cup is voor mij elke keer dat ik hem rijd een technische uitdaging. Ik deel deze passie ook met mijn vrouw, die ook van een racewagen droomde! Wat zijn de belangrijkste kwaliteiten als je rijdt? En de gebreken? Wat ik aan deze auto leuk vind, zijn de sensaties die hij geeft! Heel levendig, met een super geluid binnenin en een geweldige sequentiële bak. Je hoort absoluut alles in de auto, je voelt de kleinste hobbel, de kleinste trilling. Als je rijdt, ruikt het naar benzine, de rolkooi zet je in de sfeer en de kuipstoelen met oren laten zien dat je er niet voor de grap bent: het is deze wat extreme sfeer die ik leuk vind aan boord, er is niets overbodigs! Maar wat ik het fijnst vind, is dat ik met mijn kleine budget zonder complexen kan gaan spelen met een paar grote, veel prestigieuzere GT's. Mijn beste herinnering blijft een gedenkwaardig gevecht met een vriend in een Nissan GT-R in Dijon, heel vriendschappelijk. Ik kwam terug in het bochtige stuk, en hij reed een enorm gat op me op het rechte stuk. Dat spoorde me aan om bij elke ronde hard door te trekken om terug te komen. Alleen al als ik eraan denk, heb ik een brede grijns! De gebreken? Er mist wat motor voor mij, maar eerlijk gezegd is dat het enige... Als je moest veranderen, wat zou je dan nemen? Met een redelijk budget zou ik graag overstappen op een Clio 3 Cup. Maar als ik meer middelen had, zou ik zonder aarzelen een Porsche 997 Cup nemen. Het is hetzelfde concept, maar alles beter! Dit artikel komt uit nummer 8 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Door Guillaume Greuet, met de technische uitleg van Manu Hugon, race-ingenieur (LMP1 en LMP2 bij OAK Racing, 24 uur van de Nürburgring met BMW Motorsport, V8 Supercars met Ford Performance Racing, ontwikkeling van Dunlop Motorsport-banden). Voordat je een goede rijtechniek wilt toepassen tijdens een opwarmronde, moet je de basis van de werking van een band begrijpen. De wegligging ervan, die uiteraard afhangt van de omstandigheden, berust op twee principes: mechanische grip en chemische grip. Vooraf: mechanische grip, chemische grip In het eerste geval verstaat men onder "mechanisch" het contact met de grond waardoor de band niet slipt: de wrijving. Als ik bijvoorbeeld een vel papier met een punaise aan de muur hang, is het het contact van de punaise met de muur dat het vel op zijn plaats houdt. Met een band is het hetzelfde: de massa van de auto drukt hem op de grond, wat een wrijvingskracht oplevert die hem belet te glijden. Maar als ik datzelfde vel vastplak met lijm of kleefmassa, zijn het de plakkerige moleculen van het product die het aan de muur laten zitten. Bij een band spreekt men van "chemische" grip, die ontstaat door de omzetting van de moleculen wanneer hij op temperatuur wordt gebracht. Hij wordt klevend, een beetje als kauwgom. Je merkt dat goed als je je hand legt op een slick die net gereden heeft… Hier zit het grote verschil tussen standaardbanden en racebanden. Bij een auto voor elke dag is de verdeling ongeveer 50/50, waardoor je zelfs direct na het wegrijden uit de garage een werkzame band hebt. Maar bij een slick is het aandeel chemische grip groter en komt het in de buurt van 70/30, of zelfs 80/20. Samengevat zijn slicks temperatuurgevoelige rubbermengsels waarvan de grip sterk afhangt van de bedrijfstemperatuur. Een koude slick biedt soms maar 10% van de grip die hij warm kan leveren! Daarom moet je ze opwarmen om ze doeltreffend te maken. De optimale bedrijfstemperatuur verschilt per merk en model, maar ligt tussen 80 °C en 120 °C. Eronder en erboven kan de grip radicaal lager zijn. Het is overigens niet ongebruikelijk om rijders met regenbanden op droog asfalt te zien rijden, bij temperaturen rond het vriespunt. Op goede rijscholen laat men de auto's op regenbanden rijden zodra de thermometer onder de 10 °C komt, omdat het voor beginnende cursisten te moeilijk is om ze op temperatuur te houden. De context Het opwarmen van de banden is volgens mij een van de sleutelelementen om een raceauto goed te benutten. Sommige eigenaars krijgen ze niet warm en houden een moeilijk en verraderlijk te besturen auto over. Bij een auto met voorwielaandrijving zoals de Clio Cup, die in dit nummer van Racer's voorkomt, is het vaak moeilijk om de achterbanden op temperatuur te krijgen, terwijl bij een auto met achterwielaandrijving de voorbanden de sleutel zijn tot een goede prestatie. Ten eerste moet je veel belang hechten aan de context waarin je je bevindt op het moment dat je de baan op gaat: midden in de zomer met nieuwe banden, of op de eerste circuitdag van het jaar met gebruikte banden die de hele winter in je garage hebben liggen slapen. In het eerste geval zijn slicks heel snel doeltreffend en gaat het opwarmen razendsnel, of is het zelfs bijna afwezig bij zeer zachte mengsels. In het tweede geval is het loopvlak verhard en heeft het een soort zeer harde korst gevormd, die moeilijk te verwijderen is. Zelfs in de volle zon heb je drie ronden nodig om ze goed warm te krijgen… Verder verandert het ook de zaak als je midden op de dag na een korte pauze een sessie hervat, of als je een tijd niet gereden hebt. Als je tien minuten eerder hebt gereden, hebben de remmen hun warmte blijven afgeven en is de lucht in de banden warm gebleven. Er hoeft alleen nog het loopvlak te worden opgewarmd, en omdat de rest al op temperatuur is, gaat dat vanzelf. Als de auto daarentegen een tijd niet heeft gereden (lang genoeg zodat de remmen afkoelen), moet je weer een echte, volledige opwarming doen. Ten slotte, als de buitentemperatuur onder de 15 °C komt, is het verplicht voorzichtig te zijn bij elke terugkeer op de baan. Het is ook vaak een rem op de aanschaf van dit soort auto, omdat je je niet "opgewassen" voelt om slicks goed op te warmen. Maar ik ga je laten zien dat het met een beetje gezond verstand en methode heel eenvoudig is… Hoe pak je het aan? In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is het niet per se nodig om te slingeren. In de race doet men het omdat je achter de leidende auto (de "leading car") geen snelheid kunt maken (ongeveer 120 km/u): je compenseert dat door te slingeren met versnellingen en remmen. Deze techniek is nutteloos en sterk af te raden op clubdagen, omdat je daar wel snelheid kunt maken. Bovendien hoeven andere auto's die die dag met standaardbanden rijden hun banden niet op te warmen en kunnen ze je inhalen! Een incident is gegarandeerd: ze denken dat je ze voorbij laat door naar rechts te gaan, ze zetten de inhaalactie in… en jij komt hardhandig weer naar hen toe. De juiste techniek op een clubdag is gebruikmaken van de warmte die de remmen genereren. Je warmt de banden meer op met de warmte van de remmen dan met de wrijving over de grond. De warmte stijgt naar de velg en de lucht in de band, die op hun beurt het loopvlak van binnenuit opwarmen. De wrijving maakt het opwarmen af. Wanneer je voor het eerst de baan op gaat (bijvoorbeeld 's ochtends), is alles koud. Je hebt zeker de motor en eventueel de versnellingsbak laten warmdraaien, maar de remmen, de velgen en de banden zijn helemaal koud. Mijn eerste advies: voorzichtigheid en geleidelijkheid! De eerste acceleratie (aan het eind van de pitstraat, bij de uitgang, niet voor de pits) mag daarentegen vrij krachtig zijn: met voorwielaandrijving is er weinig kans dat je dwars gaat. Zo haal je de eerste laag vuil weg (steentjes, opgepikt rubber, enz.) en warm je het loopvlak van de voorbanden voor het eerst een beetje op. Met achterwielaandrijving moet je, afhankelijk van het vermogen, oppassen, want de achterkant heeft absoluut geen grip. Ik heb al eens een auto zien spinnen in de pits met koude banden… Kortom, een goede burn-out kan geen kwaad, maar zonder het tot een rookwolk te laten komen, hè! Begin op de baan rustig met sterk verlengde remzones (bijvoorbeeld 120% van normaal). Verhoog in elk recht stuk geleidelijk de snelheid, waardoor je steeds meer moet remmen en de remmen warm worden. Wissel in de langste rechte stukken versnellen en remmen in een rechte lijn af, altijd met het oog op het opwarmen van de remmen, die de warmte aan de banden doorgeven. In de bochten neem je in het begin een grote marge (bijvoorbeeld 50% van het normale tempo) en verhoog je daarna geleidelijk de zijwaartse belasting. Na een volledige ronde op deze manier begin je de grip een beetje te testen in de veiligste bochten, dat wil zeggen de langzaamste. Vermijd alsjeblieft om deze eerste tests te doen in Blanchimont op Spa of in de Dunlop-bocht op Le Mans. Je stuurt midden in de bocht opzettelijk meer in dan nodig is om de auto een beetje te "dwingen". Op dit punt zijn de achterbanden nog niet warm en verwacht je vanzelfsprekend dat hij loslaat. De achterremmen zijn kleiner en de negatieve camber helpt niet: je moet er dus op anticiperen en bijsturen met het stuur. In de tweede of derde ronde, afhankelijk van het circuit, zijn de voorbanden goed warm. De auto remt hard, is heel wendbaar en je begint bochtsnelheden te halen die dicht bij de werkelijkheid liggen. Op dat moment moet je juist op je hoede zijn, vooral met voorwielaandrijving! Het buitenste deel van de achterbanden heeft door de negatieve camber misschien geen contact met de grond gehad. Alles is warm, behalve die beruchte buitenste 5 cm rubber die de grond alleen bij zware zijwaartse belasting raken. Er zit nog steeds die korst van steentjes en opgepikt rubber… In dit stadium van het opwarmen moet je jezelf dwingen de zijwaartse belasting te overdrijven, te veel te doen om dat gebied te bereiken en een stevige belasting te voelen. Ga niet voor een ronde op volle snelheid zolang je die sterke belasting niet aan elke kant hebt gevoeld! Vaak, op een circuit als de Bugatti op Le Mans, dat veel meer naar rechts dan naar links draait, voel je je klaar en "ga je ervoor". Maar zodra je bij de eerste echte bocht naar links komt, het Musée, is het drama compleet! Een flinke slip, misschien zelfs een spin, simpelweg omdat de buitenste strook van de rechterachterband niet is opgewarmd en niet is schoongemaakt van het vuil. Maar als de belasting in snelle bochten aan beide kanten is getest, is het opwarmen klaar. Gas! Een laatste punt over rijdagen met een club: ik raad sterk aan om voorzichtig te zijn met de nieuwe generaties semi-slicks van het type Michelin Sport Cup of Pirelli Trofeo R. Sommige van die banden moeten ook op temperatuur worden gebracht om doeltreffend te zijn en, vooral, ze verliezen een groot deel van hun doeltreffendheid als het te koud is of als er te veel vocht op de baan ligt. Onthoud dat je een sessie altijd rustig moet beginnen om de grip van de banden te "voelen", en dat je jezelf moet dwingen te remmen: het is gratis opwarmen! De semi-slicks Zoals je hebt kunnen zien aan de uitleg van Guillaume (de coureur) en Manu (de ingenieur) in dit artikel, is het onderwerp banden niet gemakkelijk: er is ervaring en oefening nodig om de werking ervan onder de knie te krijgen. En zelfs na jaren ervaring blijft het evolueren… Op clubdagen is het precies hetzelfde, met de opkomst van hoogpresterende standaardbanden, die semi-slicks worden genoemd. Het principe is een gehomologeerde band aan te bieden waarmee je over de weg naar je rijdagen kunt komen, maar met duidelijk betere prestaties dan een gewone band als je hem intensief op het circuit gebruikt. Alle merken zijn aanwezig op deze markt: Michelin, Dunlop, Pirelli, Toyo, Bridgestone en nog vele andere. Hoe vind je dan je weg en maak je een keuze voor je auto? Hier volgen enkele tips. Werking Je moet goed begrijpen dat de uitleg in dit artikel over competitiebanden ook geldt voor semi-slicks: de fabrikanten maken verschillende keuzes bij de samenstelling van de band, die invloed hebben op het gedrag op het circuit. Het mengsel (de "compound") is bij sommige modellen zachter en bij andere harder, wat verschillende gebruiksbereiken en gripniveaus geeft. Maar in alle gevallen moet je rekening houden met de bedrijfstemperatuur, die vooral afhangt van een goed beheer van de bandenspanning. Het grote verschil met een competitieband is dat de semi-slick geschikt moet zijn voor verschillende toepassingen: weer, buitentemperatuur, type auto, enz. En hier wordt het ingewikkeld! In de race ga je, als de band niet goed is, naar de pits om een andere set te laten monteren, die beter is aangepast. Op een circuitdag heb je over het algemeen geen 36 mogelijke configuraties: ook al komen er steeds meer mensen met een trailer, de overgrote meerderheid komt over de weg en verwisselt de wielen niet om op de baan te rijden… Gedrag De wapenwedloop is duidelijk zichtbaar bij de fabrikanten in deze sector, met nieuwigheden die verschijnen in het tempo van de nieuwe supercars op de markt. Het is dus moeilijk om gedetailleerde informatie te krijgen over hun technische keuzes en over de optimale gebruiksomstandigheden. Wat hebben wij, als amateurrijder die in een club rijdt, dan tot onze beschikking? Ik zie de helft van de paddock moeilijk bij elke sessie temperatuurmetingen doen, en voor recreatief rijden zou het ook niet veel zin hebben. We moeten dus twee dingen gebruiken: het beheer van de bandenspanning en het gevoel achter het stuur. De bandenspanning is een goed middel om de bedrijfstemperatuur te beïnvloeden, en het gevoel achter het stuur laat ons weten of we buiten het gebruiksbereik zitten of niet: als het te veel slipt, is dat over het algemeen een slecht teken! Maar om de verschillen te voelen en het goede gedrag van een band of van een auto in het algemeen te beoordelen, moet je bepaalde rijkennis hebben. Als je een haarspeldbocht in gaat met het stuur tot aan de aanslag en vol gas, trek dan niet te snel de conclusie "hij onderstuurt, mijn voorbanden zijn waardeloos". Er is vast nog wat werk te doen tussen de stoel en het stuur voordat je je bankrekening leegmaakt… Hoe kies je? Eerst je gebruik analyseren. Doe je twee circuituitjes per jaar en 20.000 km op de weg, of komt de auto alleen uit voor het plezier op het circuit? Sommige fabrikanten maken vrij radicale keuzes, die misschien niet geschikt zijn voor overwegend gebruik op de weg, ook al zijn ze gehomologeerd. Ik denk aan het voorbeeld van het nieuwste lid van de Pirelli-reeks: de Trofeo R. Ik had de gelegenheid om tijdens een presentatiedag met iemand van de staf te praten, die me vertelde dat je hem niet in de regen moest gebruiken omdat hij rampzalig was: "heel eerlijk, het is bijna een nagesneden slick, deze band". Ik heb hem daarna meerdere keren gereden op verschillende dagen, en het is inderdaad zo. Op droog asfalt zit je dicht bij het gedrag van een raceband: je moet hem op temperatuur laten komen, anders is er geen grip, en eenmaal warm zijn zijn prestaties behoorlijk ongelooflijk. Je kunt ronde na ronde rijden zonder verlies aan doeltreffendheid en met veel tempo, een genot! Maar de eerste keer dat ik hem in de regen reed, deed ik twee ronden en ging ik terug naar de pits in de gedachte dat er een probleem was: nul grip! Je gebruik goed analyseren is dus van het grootste belang bij deze band, want als je een regenachtige dag treft, beleef je op de baan geen enkel plezier en wordt het gevaarlijk op de weg. Hij past perfect bij een intensieve gebruiker die misschien een andere set wielen heeft voor moeilijke omstandigheden, of die niet bang is een rijdag te verliezen als het regent. Anderen zullen de voorkeur geven aan de Michelin Pilot Sport Cup 2, die veelzijdiger is: iets minder presterend op droog asfalt, maar bruikbaar in de regen. Je moet ook rekening houden met het type voertuig dat je gebruikt. Neem het voorbeeld van een band die erg verbreid is op circuitdagen, met name omdat hij een goede prijs-kwaliteitverhouding biedt: de Toyo R888. Het is een zeer goede band op lichte auto's (type Lotus of Clio RS), gemakkelijk te gebruiken en behoorlijk presterend. Maar op een zwaardere auto, zoals een prestigieuze GT, heeft hij een beperkter gebruiksbereik en een "piek" in zijn werking. Als hij te warm wordt, verliest hij zijn doeltreffendheid en slijt hij vrij snel. Op een lichte auto lukt het om een correcte bedrijfstemperatuur aan te houden, maar zodra je overstapt op een zware auto, kom je snel buiten het optimale bereik en dat voel je achter het stuur. Overigens kondigde Toyo toen de nieuwe versie van de R888 aan, ontwikkeld op supercars. Je hebt het begrepen: er bestaat geen universele oplossing, zoals op veel gebieden van het autosportrijden. Het is onmogelijk te zeggen dat een semi-slick goed of slecht is. Hij kan zeer presterend zijn op de ene auto en in een bepaalde omstandigheid, maar volledig kansloos in een andere configuratie. Voordat je een keuze maakt, moet je je laten informeren door andere gebruikers, de gespecialiseerde forums doorzoeken en advies vragen. En soms moet je gewoon accepteren dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt: je voelt je auto niet, je verandert voortdurend de asafstellingen zonder je tijd te verbeteren, en je begrijpt niet waarom het niet lukt terwijl al je vrienden de loftrompet steken over deze band. De enige verbinding met de grond is de band: het is een heel belangrijke keuze, je moet de band vinden die bij jou past, bij jou en je manier van rijden. Dit artikel komt uit nummer 8 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Dit jaar geeft u trackdays.fr data van Touristenfahrten de Nürburgring . Nu het circuit is onder de sneeuw, is het een kans om te (her) bekijken deze video en controle die je goed kent circuit, met andere woorden met een Playstation! De Nordschleife in de auto op sneeuw!
trackdays.fr wensen u een Gelukkig Nieuwjaar. 2015 ziet er zelfs gunstige dagen in het circuit, met in de kalender opgenomen en meer om in de komende weken komen al meer dan 600 data!
Couvron is een kleine gemeente van de Aisne, die, net als vele anderen, is de thuisbasis van een in onbruik geraakte vliegbasis. Dit soort locatie maakt het een ideaal doel voor het maken van een schakeling, zoals reeds Clastres gedaan en meer recent de mechanische scheiding van de Ardennen. Een Couvron is de voormalige F1-coureur Jonathan Palmer te brengen in vele maanden van het project. Na de vertragingen als gevolg van de financiering en verwijdering van een bank, de ambities Palmer's en vermindering van de begroting en nu is een nieuwe agro-Valley project komt concurreren. Het lijkt er echter vertrouwen in het project te blijven en is klaar om het elders te implementeren als Couvron een ander pad gekozen voor de ontwikkeling van de voormalige militaire basis. Voor meer informatie: Interview met Jonathan Palmer in Aisne New
Gisteren hadden we een persconferentie over het project circuit in Châteauroux. Jean-Jacques Oliva, die over het onderwerp voor meer dan 3 jaar werken worden gepresenteerd toekomst alphalte tracks en land en de bijbehorende infrastructuur. De bescherming aspect van het milieu lijkt bijzonder goed te zijn geweest, hoop dat het zal het doel van de inbedrijfstelling in 2017 te bereiken. Alle informatie op de website van de New Republic De officiële projectpagina
Er wordt veel gesproken over zelfrijdende auto de laatste tijd, het is waar dat geleidelijk rijhulpsystemen nemen de bestuurdersstoel en waarschijnlijk gebeuren binnenkort de verkoop van auto's zullen we dat passagiers. Sommigen juichen de verhoogde veiligheid en het comfort van worden vervoerd zonder moe te worden, anderen spijt rijplezier. Maar waar het ons zorgen baart is wanneer Audi ons liet zien dat het werkt ook op het circuit! Stel je voor, niet meer is RE het gevolg van decentralisatie, behoefte om de route te onthouden, zullen daagse tour uiteindelijk ons ​​in staat stellen om te kijken naar de auto rustig nemen ze ideaal trajecten moeiteloos. Diep! :-) Voor meer informatie: www.audi.fr/fr/brand/fr/tools/news/pool/2014/10/voiture_autonome.html
In de omstandigheden, zal ik mij beperken tot druk op de ACO: "Kort voor 16 uur op zaterdag 27 september tragisch ongeval vond plaats op het Bugatti circuit tijdens een open dag rijden enthousiastelingen, ongeval waar een van de chauffeurs werd gedood. Op de top van de put recht, de auto van het slachtoffer plotseling verliezen van olie. Het gebied werd onmiddellijk gemeld door gevaarlijke teams in de race richting uitnodigende andere voertuigen te vertragen. Helaas, de bestuurder van de andere auto verloor de controle over zijn voertuig crashte hoofd van de eerste auto naar beneden, geïmmobiliseerd op de kant, het vervolgens in brand. Ondanks de medische dienst snelle verlichting Automobile Club de l'Ouest, de bestuurder van het voertuig geramd verloor zijn leven na de gewelddadige botsing. Onmiddellijk ondersteunde, werd de bestuurder van de andere auto, ernstig gewond, onmiddellijk overgebracht naar Le Mans ziekenhuis. Het ongeval vond plaats op een privé-testdag, "Tinseau Day Test", waarin veertig voertuigen betrokken waren bij 27 september. Een onderzoek is momenteel aan de gang en de Automobile Club de l'Ouest zal geen commentaar geven voordat deze is voltooid. Deze pijnlijke gebeurtenis invloed op alle Automobile Club de l'Ouest, die zijn medeleven presenteert aan de familie van het slachtoffer. " www.24h-lemans.com/fr/actualites/dramatique-accident-sur-le-circuit-du-mans-17268 Ernstige ongevallen tijdens circuit dagen zijn vrij systematisch onderdrukt, waarschijnlijk uit angst dat nieuwe regelgeving komen de vrijheden die wij nemen op tournee te beperken. Natuurlijk "Motorsport is gevaarlijk", natuurlijk is het gebeurde op een van de beste circuits gebouwd in Frankrijk, met een organisator erkend voor zijn ervaring en de betrouwbaarheid, de chauffeurs waren niet beginners. Dus hoewel deze keer was het lot, hoewel niemand daadwerkelijk vastgelegde fout, dit drama moet ten minste dienen om de voor de hand liggende te herinneren. Niet het circuit is niet een plek om stoom afblazen, zijn er veiligheidsvoorschriften, en dus natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor de conditie van mijn auto Ik ben vooral mijn gedrag. Als we rijden op de baan, moet het niet uit angst voor radars, maar omdat we willen dat onze passie te genieten zonder dat weggebruikers in gevaar. Debatten over de omstandigheden van ongevallen en veiligheid in het algemeen zijn vaak steriel en zijn een kans om een ​​roemloos kwade trouw te uiten, dus ik niet in het zal gaan. Misschien een meer restrictieve wetgeving noodzakelijk is, zeer waarschijnlijk een beter begrip en een betere naleving van de huidige wetgeving al zou zeer de risico's die we nemen op tournee te verminderen. Bovendien zijn deze risico's zijn dat we ze nemen, zijn wij verantwoordelijk en we zijn vooral verantwoordelijk uniek dat kan verminderen vaststelling van onberispelijk gedrag op de baan. We zijn niet op de weg, maar we zijn niet in een van beide ras, we zijn tussen de twee, waar men alleen het plezier van het leven onze passie, en extreme nederigheid van alle zou vinden. Onze gedachten zijn bij de familie en de gewonde piloot, vinden ze de moed om te vechten. Ik voegde een gedachte voor de familieleden van Andrew, die vorig jaar aan zijn ongeval Lackey bezweken en een andere voor de slachtoffers van ongevallen die niet openbaar zijn gemaakt. Het risico nul bestaat niet in de autosport, maar voor hen zullen we allemaal alles aan doen om een ​​significante daling op dagen circuit. Update 09/10: www.lemainelibre.fr/actualite/le-mans-accident-sur-le-circuit-le-deuxieme-pilote-amateur -is overleden 09-10-2014-111157 :-(
Het team van Racer tijdschrift is druk bezig geweest en biedt het getal 7. Samengevat, de test van een Ferrari 355 Challenge, goede paden in Issoire en waardevolle tips voor beginners dag circuit. Veel leesplezier! Download Racer voor slechts EUR 2.
De vereniging die de Albi circuit beheert werd geplaatst in vereffening. Het tekort bereikt meer dan 150 000 en het verzoek om subsidie ​​vooraf aan de stad, die nodig zijn om de situatie te verhelpen, werd geweigerd. De organisatie van de evenementen in het circuit is sterk aangetast, maar boven de 5 mensen die hun baan te verliezen. De bal ligt nu in het kamp van het stadhuis voor een nieuwe structuur te hervatten beheer van het circuit. Alle info is op de Albi circuit plaats. Petitie tegen het sluiten van het circuit
De laatste uitgave van tijdschrift Racer verscheen. Dit online magazine is een referentie voor alle baanrenners, het is volledig geschreven door piloten en instructeurs professionals. U vindt in elk nummer testen en de meest volledige en gedetailleerde controle advies beschikbaar. In elk nummer een circuit wordt onderzocht om u de ideale lijn te geven, remmen punten etc. Het is 2 EUR alleen je passie te cultiveren voor spoor en bewegen vanuit uw luie stoel!
Door Dimitri Enjalbert , coureur en instructeur. Je eigen rijpositie bepalen is zelden eenvoudig. Wie heeft zich niet in een nieuwe auto bevonden en allerlei instellingen uitgeprobeerd zonder ooit de perfecte positie te vinden? Maar hoe definieer je die zogenaamde "perfecte" positie? Moderne auto's bieden tegenwoordig een veelvoud aan mogelijke configuraties: zithoogte, afstand tot de pedalen, rugleuninghoek, stuurwielverstelling. Maar waar moet je prioriteit aan geven als je op een circuit rijdt? Dimitri probeert hier antwoord op te geven en deelt zijn ervaringen in de verschillende categorieën waarin hij de kans krijgt te rijden. Methodologie De ideale rijpositie kan niet universeel worden gedefinieerd. Deze hangt af van tal van parameters, van de lichaamsbouw van de coureur tot het gebruikte voertuig, en inclusief eventuele technische beperkingen. Hoewel er geen universele regel kan worden vastgesteld, kan er wel een bepaalde methodologie worden gevolgd bij de zoektocht ernaar. Laten we beginnen met het eenvoudigste en meest voorkomende geval: een moderne sportwagen met talloze verstelmogelijkheden. Het klinkt misschien simpel, maar rijcomfort gaat voor alles! Het belangrijkste is dat je je gemakkelijk kunt bewegen om te rijden, en het zou zonde zijn om geen gebruik te maken van moderne technologie om de juiste zitpositie te vinden. Geloof me, wie zijn achterwerk in bepaalde raceauto's heeft gestopt, heeft het gevoel in een Rolls te zitten zodra hij in een GT3 RS stapt. De afstand tot de pedalen. Begin altijd met de zit. Trap het koppelingspedaal volledig in terwijl u uw linkerbeen licht gebogen houdt. Zorg er ook voor dat u volledig kunt accelereren en remmen zonder te hoeven forceren of op uw tenen te staan. Als de auto een automatische of sequentiële versnellingsbak heeft, pas dan de afstand aan ten opzichte van uw rechterbeen. De zithoogte. Pas deze aan door zo laag mogelijk te rijden. Voor velen voelt deze positie onnatuurlijk aan als ze er niet aan gewend zijn. Natuurlijk moet je de zithoogte aanpassen aan je eigen lengte en goed zicht behouden, maar onthoud dat het belangrijkste is om ver vooruit te kunnen kijken: het uiteinde van je motorkap zien is op een circuit niet per se nodig. Laag zitten verlaagt ook het zwaartepunt van de auto, hoewel dit bij een serieauto nauwelijks merkbaar is. De afstand tot het stuurwiel. Dit is het laatste verstelpunt. In een serieauto kun je de hoek van de rugleuning aanpassen, maar zodra je kuipstoelen hebt, moet je het doen met alleen het verstellen van het stuur, in hoogte en in diepte als dat mogelijk is. Een goede buiging van de armen komt overeen met een hoek van 100 graden (iets meer dan een rechte hoek). Als je dit moeilijk kunt visualiseren, kun je de "pols bovenaan het stuur"-techniek gebruiken: je pols moet precies op de rand van het stuur rusten, niet ervoor en niet erna. Zorg er ook voor dat het stuurwiel niet te laag staat, zodat je snel van gaspedaal naar rem kunt schakelen zonder dat je been ertegenaan stoot. Het harnas, als laatste. En tot slot gespen we ons vast! Vergeet niet om dit als laatste te doen: we zien maar al te vaak amateurcoureurs tijdens rijopleidingen op het circuit die 5 minuten nodig hebben om hun harnas aan te passen en er dan achter komen dat ze de stoel daarna niet meer naar wens kunnen verstellen. Mocht je na deze aanpassingen toch het gevoel hebben dat je rijpositie niet goed is, is het belangrijk om niet alles in één keer te veranderen: je rijden zou hierdoor sterk worden aangetast en je gevoel voor de auto zou minder goed zijn. Als je bijvoorbeeld gewend bent om hoog te zitten, zak dan elke week één stand totdat je lager zit. Zo kun je geleidelijk wennen zonder je gewoonten abrupt te veranderen. Een kwestie van compromissen Bij raceauto's of oldtimers wordt het ingewikkeld: je moet het doen met wat je hebt, oftewel niet veel! Dit is het grote voordeel van moderne auto's, die een hele reeks afstelmogelijkheden bieden. In een raceauto moet je vaak rekening houden met verschillende externe factoren: de helm die tegen de rolbeugel komt, de sterk hellende voorruit, de ellebogen die de carrosserie raken, enzovoort. Bovendien kies je je rijpositie voor eens en altijd: het kost de monteur vaak wel 10 minuten om alle schroeven los te draaien en de stoel af te stellen! De prioriteit is om zo laag mogelijk te zitten, zelfs als het zicht daardoor beperkter is (daar wen je uiteindelijk wel aan), om het zwaartepunt zo laag mogelijk te brengen. Pas daarna probeer je een comfortabele positie te vinden, zodat je efficiënt kunt rijden en de hele race kunt volhouden. De positie wordt over het algemeen bepaald door de beschikbare hoogte in de cockpit: in een GT-auto zit je meestal vrij rechtop, terwijl je in een prototype of eenzitter ligt zodat je hoofd bij een botsing niet naar buiten steekt. Je moet ook rekening houden met de andere coureurs die in de auto rijden. In Dimitri's Lamborghini Super Trofeo wordt bijvoorbeeld een ander procedé dan het gebruikelijke expansieschuim gebruikt om "opzetkuipen" te maken en de rijpositie aan te passen tussen hem en zijn tweede coureur. Hun lichaamsbouw verschilt sterk: de stoel is daarom helemaal kaal gemaakt (alleen de schaal blijft over) en iedereen installeert zijn eigen "opzetkuip" bij het instappen. Die wordt gemaakt met een zak gevuld met kleine kraaltjes die zich perfect aan de vorm van het lichaam aanpassen en, eenmaal vacuüm getrokken, de perfecte stoel opleveren. Niet alle coureurs werken op dezelfde manier, maar voor Dimitri hoort de rijpositie bij de afstellingen van de auto, net als de vering of de bandenspanning. Hij valt zijn monteurs regelmatig lastig om de juiste positie te vinden, soms urenlang. Sommige coureurs kunnen snel rijden door simpelweg in de auto te springen; hij moet zich echt comfortabel voelen om effectief te kunnen zijn. Harnassen zijn onmisbaar! Ik kan een circuitrijder alleen maar aanraden om zich een harnas aan te schaffen. Volgens mij is het een van de eerste aanpassingen die je moet doen als je regelmatig op een circuit wilt rijden. Goed in je stoel gehouden worden is essentieel bij het rijden, en harnassen zijn daarvoor uitgevonden. Je moet de informatie in real time voelen om snel op de bediening te kunnen reageren. Als de auto bijvoorbeeld het achterstel aan het verliezen is, maar je geen goed contact met de stoel hebt omdat je lichaam door een hobbel ontlast wordt, krijg je de informatie over het verlies van grip niet meteen. Dit verschil van een paar tienden van een seconde in de verwerking van de informatie kan een spin veroorzaken. Harnassen zijn er dus om ervoor te zorgen dat je volledig in de stoel gedrukt zit, ongeacht de situatie. In een serieauto die er niet mee is uitgerust, beweeg je veel meer in de stoel. Dan moet je je linkervoet, goed op de voetsteun geplaatst, gebruiken om niet te bewegen. Je ziet veel amateurcoureurs zich stevig aan het stuur vastklampen om hun bewegingen te beperken, maar dat is niet de goede oplossing. Het vastzetten van de linkervoet speelt een belangrijke rol om in de stoel gedrukt te blijven: aarzel niet om stevig op je been te duwen om vast te blijven zitten. Dimitri remt van zijn kant met zijn linkervoet zodra de auto het toelaat (sequentiële versnellingsbak). Om dit mogelijk te maken, trekt hij zich zeer strak in het harnas om niet te bewegen en zijn linkerbeen vrij te krijgen. Tijdens de race trekt hij zijn harnas regelmatig strakker en heeft hij heel vaak blauwe plekken op zijn lichaam, zo strak trekt hij het aan! Homologatie Wanneer u besluit uw voertuig uit te rusten met harnassen of kuipstoelen, is het verstandig om de geldende regelgeving te kunnen lezen. Als u uw uitrusting alleen voor de leuk of op clubdagen gebruikt, hoeft u zich geen zorgen te maken over de FIA-geldigheidsdatum. Zodra u echter overweegt deel te nemen aan officiële wedstrijden, moeten deze normen worden gecontroleerd. Hier staat bijvoorbeeld de informatie op het label van een harnas (dat van het oorspronkelijke artikel, uit 2014), die je terug moet vinden op elke band waaruit een 4- of 6-puntsharnas bestaat: het merk, in dit geval Schroth, meestal vergezeld van een korte slogan of het gebruikte model; de geldigheidsdatum van het harnas, in dit geval tot eind 2014; de vermelding dat deze harnassen ontworpen zijn om te werken met een HANS-systeem: de schouderbanden zijn smaller zodat ze over de HANS passen; het homologatienummer dat door de FIA is toegekend, dat als volgt is opgebouwd: de letter D geeft aan dat het een 6-puntsharnas is (voor een 4-puntsharnas is het een B); 136 is een nummer dat door de FIA is gegeven; de T betekent dat het een luchtvaartgesp is (voor een drukknopgesp zoals in een autogordel is het een P); 98 is de FIA-norm volgens welke het harnas is gehomologeerd. Dit artikel komt uit nummer 6 van Racer's, het tijdschrift van Marc Peraldi. Dankjewel, Marc!
De blog BMW aanbiedingen merkeigenaren een gratis dag van het runnen mei 17 op de drijvende centrum van Le Castellet. De registreren en online betalen trackdays.fr .
Als u wilt rijden op Magny-Cours in de beste omstandigheden. SSO biedt fans van trackdays.fr een EUR 50 korting op de dag van het testen op de 4e vrijdag april. Dit is een kans om het voorjaar veilig te genieten met een erkende organisator voor serieuze. Om te kwalificeren, afspraak , voeg de 4e van april tot en met kar, dan in de samenvatting van de bestelling door het invoeren van de code " J'M trackdays.fr "in de Promo code box. Deze aanbieding is geldig tot 28 maart, voor opname in de dag. SSO thank you !!!
2 dagen Exclusive Drive Le Mans start morgen. Een herinnering van het programma: - Sessions van het runnen van dag en nacht: u rijdt uw eigen auto in uw eigen tempo, weinig auto's op de rails (exclusiviteit en veiligheid). - Exclusive Car test: rijdt u modellen ter beschikking gesteld door onze partners of passagier in zeldzame en uitzonderlijke auto Showroom: Tentoonstelling van GT, Supercars, Sport, accessoires en Lifestyle Meer informatie op de officiële website
De Nürburgring werd uiteindelijk verkocht aan het Duitse bedrijf Capricorn Group (gespecialiseerd in motor en composiet onderdelen voor de autosport) voor de bescheiden som van € 100 miljoen, de arme Bernie Ecclestone bood slechts 36 .. . Gezien de situatie dat vrij hopeloos het vrij goed nieuws leek, is de vraag wat begeleiding zal worden verstrekt door de nieuwe eigenaar.
trackdays.fr aanbiedingen promotionele codes te gebruiken op de SSO website voor de dag van 16 maart in Magny-Cours: - EUR 50 korting (tot 18/02)> UQ5S41Q2 - EUR 35 korting (tot 18/02)> R0ERU7UD - EUR 20 korting (tot 25/02)> Z5CYTAIK - EUR 15 korting (tot 25/02)> ERSFPD9T Let op: hoeveelheden worden beperkt. Hier gaat!
Het werk eindigt bij Dijon-Prenois. Het budget van meer dan een miljoen euro heeft het herstel van stoepranden en banden muren, en in het bijzonder de volledige resurfacing ingeschakeld en verbreding van de lijn met de Wezel. De inhuldiging van het lopende seizoen zal worden gedaan met een weekend openen 22
Toen ik de verschillende medewerkers van het magazine Racer's meedeelde dat de volgende circuittest aan de BAC Mono zou worden gewijd, kreeg ik verschillende reacties die zich in twee woorden laten samenvatten: "DE WAT?". Ik moet u bekennen dat ik op het moment dat ik dit schrijf ook in het duister zou tasten als ik geen uitnodiging had gekregen om hem te proberen! Het was dus met veel nieuwsgierigheid dat ik inging op de uitnodiging van het bedrijf RSR om een paar ronden achter het stuur te zitten, met als extraatje een van de mooiste circuits ter wereld: Spa-Francorchamps. Het is eind juni en in deze periode regent het in de Belgische Ardennen! En niet zo'n beetje... Ik hou mijn vingers gekruist om een paar ronden op het droge te kunnen rijden! Uiterlijk We komen met de fotograaf vroeg in de ochtend aan om de briefing van de door RSR georganiseerde dag bij te wonen en ons bij de rest van de groep te voegen. We treffen een erg mooi en gevarieerd deelnemersveld aan, van de Clio RS tot de Radical SR8, al met al vrij klassiek voor een premium clubdag. Daarna brengt men ons naar een boxje wat afzijdig om ons de auto te laten zien die we gaan testen: de BAC Mono. Er zijn twee exemplaren in verschillende kleuren: een witte en een rode. We kiezen de tweede, die beter zal opvallen op de foto's. Ik sta zelden uitgebreid stil bij het uiterlijk van de auto's die ik test, want als het om esthetiek gaat, heeft iedereen een andere smaak. Maar hier kan ik het niet laten u de eerste woorden door te geven die over mijn lippen kwamen toen ik hem zag: WAT EEN TRONIE!!! Deze auto zou zo in een sciencefictionfilm kunnen figureren, zo oorspronkelijk is hij. De neus is breed, agressief en strak boven het asfalt, en de achterkant is volledig kaal en laat de transmissie, de wielophanging en een diffuser zien. Zoals de naam al zegt, is er in de BAC Mono maar één zitplaats, met een cockpit die tot het hoogstnoodzakelijke is teruggebracht en in het midden zit. Er is geen dashboard en geen snelheidsmeter, alles zit in het stuur! Je kunt de verwantschap met een raceauto niet ontkennen, maar ik ben buitengewoon verrast door de bouwkwaliteit, zowel bij de afwerking, die koolstof en alcantara combineert, als bij de mechanische verbindingen. Het is netjes, strak en zonder franje! Omdat het weer niet bepaald gunstig is, besluiten we in overleg met de organisator tot de middag te wachten om te proberen een moment te vinden waarop de baan droog is: de ochtend wordt besteed aan statische foto's. Terwijl de fotograaf zijn spullen klaarzet, maak ik van de gelegenheid gebruik om achter het stuur plaats te nemen en het beest te leren kennen. Ik heb al snel spijt dat ik de avond ervoor wat te veel heb gegeten en me aan het ontbijtbuffet vol croissants heb gepropt. Het is krap, ik raak overal aan, maar ik vind vrij vanzelfsprekend een goede rijpositie. Er is geen twijfel mogelijk: dit is een raceauto met één zitplaats die een avondjurk heeft aangetrokken om de openbare weg op te mogen (voorlopig in Engeland). Met uitgestrekte benen, een beetje achterover en heel laag zittend ademt hij pure prestatie. Ik kan niet wachten om hem op dit prachtige circuit te testen, des te meer omdat de technische gegevens van de Mono het water in de mond doen lopen. Er zijn inderdaad verschillende grote namen uit de autosport bij dit project betrokken. Hij is uitgerust met een 4-cilinder van 2,3 l met 280 pk, geleverd door Cosworth, gekoppeld aan een sequentiële 6-versnellingsbak van Hewland met pneumatische bediening, rechtstreeks afkomstig uit de racerij. Voor de remmen zorgt AP Racing, de vering en demping komen van Sachs Racing, en standaard staat hij op Kumho V700 semi-slicks. Het geheel wordt opgegeven met 540 kg en een gewichtsverdeling die dicht bij 50/50 ligt, dat belooft wat... Kennismaking Aan het einde van de ochtend laat de lang verwachte zon zich zien, waardoor ik de test op het droge kan doen. Ik ben nogal gerustgesteld dat ik de Raidillon kan nemen zonder de gebruikelijke stromen water als het regent, met een auto die ik niet ken. Ik kan 5 ronden rijden en het verkeer op de baan is redelijk, zodat ik snel op gang kan komen om de volgende vraag te beantwoorden: is het leuk om in de BAC Mono te rijden? De startprocedure is eenvoudig: een hoofdschakelaar en een knop onderaan het stuur voor het contact en het starten. Het digitale display op het stuur toont de ingeschakelde versnelling, het motortoerental, de snelheid en de bedrijfstemperaturen... maar een brandstofmeter zie ik niet. Je moet even door het menu navigeren om hem te vinden. De Cosworth-viercilinder laat zich horen en ik trek aan de rechterpaddle om de eerste te schakelen: het is stevig en precies, dat bevalt me! Wegrijden gaat zonder moeite dankzij een vrij volgzame koppeling. Op de baan Ik rijd de pits uit en begin de afdaling naar de Raidillon in een rustig tempo om kennis te maken met de auto: geen zorgen, schatje, ik warm nog op, maar straks laat ik je zweten! De versnellingsverhoudingen liggen dicht bij elkaar en de motor lijkt in blakende gezondheid, ook al draai ik nog niet hoog uit. De eerste rijgewaarwordingen zijn echt goed, de Mono geeft me alle nodige informatie door met een zeer precieze, directe besturing. De AP Racing-remmen zijn krachtig en bijtend, met een heel goed gevoel op het pedaal, en doordat je bijna rechtstreeks op de koolstofschaal vastgegespt zit, voel je wat het chassis meemaakt, net als in een raceauto met één zitplaats. De zitpositie en de aerodynamica zijn goed uitgewerkt, want ik voel bijna geen turbulentie op mijn helm, anders dan bij bijvoorbeeld een KTM X-Bow. Grotere rijders krijgen misschien met dit probleem te maken, maar voor mijn 1,74 m is het echt perfect! Ik ben al bij de Bus Stop-chicane, ik moet het tempo opvoeren om te zien wat hij kan. De 280 pk van de motor, die op papier vrij weinig lijken, zijn ruim voldoende om sensaties te geven die ver boven die van de meeste seriewagens uitgaan. Hij draait bijna 8000 tpm en brult vlak achter me, ik had oordoppen in mijn helm moeten doen! Hij duwt onophoudelijk door van de eerste tot de zesde met echt rijplezier, en hij vraagt nog om meer. Eerste remzone bij La Source: ik ga 150 meter ervoor op de rem, maar moet hem 50 meter later helemaal loslaten, zo hard remt hij. Ik moet in mijn hoofd zien te krijgen dat dit een raceauto is en dat ik geen gewone auto aan het testen ben... De afdaling naar de Raidillon is zo gepasseerd en de sensaties zijn er, maar in deze mythische bocht neem ik geen enkel risico. De curbs zijn nog nat en de instructeur van RSR keek me recht in de ogen voordat hij me liet vertrekken, met een paar heel eenvoudige woorden: "Don't break the car", "Ja, meneer". En hij heeft groot gelijk... Zelfs zonder risico's te nemen gaat het snel... heel snel. Sensaties Het rechte stuk dat volgt richting Les Combes wordt een zeer belangrijke test voor mij. Ik heb meerdere keren de gelegenheid gehad om op hetzelfde circuit een van zijn directe concurrenten te rijden, de KTM X-Bow. Naast de zeer onaangename luchtwervelingen die je daarin in de helm voelt, mist het gevoel van de motor ten zeerste. Als je met de KTM de Raidillon neemt, gaat dat ook heel hard en haal je alle moderne GT's ruimschoots in. Maar op het lange rechte stuk daarna kom je niet verder dan 210 km/u zonder iets van de motor te horen, en word je opnieuw ingehaald door alle Porsche GT3's en andere supercars waar je de helft van het circuit over hebt gedaan om ze in te halen! Met de Mono hoor je de motor en aan het einde van het rechte stuk geeft de snelheidsmeter al 145 mph aan (meer dan 230 km/u), terwijl ik de Raidillon zo langzaam als mijn opa heb genomen. De keuze voor een motor die rechtstreeks uit de racerij komt, vind ik heel verstandig: hij trilt, hij maakt lawaai en hij leeft! Hij zal zeker minder betrouwbaar zijn dan de Audi-TFSI in de KTM, maar wat is hij lekker!!! Een auto bouwen met een chassis met ongelooflijke prestaties zonder er een echte motor in te zetten die zijn bestuurder plezier geeft, is jammer. De BAC Mono is wat dat betreft een echte sensatiemachine, en hij heeft geen extra vermogen of extra onderdelen nodig om zijn bestuurder tevreden te stellen. Aanvallen Dan kom ik bij de bochtencombinatie van Les Combes, waar ik kan aanvallen zonder het risico de auto te beschadigen. Ik heb veel later geremd dan de meeste voertuigen op de baan en belast bij het insturen de voorwielen. Het insturen in de bocht naar rechts gaat vanzelf en de besturing is nog steeds heel precies, maar ik ben nog ver van de limiet. Hij helt weinig over en door zijn lichtheid kan ik hem zonder moeite in de volgende bocht naar links gooien. Ik kom aan bij de lange, strakke bocht naar rechts bergafwaarts van Rivage, die veel auto's en rijders in de problemen brengt. Ik rijd er met snelheid in en houd goede druk op de remmen om de voorkant te helpen draaien, maar de banden zijn overvraagd... De Kumho V700's zijn heel goede banden, maar die onder het exemplaar dat ik test, hebben al veel meegemaakt. Hij onderstuurt, waardoor ik het tempo moet terugnemen om hem weer op de lijn te krijgen voordat ik weer gas geef. Ik rijd verder naar beneden richting de dubbele bocht naar links van Pouhon en kom bij een Corvette die me enorm lijkt naast de afmetingen van de Mono. De auto blijft stabiel in deze snelle bochten, maar je moet erg alert zijn om niet te veel te willen, want hier bereik je de grens tussen een raceauto en een auto die geschikt is voor gebruik op de weg (ook al kan ik me moeilijk voorstellen dat ik met een BAC Mono over de openbare weg rijd). Er zijn geen aerodynamische toevoegingen en je voelt dat de voorkant bij deze snelheid een beetje downforce tekortkomt. Je moet dus goed aanvoelen welke grens je in deze grote, snelle bochten niet mag overschrijden. De afdaling is voorbij en we komen bij Fagnes. Deze keer pas ik me aan de banden aan en zorg ik ervoor de voorkant niet te verzadigen. De achterkant draait met een lichte, heel gezonde slip mee, en de acceleratie katapulteert me snel de bocht naar links in. De sequentiële versnellingsbak met pneumatische bediening is uitstekend. In tegenstelling tot een geautomatiseerde bak van de nieuwste generatie is het een echte bak die het gevoel van het schakelen niet gladstrijkt. Bij elke druk op de paddles aan het stuur voel je de mechanische werking van de schakelactie, vergezeld van een kleine ruk. Het klopt dat je geen hak-teen kunt doen, maar de fanatici van de handgeschakelde bak hebben geen excuus: het is snel, efficiënt en vol gevoel. Er is wel één punt waarop je moet letten bij het gebruik van deze bak: de automatische tussengas bij het terugschakelen. Als je namelijk de linkerpaddle indrukt om terug te schakelen, geeft de elektronica in jouw plaats tussengas om te voorkomen dat de bak blokkeert (voor wie het kwijt is: de hak-teentechniek behandelen we in een volgend nummer). Maar na een gesprek met de ontwerper van de auto, die die dag aanwezig was, bekende hij me dat het tussengas altijd hetzelfde was, ongeacht het toerental waarbij je terugschakelt, uit zuinigheidsoverwegingen. Het is afgesteld voor rijden in de "circuit"-modus, dat wil zeggen bij vrij hoge toerentallen, maar als je bij laag toerental terugschakelt, heeft het tussengas de neiging je een beetje te duwen en de achterkant instabiel te maken. Dat voelde ik toen ik bij de Bus Stop-chicane aankwam, die in de tweede wordt genomen, omdat ik een beetje laat had teruggeschakeld. Niets ernstigs, maar het is vervelend om ineens met plotselinge overstuur te zitten als je een versnelling terugschakelt. Dat betekent dat je op de weg beter de koppeling kunt gebruiken om dit storende effect glad te strijken. Een andere mogelijkheid: altijd zo hard rijden, dan gebeurt het niet! Plezier De bocht van Blanchimont heeft hetzelfde probleem als de dubbele bocht naar links van Pouhon. Je gaat er snel doorheen, maar altijd met een flinke reserve, want je zou graag slicks en aerodynamische downforce hebben! Maar dan kun je net zo goed een echte raceauto met één zitplaats kopen... Ik blijf ronden aaneenrijgen en geniet steeds meer achter het stuur. Aan het begin van dit artikel kondigde ik aan dat ik hem zou laten zweten, maar ik ben het die nat begint te worden. Er is enige beheersing nodig om het tempo op te voeren en ik raad rijders die nog nooit in een raceauto hebben gereden sterk af om de limiet op te zoeken. Hoe meer ik het tempo opvoer, hoe speelser hij wordt met zijn banden, die de strijd al lang hebben verloren! Begrijp me goed, ik zeg niet dat het slechte banden zijn, verre van, maar de mogelijkheden van de BAC Mono zijn zo groot dat het chassis in deze configuratie bijna nooit tekortschiet. De 5 ronden komen me heel kort voor en ik slik zowat alles op wat op de baan rijdt. Alleen de Radicals zijn buiten bereik, met ervaren rijders achter het stuur en op slicks. In mijn laatste twee ronden voer ik het tempo een beetje op in de compressie van de Raidillon, met grote sensaties en een hogere snelheid bij het aankomen op de remzone van Les Combes. Het remmen is echt heel effectief dankzij de lichtheid van de auto, wat het inhalen van de GT's enorm vergemakkelijkt, en het algemene evenwicht van de auto is perfect. Ik weet dat ik de pits in moet en dat mijn test bijna voorbij is, maar ik heb maar één wens: slicks monteren en ronden blijven aaneenrijgen. Balans Ik stap uit de auto en word begroet door Ian Briggs, ontwerper en directeur van BAC (Briggs Automotive Company), die me met een glimlach aankijkt en heeft begrepen dat ik de test heb gewaardeerd. Ik waardeer zijn aanpak, die erin bestond mij de auto te laten beoordelen voordat we praatten. Hij heeft niet geprobeerd me een droom te verkopen als een gewone verkoper die zijn product kwijt wil, hij zei alleen: "Probeer hem en daarna praten we erover." Ons gesprek draait vooral om de homologatie van de auto, al laat ik een paar woorden vallen over het feit dat ik graag slicks had gehad. Maar het is zijn wens dat het voertuig wordt uitgeprobeerd zoals de klant het kan kopen, dus in de wegversie. Het is vrij moeilijk te bevatten, maar in Engeland mag je voor 91.940 pond sterling (ongeveer 106.000 €) met een voertuig van dit type op de openbare weg rijden. Ik zie het gezicht al voor me van de man bij de McDrive als hij me met een BAC Mono zou zien aankomen! Ian vertelt me dat de grootste hindernis om hem in Frankrijk gehomologeerd te krijgen de uitstootnorm EURO 5 is. In Engeland hoeven ze voor beperkte en exclusieve oplagen zoals deze namelijk niet tot die norm te gaan. Maar als je er beter naar kijkt, moet je toegeven dat homologatie weinig uitmaakt voor wie een circuitauto zoekt. De BAC Mono is geen voertuig om op de weg te gebruiken, net als zijn concurrenten, al groet ik de eigenaars van X-Bows of Radical SR3SL's die over de weg naar hun circuitdag komen. Als je dus op een trailer komt, is er geen homologatieprobleem meer en kun je de sensaties proeven van het rijden in een "beschaafde" raceauto met één zitplaats. Het is een eenzaam genoegen, dat je pas na het rijden bij een drankje kunt delen, maar het zal heel moeilijk zijn om de prestaties die hij biedt beu te worden. Slicks zijn bijna verplicht om hem volledig te benutten en je hebt stevige rijvaardigheid nodig om het tempo te kunnen opvoeren en de limiet te naderen. Maar wat je van deze test moet onthouden, is het intense rijplezier dat je achter zijn stuur voelt. Dit artikel komt uit nummer 3 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
De eerste 3 circuittests van RACER'S geven de trend bij moderne sportwagens heel goed weer. Het koppelingspedaal verdwijnt geleidelijk en maakt plaats voor robotversnellingsbakken of sequentiële bakken. Dat is bij alle fabrikanten van sportwagens te zien, of ze nu Duits, Frans, Italiaans of Japans zijn. Ferrari is al heel lang geleden gestopt met handgeschakelde bakken, Nissan maakt furore met zijn dubbelekoppelingsbak sinds de komst van de GT-R, de nieuwe Clio 4 RS heeft schakelpaddles aan het stuur en zelfs Porsche, dat met zijn sportieve modellen lang tegenstribbelde, biedt de GT3 niet meer aan met handbak. Zo gaat de hak-teentechniek geleidelijk verloren, want ze is steeds minder nuttig om te rijden. Maar gelukkig voor ons zijn er nog veel liefhebbers van de handbak... Neem het traject van een jonge coureur die begint in het karten, doorstroomt naar de F4 en daarna naar de Formule Renault, en eindigt in de Formule 1: hij zal nooit een koppelingspedaal hebben hoeven intrappen om terug te schakelen! Ongelooflijk, toch? In de branche gaat zelfs het gerucht dat sommige huidige F1-coureurs niet in staat zouden zijn om op een circuit een klassieke auto te rijden, waar hak-teen en dubbel ontkoppelen verplicht zijn. Hak-teen Waarom dan dit onderwerp in 2013? Hoewel de trend geleidelijk verandert, hebben de meeste sportwagens die meerijden op clubdagen nog altijd een handbak: Megane RS, Lotus Exige, BMW M3, Porsche 997 GT3 en ga zo maar door. Toch ga ik in dit artikel niet neerbuigend doen over sequentiële of robotbakken, want iedereen is vrij om voor zijn auto te kiezen wat hij wil en haalt zijn rijplezier op een andere manier. Het is trouwens niet voor niets dat handbakken al vele jaren niet meer voorkomen in de racerij: de elektronica doet het veel beter dan wij en qua prestaties is ze onverslaanbaar! Maar het beheersen van hak-teen geeft nog altijd een grote persoonlijke voldoening, waarbij elke gasstoot bij het terugschakelen onze zintuigen wakker maakt. Het leren van de techniek duurt lang, zelfs heel lang, en rijscholen die het nog aanbieden worden steeds zeldzamer. Dit artikel helpt u te begrijpen waarvoor het dient en geeft u de basis om het toe te passen, maar het belangrijkste advies dat we kunnen geven, is om het dagelijks te oefenen om het te beheersen, met het risico dat u er belachelijk uitziet als u met uw kleine diesel midden in Parijs bij een rood licht aankomt... Het blokkeren van de versnellingsbak Voordat we op de techniek zelf ingaan, moeten we begrijpen waarom hak-teen nodig is op een voertuig met handbak. Er bestaan veel misvattingen over, zoals dat er een echte en een valse zou bestaan of dat je er sneller mee kunt schakelen, maar de belangrijkste taak is het voorkomen van het blokkeren van de versnellingsbak. Dat uit zich in een zeer onaangenaam gevoel, vooral bij hoge snelheid, van blokkerende aangedreven wielen. Bij voorwielaandrijving heeft het niet beheersen ervan geen grote gevolgen, maar zodra je hard begint te rijden met achterwielaandrijving, kan het blokkeren van de achterwielen ... verrassende gevolgen hebben! Om te begrijpen wat het blokkeren van de versnellingsbak is, moeten we alle stappen van het terugschakelen ontleden en nagaan wat onze handelingen betekenen voor de mechanica en voor het gedrag van de auto. De belangrijkste mechanische onderdelen die een rol spelen bij het schakelen zijn de koppeling en de versnellingsbak: dat komt goed uit, want dat zijn onderdelen waarop wij kunnen ingrijpen! Als we "versnellingsbak" zeggen, beschouwen we die als volledig gelijkwaardig aan de wielen. De draaisnelheid is uiteraard niet dezelfde in waarde, maar ze is er rechtstreeks aan gekoppeld en evenredig. Om een terugschakeling te beginnen, trapt men gewoonlijk eerst het linkerpedaal in. We zeggen dat we "ontkoppelen". Dat betekent dat we de verbinding tussen motor en wielen verbreken om de versnellingsbak te kunnen bedienen. We hebben dus twee volledig losgekoppelde mechanische eenheden, die met verschillende snelheden gaan draaien. De wielen behouden een hoge draaisnelheid omdat ze in contact staan met de weg, terwijl het motortoerental zakt omdat de motor vrij draait. Daar zit het hele probleem! Wanneer we het koppelingspedaal loslaten, draaien motor en versnellingsbak met heel verschillende snelheden, met 2 mogelijke uitkomsten: of de motor versnelt om de draaisnelheid van de wielen te halen, of de wielen vertragen om gelijk te komen met de motor. Als u ooit hebt geprobeerd de krukas van een motor met de hand te laten draaien, hebt u gemerkt dat dat nogal moeilijk is... Het zijn dus de wielen die vertragen! Op het moment dat we de koppeling weer laten opkomen, "blokkeert" de versnellingsbak, zodat de wielen weer een draaisnelheid krijgen die past bij het motortoerental. Bij het rijden met achterwielaandrijving is dit verschijnsel erg hinderlijk, want tijdens het remmen is er een belastingoverdracht naar de voorkant van de auto. De achteras wordt ontlast, waardoor de achterwielen meteen blokkeren zodra u de koppeling loslaat. Bij een terugschakeling op hoge snelheid terwijl de auto in de bocht zwaar belast is, kan het echt heel erg slecht aflopen!!! De tussengas Om dit probleem te verhelpen, moeten we nog eens gas geven voordat we het koppelingspedaal loslaten. Zo komt het motortoerental weer in de buurt van dat van de versnellingsbak (en dus van de wielen), en wordt het blokkeren vermeden. Dat noemen we "tussengas". Het enige probleem is dat we op dat moment behoorlijk bezig zijn! De linkervoet op de koppeling, de rechtervoet op de rem, een hand aan het stuur en de andere hand aan het schakelen. U kunt een vriend bellen, maar al met al blijft er niet veel over om die gasstoot te geven. We moeten drie pedalen tegelijk bedienen terwijl we maar twee voeten hebben (in principe...), en het is uiteraard de rechtervoet die zich moet verdelen tussen rem en gaspedaal. De term "hak-teen" is een verkeerde benaming, want het is niet letterlijk de hak die het gaspedaal raakt. Afhankelijk van de pedalen past u de stand van uw voet op de twee pedalen aan. Moeilijkheden Er zijn twee grote moeilijkheden bij het toepassen van deze techniek. De eerste is dat de tussengas op het juiste moment en met de juiste intensiteit moet worden gegeven om effectief te zijn. Geeft u hem te vroeg, dan zakt het motortoerental weer voordat u het linkerpedaal hebt losgelaten, en wordt het blokkeren van de versnellingsbak niet volledig weggenomen. Geeft u hem te hard, dan draait de motor te hoog en heeft hij de neiging de auto te "duwen" wanneer u de koppeling loslaat. De tweede moeilijkheid is een van de belangrijkste punten om uit dit artikel te onthouden: hak-teen mag het remmen NOOIT verstoren. Er zijn dus lange uren oefening nodig om deze techniek te beheersen, met als doel haar volledig te automatiseren, zodat u zich kunt concentreren op de andere dingen die u op dat moment moet beheren. Met deze voorwaarden in het achterhoofd begint u stap voor stap. Eerst oefent u de bewegingen door ze te ontleden terwijl de auto stilstaat en de motor uit is. Daarna leert u, zonder de rem aan te raken, een korte en nauwkeurige gasstoot te synchroniseren bij het terugschakelen, bijvoorbeeld bij het naderen van een rotonde. En ten slotte combineert u alles tot een hak-teen. In het begin lijkt het nergens op en ziet u er belachelijk uit: de auto schokt omdat u te veel op het rempedaal hebt bewogen of omdat de gasstoot te sterk was. Maar voordat we het volledig beheersen, zijn we er allemaal doorheen gegaan... De echte, de valse? Sinds enkele jaren is er een controverse over de uitvoering van hak-teen. Er zou een echte en een valse zijn, en alleen de "doodrijders die doden" zouden de "ECHTE" gebruiken! In werkelijkheid gaat het er niet om een techniek te vervalsen, maar om zich aan te passen aan de technische ontwikkelingen van onze versnellingsbakken. De oudere generatie van hak-teen combineerde de techniek namelijk met "dubbel ontkoppelen". Op een klassiek voertuig zonder gesynchroniseerde versnellingsbak is het bijvoorbeeld verplicht om dubbel te ontkoppelen om de versnellingen erin te krijgen, anders knarst het! Bij moderne voertuigen is dat niet meer nodig, omdat de synchromesh ons werk makkelijker maakt. Om het goed te begrijpen, moet je in een versnellingsbak kijken. Als u aan het einde van deze pagina de draad kwijt bent, geen paniek! De uitvoering van de eerste volstaat tegenwoordig ruimschoots. Om de situatie eenvoudig te schetsen: er is een primaire en een secundaire as. De primaire as is die welke met de motor verbonden is (als de koppeling ingeschakeld is), de secundaire is de uitgaande as, verbonden met de wielen. Dubbel ontkoppelen bestaat erin de primaire as weer op toeren te brengen, zodat de tandwielen bij het terugschakelen gemakkelijker in elkaar grijpen. U laat de koppeling los wanneer de versnellingspook in neutraal staat en geeft precies op dat moment gas. Omdat de koppeling gesloten is maar de bak in neutraal staat, geeft de motor de primaire as weer snelheid, terwijl de secundaire as met de wielen blijft meedraaien. Wanneer u de terugschakeling met de pook afrondt, draaien beide assen met ongeveer dezelfde snelheid, aangenomen dat u de juiste gasstoot hebt gegeven... De tandwielen kunnen dus zonder moeite in elkaar grijpen en er is geen "knarsen". Al vele jaren zitten er "synchromesh-ringen" in versnellingsbakken, die de tandwielen helpen in elkaar te grijpen. De "eenvoudige" versie volstaat om het blokkeren van de bak en onaangename verrassingen bij het rijden met achterwielaandrijving te voorkomen. Alle werking van een versnellingsbak en de functie van de synchromesh in detail uitleggen, zou buiten het kader van het autorijden op het circuit vallen. We hebben u slechts enkele elementen gegeven om te begrijpen wat er mechanisch gebeurt en wat het nut is van de hak-teentechniek. Wie het onderwerp wil uitdiepen (en niet in slaap is gevallen), vindt hieronder twee zeer nuttige links om de werking van een versnellingsbak in detail te begrijpen. Nuttige links stephane.genouel.free.fr: een uitstekende blog die de werking van een handgeschakelde versnellingsbak uitlegt. Onderaan de artikelen staat een animatie waarmee je de versnellingspook kunt bewegen en de mechanische werking ervan kunt zien. Perfect om te begrijpen hoe het werkt. Bravo voor hem! www.engineworld.fr: nog een zeer goede blog met kwaliteitsartikelen, niet uitsluitend gewijd aan versnellingsbakken. U vindt er ook artikelen over mechanica in het algemeen, met name gedetailleerde uitleg over de werking van dubbelekoppelingsbakken van de nieuwe generatie. Dit artikel komt uit nummer 4 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Trackdays.fr wens je het beste traject voor 2014 zowel de circuits in alle gebieden die je belangrijk vindt. Dat deze trajecten zijn vet, effectieve en spectaculaire en dat je genoegen in ze te bouwen, te onderhandelen, volgen ze, ze te wijzigen als de omstandigheden, delen ...
Voor degenen die niet hebben aangepast aan het circuit auto, degenen die willen proberen een grote GT, diegenen die een echte rijopleiding van een dag, maken of mensen die behoefte hebben aan kerst cadeau-ideeën voor hun familieleden trackdays.fr nu aanbiedingen met onze partner IdeeSport rijlessen.
Nummer 5 van het online magazine uitgang circuit is beschikbaar. Inhoud een Megane RS 330 pk, een map op treinen instellingen, stuur tips om in het bijzijn van iedereen op de Dijon-Prenois circuit en de gebruikelijke secties. Download het mag Racer's No. 5
Een ontwerp-circuit in de Drôme vallei, La Roche sur Grane zo vaak verdeelt milieuactivisten en chauffeurs. We hebben zeer weinig informatie over dit circuit en we zullen dan ook de keuze van de petitie die u wilt ondertekenen (we hebben een idee :-)) vertrekken. artikel in de Dauphine De VOOR petitie op Avaaz.org petitie op Avaaz.org TEGEN
Voor het eerst in het magazine is onze baantest gewijd aan een voorwielaandrijver, toegankelijker dan de soms extreme modellen die we hebben getest. Ik hoor al sommigen "heiligschennis!" roepen, maar als we er dan een testen, kunnen we net zo goed kiezen uit de snelste van het stel: de Renault Mégane 3 RS. Verschenen in 2009, is hij een van de beste compromissen tussen prestaties, aanschafprijs en gebruiksgemak die je op de markt van voorwielaandrijvers kunt vinden, en hij profiteert van zeer goede ondersteuning door Renault Sport, dat regelmatig speciale series uitbrengt. Het is trouwens belangrijk om de sportafdeling van het merk met de ruit te bedanken voor de dynamiek rond haar modellen, want bij een flauwe Peugeot 208 GTI vind je bijvoorbeeld geen enkel sportief karakter dat uit de racerij voortkomt... Of je het nu leuk vindt of niet, Renault heeft de verdienste die band in zijn sportmodellen te onderhouden, tot groot genoegen van de liefhebbers van het merk. Er blijft nog wat hoop in afwachting van het resultaat van de RCZ-R, die ik nog niet heb kunnen testen, maar om met een moderne Franse auto op het circuit te rijden zijn de RS-modellen het enige haalbare alternatief... Benadering Ik moet bekennen dat ik, toen de wekker ging op de dag van de test, niet dezelfde opwinding voelde als bij de vorige nummers. Het is oktober, het weer ziet er niet erg mild uit en ik sta op het punt een voorwielaandrijver met een 4-cilinder te testen... Super! Afspraak op het circuit Bugatti in Le Mans met Bruno, de eigenaar van de auto, die komt rijden op trainingssessies die de Automobile Club de l'Ouest aanbiedt aan licentiehouders. Deze uitstap sluit voor deze Mégane RS een mooi, lang seizoen af van meer dan twintig clubdagen van allerlei soort: Le Mans, Magny-Cours, Val de Vienne, Spa, Hockenheim, Nürburgring en ga zo maar door... helemaal in de geest van Racer's! Aan de auto zijn verschillende aanpassingen gedaan, zowel aan het chassis als aan de motor, en hij is altijd over de weg naar deze circuitdagen gereden. Het is een goede gelegenheid om de gebruikskosten en de betrouwbaarheid van een intensief op het circuit gebruikte Mégane 3 RS van dichtbij te analyseren. Niet echt meer standaard... Als je ernaartoe loopt, lijkt hij helemaal standaard. Maar hoe dichterbij je komt, hoe meer je merkt dat het een goed afgestelde circuitauto is. Laag, met wat negatieve camber vooraan, valt er weinig aan het uiterlijk van deze auto aan te merken. Ik waag het zelfs te zeggen, op het gevaar af in uw achting te dalen, dat ik hem echt mooi en geslaagd vind! Afgezien van het grote logo op de voorkant vind ik hem goed geproportioneerd, met aantrekkelijke vormen. Vooral als het bestuurdersportier openstaat, begint de sportiviteit zich te laten gelden: de sportstoelen van leer zijn gewoonweg prachtig en, ook al is het een tamelijk dure optie, de kwaliteit is er. Het gebruik van bepaalde kunststoffen herinnert ons er echter aan dat het een Renault is en geen Audi of BMW, maar de algemene sfeer ruikt naar sportiviteit: toerenteller met gele ondergrond, Renault Sport-plaatje op het dashboard, RS Monitor en sportstuur. Voeg daaraan toe een volledig leeggehaald achterste deel, Oreca-gordels met vliegtuigsluiting, een brandblusser en een helmtas achter de stoelen, en je zit heel snel in de gewenste Club-sfeer. Perfect! Terwijl de fotograaf de beste hoeken zoekt om de auto te laten uitkomen, sommen we met de eigenaar de aangebrachte verbeteringen op. De 250 pk die een standaard Mégane RS biedt, is nogal pittig, maar als je hoopt op een adrenalinestoot elke keer dat je de contactsleutel omdraait, gaat dat niet gebeuren. De geturbode 4-cilinder draait niet erg hoog en, afgezien van het geblaas dat de turbo bij de uitlaat voortbrengt, is er niets om je tanden in te zetten als het gaat om het wakker schudden van onze zintuigen! Hier is een complete Milltek-uitlaat gemonteerd, samen met een Forge-intercooler met groter volume en een herprogrammering door BR-Performance. Het gemeten vermogen op de rollenbank ligt rond de 330 pk, wat op papier best interessant is, mits je het allemaal op de grond krijgt... Aan de chassiskant vervangt een complete KW Clubsport-set de standaarddempers en is voorin een veerpootbrace gemonteerd. De remmen zijn toevertrouwd aan Endless-blokken op standaardschijven, remleidingen van het vliegtuigtype en hoogwaardige remvloeistof, en luchtkanalen voor betere koeling van het systeem. Daar komt een tweede set 18-inch velgen bij, met Michelin Pilot Sport Cup-banden, die geduldig in het paddock wacht tot de baan besluit op te drogen! Ik hou van dit soort configuratie en van eenvoudige aanpassingen die het gedrag van de auto als geheel verbeteren. Nu moet ik alleen nog achter het stuur kruipen om te zien of het leuk is... Eerste indrukken We besluiten tot het begin van de middag te wachten om de test te doen, in de hoop dat de lucht niet te donker wordt. Een halfuur voor de opening van de baan monteren we de semislicks, omdat het al een tijd niet geregend heeft, en ik kruis alle vingers die ik heb voor een droge baan. In de pre-grid is de sfeer goed bij deze sessies die voor licentiehouders zijn gereserveerd: een Corvette Z06 stelt zich achter me op, ik zie een Nissan GT-R, een Cayman Cup en andere Renault Sport-modellen. Een gevarieerd veld, zelfs zeer gevarieerd, want rechts van me staat een auto die je origineel kunt noemen op het punt de baan op te gaan: een Citroën BX! Mijn eerste gedachte op dat moment? "Het komt er absoluut niet van dat ik word ingehaald door een BX!!!" Ik ben altijd op mijn hoede voor eigenaren die met buitenissige auto's op clubdagen verschijnen. Op elk moment kan er 300 pk in zijn kofferbak zitten en dan maakt hij me belachelijk op de baan... Gelukkig voor mij en mijn ego gebeurt dat niet, maar ik wil de eigenaar feliciteren als hij ons leest: bravo voor het initiatief! Ik ga voorzichtig de baan op voor een verkenningsronde en om de auto op temperatuur te brengen. Eerste slecht nieuws bij het verlaten van de pits: de Dunlop-bocht ligt vol vochtplekken, dus ik moet heel voorzichtig zijn. Op de rest van het parcours is de lijn over het algemeen droog, maar er blijven enkele vochtige zones en er vallen nog steeds regendruppels. Na deze eerste ronde kom ik tot de conclusie dat ik tempo kan maken en u de gevoelens achter het stuur kan vertellen, maar ik houd een flinke reserve achter de hand om vandaag niets te beschadigen... Verrassend De eerste stevige remming houdt enkele verrassingen voor me in petto. De auto gaat dwars terwijl ik probeer op de rem in te sturen: de Michelin Pilot Sport Cups zijn nog koud en herinneren me er meteen aan! Het rempedaal is extreem gevoelig en de beet erg groot, je moet fijn voelen om er iets uit te halen. De dempers zijn echte houten planken en de perfecte ondersteuning van de Renault Sport-stoelen, in combinatie met de gordels, geeft me goede informatie vanuit de carrosserie. Maar in dit stadium weet ik al dat hij te hard is afgesteld voor deze nog vochtige omstandigheden. Ik neem dus de tijd om de banden goed op temperatuur te brengen, vooral achter, en voer het tempo op. De Milltek-uitlaat geeft stem en, hoewel ik hem stationair bijzonder onaangenaam vond (te dof), blijkt hij demonstratief bij hoger tempo, met een kleine knal bij elke schakelbeurt. De motorafstelling lijkt goed uitgevoerd, ik heb geen laaddrukonderbrekingen en de reactietijd van de turbo blijft redelijk. Maar de toename van koppel en vermogen maakt de tweede versnelling onbruikbaar, te kort: de voorkant is volledig overweldigd, in het nauw gebracht door de paar vochtplekken die er nog zijn. Ik houd dus de 3e vast in de strakste bochten... Het gevoel aan boord is goed en, nu ze op temperatuur zijn, bieden de Sport Cups zeer goede grip. De afstelling van het KW Clubsport-onderstel geeft een zeer scherpe voorkant, met een gevoelig en nauwkeurig stuur. Ik word zelfs meerdere keren verrast doordat ik denk dat ik in een standaard Mégane 3 RS zit, die heel gemakkelijk te besturen is. De voorkant plakt aan de baan, maar zoekt bij het remmen over kleine hobbels een beetje zijn weg, waardoor de achterkant soms rondzwerft. Dat is de prijs die je betaalt als je kiest voor een zeer stevige afstelling: je wint aan doeltreffendheid en precisie, maar de auto wordt minder homogeen. Ik hou van het concept, maar ik heb het te makkelijk aangepakt en hij laat me weten dat ik een beetje moet zweten om een rondetijd neer te zetten. Boodschap ontvangen... Aan de limiet De Dunlop-bocht is glad, links op het verbrede stuk nog steeds erg vochtig, en ik ben gedwongen vrij vroeg van het gas te gaan. In de bocht, onder belasting, ligt de Mégane zeer stabiel en laat hij een goede doorkomstsnelheid vermoeden als het helemaal droog zou zijn. Daarna trap ik op de rem voor de chicane, met een nog steeds indrukwekkende beet, en belast ik de voorkant om de auto in de linkse te plaatsen. Alles is vrij gezond en doeltreffend als je de dingen in de juiste volgorde doet: de achterkant volgt zonder morren en je hoeft je niet veel vragen te stellen voordat je op de uitgang weer gas geeft, in tegenstelling tot de Corvette Z06 die ik tijdens de opwarmrondes heb laten passeren en die ik nu probeer te volgen. Op elk recht stuk zie ik hem wegrijden met zijn V8 en zijn verwoestende geluid, wat me eraan herinnert dat ik maar een kleine turbo-4-cilinder heb... Maar de wendbaarheid van de Mégane brengt de glimlach terug in de volgende bochten. Je moet geduldig zijn om hem zich te laten zetten, en ik ben nog steeds verrast door de grip van de banden. Als je de tweede versnelling in strakke bochten buiten beschouwing laat, is de tractie zeer goed, hij onderstuurt niet en het sperdifferentieel doet zijn werk naar behoren. Ik heb plezier achter het stuur, met een levendige en doeltreffende auto. Dat is een goed punt! Het circuit Bugatti is een veeleisend parcours voor de remmen. Het begint een beetje te trillen door de remblokafzettingen, maar de werking is er nog. Op het tegenoverliggende rechte stuk haal ik enkele deelnemers in die me vriendelijk laten passeren voordat ik bij de snelle chicane van Chemin aux Bœufs aankom. Je kunt onmogelijk te veel valsspelen op de kerbs, er staan palen aan de binnenkant voor de komende wedstrijden. Het gaat snel, maar de achterkant begint bij het insturen een kleine slip: je mag niet in slaap vallen achter het stuur. Opnieuw gaat de stijfheid van het geheel boven zijn schijnbare gebruiksgemak. In de Esses Bleus en het Raccordement geniet ik van zijn nauwkeurige voorkant en ik rond deze eerste snelle ronde af in 2 min 04 s. Dat is een geruststellende tijd gezien de weersomstandigheden, want er vallen nog steeds druppels waardoor de baan niet helemaal droog is, met name in de Dunlop-bocht en bij de zware remzones van Garage Vert en Chemin aux Bœufs. Ik besluit hem toch iets verder te brengen door mijn rempunten later te leggen en de voorkant bij het insturen meer te belasten. Het rempedaal is nog steeds erg gevoelig, met een zeer goede beet, en het gebeurt dat ik verrast word doordat het ABS ingrijpt. De remkrachtversterker is naar mijn smaak iets te sterk, maar dat is niet eigen aan deze creatie, want ik heb hetzelfde gevoel bij alle Mégane RS... Na 3 ronden ben ik steeds meer verrast door de doeltreffendheid van deze auto die, dankzij de aangebrachte aanpassingen, een prestatieniveau van het hoogste niveau biedt. Ik kom trouwens zonder veel moeite bij de Corvette Z06 die ik in het vizier had en die veel moeite heeft om zijn paarden te temmen met zijn standaardbanden en de vettige baan. Ook al is hij veeleisender en krachtiger dan een standaardversie, de Mégane blijft een voorwielaandrijver waarbij je je minder vragen hoeft te stellen bij het weer gas geven dan in de auto voor me... Oeps... Ik begin aan mijn 5e ronde wanneer hij de eerste tekenen van vermoeidheid begint te vertonen: er verschijnen kleine motoronderbrekingen in de 4e en 5e. Ik verlaag mijn tempo een beetje omdat ik ook merk dat het rempedaal verslapt en een paar bochten verder is het drama daar: ik heb helemaal geen rem meer, het pedaal is slap! Dat is echt jammer, want tot nu toe was het bijna foutloos. Het is ook behoorlijk verrassend, want de buitentemperatuur is niet erg hoog en, ook al maak ik tempo, ik heb pas 5 getimede ronden gereden en de auto is goed uitgerust: geschikte remleidingen, hoogwaardige remvloeistof, goede blokken. Uitzoeken... Dit brengt me bij een cruciaal punt: betrouwbaarheid en gebruikskosten. Zoals aan het begin van het artikel vermeld, heeft deze Mégane RS in 2013 meer dan 20 circuituitstapjes gemaakt (en hetzelfde in 2012), en niet de minste, want hij heeft alleen op prestigieuze, snelle en veeleisende parcoursen gereden. Ik maak dus gebruik van de lunchpauze om Bruno uit te vragen over het gebruik van zijn auto. In 2 jaar intensief circuitgebruik hoefden alleen slijtageonderdelen vervangen te worden, zonder enig bijzonder mechanisch probleem. De onderhoudsbeurten zijn verdubbeld, zelfs verdrievoudigd, om een goede oliekwaliteit in de motor en de versnellingsbak te garanderen. Afgezien van de remmen, de banden en de aangebrachte verbeteringen zijn er geen kosten geweest. In dit verband: hij is begonnen met circuitrijden op Toyo R888 semislicks, maar sinds kort rijdt hij op Michelin Pilot Sport Cup. Weliswaar duurder in aanschaf, bieden ze constantere grip en een betere slijtvastheid op dit model. Let echter op: deze banden zijn veeleisender dan de Toyo's, ze hebben een langere opwarmtijd nodig. Maar eenmaal warm zijn ze regelmatiger en hebben ze geen prestatiepiek zoals de Toyo's die kunnen hebben. Deze analyse over de betrouwbaarheid hield geen rekening met een factor die we niet in de hand hebben: het toeval (of de pech, noem het zoals je wilt...). Een week na de test kreeg ik de gelegenheid om op het circuit Bugatti opnieuw een rondetijd te proberen, om perfect droge omstandigheden te vinden. Helaas was de auto het er niet mee eens: een kerstboom op het dashboard met de motorlamp aan, een aanwijzing voor een defecte injectie en een merkbaar vermogensverlies. Dat ruikt naar problemen! Ik moest zo nodig zeggen dat hij betrouwbaar was om hem een gril te laten krijgen. Mijn test eindigt dus hier en ik kan hem niet op een droge baan testen. Hij was toen in reparatie, voor een elektronisch probleem dat op het eerste gezicht onschuldig is. Conclusie Om heel eerlijk te zijn dacht ik me te vervelen op een groot circuit als Le Mans met deze auto, gezien de tests in de vorige nummers. Dat was niet het geval, verre van. Ik rond mijn beste ronde af in 2 min 02 s 44, wat vrij veelbelovend is voor volledig droge omstandigheden, waarbij ik denk dat hij rond de 1 min 57 s moet rijden, of zelfs beter. Niet meer zo vergevingsgezind als een standaard Mégane 3 RS, vraagt hij wat ervaring om op een goed tempo te worden gereden en geeft hij er goede gevoelens voor terug. Je beleeft veel plezier achter het stuur en, dankzij zijn verbeteringen, kan hij zich veroorloven op grote circuits te rijden zonder te blozen tegenover prestigieuzere auto's. Toch moet je altijd in gedachten houden dat het van oorsprong een middenklasse-sedan voor het grote publiek is. Ook al heeft hij een zeer uitgesproken sportief karakter, het is geen auto die bedoeld is om intensief circuituitstapjes aan elkaar te rijden. De hier aangebrachte aanpassingen doen hem veel goed, maar zetten de algemene betrouwbaarheid zwaar onder druk... Dit artikel komt uit nummer 5 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Het gedrag van een auto hangt in zeer grote mate af van de configuratie en afstelling van de ophanging. Een verschil van één graad bij bepaalde parameters kan grote gevolgen hebben voor de stabiliteit of de wendbaarheid op het circuit. Het is voor coureurs dan ook vaak een hoofdbreker: je test verschillende instellingen, probeert ze op het circuit uit en verfijnt stap voor stap, op basis van het gevoel van de rijder en vooral het oordeel van de stopwatch… De ophanging Er bestaan verschillende soorten ophanging die we hier niet in detail behandelen, omdat ze te ver van ons hoofdonderwerp af staan: rijgevoel en prestaties. Het is wel belangrijk om de basiswerking van het meest gebruikte systeem te begrijpen, met een schokdemper en een veer. We spreken van "ophanging" omdat de hoofdtaak van het systeem is om de verbinding te vormen tussen de ongeveerde massa's (wielen, remmen…) en de geveerde massa's (chassis, interieur, motor…). Omdat de tweede categorie veruit de zwaarste van de twee is, is een goed presterend en passend systeem nodig om de bewegingen van de carrosserie te beperken en ervoor te zorgen dat de auto contact houdt met de grond. Zonder ophanging zou de auto bij de kleinste bult loskomen van de weg, waardoor het gedrag… nogal twijfelachtig zou zijn! Houd dus in gedachten dat alle technische keuzes een kwestie van compromis zijn tussen comfort en prestaties, en dat ze volledig afhangen van het gebruikte voertuig. Maar de enige rechter die een configuratie op het circuit kan bevestigen, is de stopwatch! Veer en schokdemper De twee hoofdonderdelen zijn de veer en de schokdemper, waaraan in het meest voorkomende geval in de moderne autoproductie, de MacPherson-ophanging, een stabilisatorstang en een onderste draagarm worden toegevoegd. De veren hebben als taak de auto te "dragen": zonder veren zouden de schokdempers direct tegen de aanslag voor compressie komen en zouden de bewegingen van de carrosserie niet worden opgevangen. Wanneer het wegprofiel verandert, wordt de veer ingedrukt of ontspant hij en geeft hij een kracht terug om weer in zijn oorspronkelijke stand te komen, afhankelijk van zijn stijfheid. Je hebt als kind vast met veren gespeeld: als je er een indrukt, reageert hij nogal heftig en schiet hij het voorwerp weg dat je erop hebt gelegd. Best leuk, toch? Zeker, maar als we zouden kunnen voorkomen dat onze auto bij elke oneffenheid van het circuit gaat springen, zou dat veiliger zijn! Dat is precies de taak van de schokdemper, die bestaat uit een stang die in een vloeistof beweegt en deze bewegingen regelt. Hoe harder de schokdemper, hoe minder vrijheid hij laat aan de trillingen van de veer. Hoe zachter hij is, hoe groter de bewegingen van de carrosserie. Om dit te begrijpen is niets eenvoudiger: duw op de kofferbak van je auto om de ophanging in te drukken. Elke duw wordt gevolgd door een reactie die de carrosserie terugbrengt in haar oorspronkelijke stand. Het juiste compromis Wie in de fotocollectie van onze partner Kevin Goudin duikt, ziet goed welke verschillende configuraties er bestaan. Van een LMP1-prototype bij de 24 uur van Le Mans tot een Mini in de historische racerij, via een zware, verlaagde Amerikaan: qua afstelling zit er een wereld van verschil tussen! Maar je kunt niet zomaar van alles doen als je je ophanging voor het circuit wilt optimaliseren: het is niet genoeg om alles maximaal te verstevigen en alles te verlagen om de meest efficiënte auto te krijgen. In de overgrote meerderheid van de gevallen rijd je in een standaardauto die, hoe sportief ook, voortkomt uit een wereldwijde productie die aan bepaalde eisen van comfort en veiligheid moet voldoen. Gescheurde carrosserieën bij sportauto's die regelmatig op het circuit worden gebruikt, zie je vaker dan je denkt, vooral wanneer de aanpassingen niet goed doordacht waren. Een van de eerste dingen die je aan je auto verandert om het circuit op te gaan, is de ophanging. En dat komt goed uit, want de fabrikanten leven zich helemaal uit op deze markt voor performance-onderdelen. Je probeert het geheel van veer en schokdemper steviger te maken om de bewegingen van de geveerde massa's te verminderen, maar niet tegen elke prijs. Je moet je eerst aanpassen aan je gebruik, want er bestaat geen optimale en universele afstelling. Als je op Le Castellet rijdt en de dag erna naar de Nordschleife gaat, moet je de afstelling herzien om echt efficiënt te zijn: in het ene geval is het circuit bijna volkomen glad, in het andere erg hobbelig, met veel hoogteverschil. Een heel strakke afstelling kan op een mooi wegdek, maar is in andere gevallen minder geschikt. Laten we duidelijk zijn: het zal altijd strakker zijn dan een standaardvoertuig, maar rijden op een plank hout is niet per se de beste oplossing. Je mag een basisprincipe uit de natuurkunde niet vergeten, dat in eerdere nummers al aan bod kwam: niets gaat verloren, niets wordt gecreëerd, alles wordt omgezet. Als je de afstelling van je ophanging verandert, veranderen de krachten die het circuit doorgeeft niet! Er moet iets zijn dat die krachten opvangt, en vaak is het de carrosserie die de klappen krijgt… Verstevigen, ja, maar vergeet nooit om je ook met het hele chassis bezig te houden. De bevestigingspunten van de verschillende onderdelen goed controleren en de carrosserie versterken is essentieel als je een standaardauto wilt aanpassen voor het circuit. Compressie en rebound Wanneer het wiel een klap krijgt of de belasting verandert, vertaalt zich dat in de schokdemper in een beweging van de stang, over een grotere of kleinere afstand en met een hogere of lagere snelheid. Wanneer de stang naar binnen gaat, spreken we van compressie; wanneer hij naar buiten komt, van rebound. Deze parameters zijn bij standaardvoertuigen (op enkele uitzonderingen na) niet instelbaar. Om erbij te kunnen, moet je investeren in complete ophangingskits, waarmee je bij de topversies elke waarde onafhankelijk van de andere kunt instellen. Zo probeer je de compressie- en reboundsnelheid van de stang te beheersen door de vloeistofstroom in de schokdemper te regelen. Hier wordt het ingewikkeld… Neem het geval van de compressie-instelling. Op het circuit zoek je een zogenaamde "langzame" compressie, die de beheersing van de carrosseriebewegingen zoals rollen en duiken bevordert. Met andere woorden: bij een belasting biedt de schokdemper weerstand zodat het wiel niet te snel omhoog komt. Dat is effectief als het wegdek volkomen glad is, maar het gedrag wordt lastig bij een klap met hoge snelheid, zoals een kerb of een bult. Omdat de weerstand tegen het omhoogkomen van het wiel groot is, heeft de auto de neiging te stuiteren in plaats van de oneffenheden op te vangen. Laten we nu kijken naar een remfase op een circuit. Op het moment dat je op de rem gaat, vindt er een heftige belastingoverdracht naar voren plaats, waardoor de achterwielen worden ontlast. Als de rebound van de schokdemper te langzaam is, hebben de wielen tijd nodig om weer naar beneden te komen en goed contact met de grond te houden. Dat kan het blokkeren van de achterwielen in de hand werken, wat bij hoge snelheid bijzonder vervelend is. Zoals je begrijpt, is het niet voor niets dat het afstelvermogen van een topcoureur minstens zo belangrijk is als zijn stuurwerk. Omdat elk circuit en elke auto anders is, zijn er uren oefening nodig om de perfecte afstelling te vinden, zoveel mogelijkheden zijn er. Maar bij een aangepaste standaardauto, zoals bij veel van onze lezers, moet je één belangrijk ding onthouden: alles draait om compromissen. Als je op de weg naar je clubdagen komt, pas dan op dat je de auto niet gevaarlijk maakt met een te circuitgerichte afstelling. Pas, afhankelijk van het circuit waarop je rijdt en als je materiaal het toelaat, je instellingen aan op de eigenaardigheden van de baan om de tijd omlaag te krijgen! De wieluitlijning Laten we nu naar de verschillende werkhoeken van de assen kijken: de naloop, de camber en het toespoor, die samen gewoonlijk de "geometrie" worden genoemd. De afstelling van deze parameters heeft een zeer grote invloed op het gedrag van de auto op het circuit, en verkeerde keuzes kunnen de prestaties sterk verminderen. De grootste moeilijkheid is dat ze allemaal nauw met elkaar verbonden zijn: één parameter sterk veranderen en de andere negeren levert niet per se winst in prestaties op, en kan in sommige extreme gevallen zelfs het tegenovergestelde effect hebben. Het is vrij makkelijk te begrijpen dat de asafstellingen van een Clio die in een slalom rijdt heel ver afstaan van die van een LMP1-prototype dat de 24 uur van Le Mans rijdt. Bij de eerste liggen de snelheden laag met zeer krappe bochten; bij de tweede moet de auto 24 uur volhouden, met een mix van lange, snelle rechte stukken en zeer technische bochtencombinaties. Net als bij de afstelling van de schokdempers moet je dus een compromis vinden, afhankelijk van wat je zoekt en van het voertuig dat je gebruikt: wendbaarheid in krappe bochten, stabiliteit bij hoge snelheid, topsnelheid… Bovendien verander je, als je bij een club rijdt, zelden je asafstelling telkens als je naar een ander circuit gaat. In dat geval moet je ernaar streven een zo evenwichtig mogelijke auto in te stellen. De camber is de hoek tussen het vlak van het wiel en de loodlijn op de grond. Hij is negatief wanneer de bovenkant van het wiel naar de binnenkant van het voertuig helt, en positief in het omgekeerde geval. Met de camberafstelling pas je aan hoe de band contact maakt met de grond, door de helling van het wiel te veranderen. Op het circuit gebruik je meestal een negatieve camber, zodat de band in een bocht, onder invloed van het rollen van de carrosserie, een zo groot mogelijk contactoppervlak met de baan heeft. Te veel negatieve camber lost echter niet alle problemen op en is niet altijd de beste oplossing. De grip in bochten wordt weliswaar beter, maar zodra je weer rechtdoor rijdt, is het contactoppervlak van de band kleiner omdat hij niet "vlak" rolt. Dat kan verschillende problemen veroorzaken: minder stabiliteit bij hoge snelheid op een rechte lijn, door het kleinere contactoppervlak van de band; minder remkracht: doordat de band niet volledig op de baan drukt, zijn de remprestaties lager; ongelijkmatige bedrijfstemperaturen: in een bocht heeft de band perfect contact met de grond, maar op lange rechte stukken koelt het deel dat de baan niet raakt af, terwijl de rest van de band blijft opwarmen. Om de camber goed af te stellen, moet je verschillende gegevens analyseren om het beste compromis te vinden. In wedstrijden meten bandeningenieurs de bedrijfstemperaturen op meerdere plaatsen om het gebruik van de band zo goed mogelijk te optimaliseren, maar op een clubdag gaat het vooral om de stabiliteit van de auto zoals je die achter het stuur voelt. Met een vrij zware auto op een snel circuit kan een te grote negatieve hoek bijvoorbeeld het gevoel geven van een auto die op de rechte stukken "zijn weg zoekt". Omgekeerd kun je op een lichte auto op een krapper circuit de negatieve camber flink overdrijven om maximale grip in de bochten te hebben. De naloop De beste manier om je de naloop voor te stellen, is te kijken naar wat er op een fiets gebeurt. De as van de vork vertegenwoordigt de as waar het hele stuurmechanisme omheen draait: de fuseeas. Als je deze as naar de grond verlengt, zie je dat hij een hoek vormt met de verticaal op het punt waar de band de weg raakt. Dat is de naloophoek. Alle fietsen hebben een positieve naloop (afgezien van bijzondere gevallen), waardoor je onder meer rechtuit kunt rijden zonder je stuur vast te houden. Maar afhankelijk van het gebruik van de fiets is het ontwerp anders: op een gewone mountainbike zijn de bereikte snelheden vrij laag (boswandeling, paden, enz.). Je hebt wendbaarheid en gebruiksgemak nodig: de naloop is kleiner; op een racefiets zijn de snelheden hoger en is het wegdek beter. Je hebt stabiliteit nodig om veilig door de bochten te komen: de naloop is groter dan op een mountainbike; op een baanfiets is het wegdek volkomen glad en liggen de bochten schuin. Je draait het stuur bijna niet en de bereikte snelheden zijn hoog: de naloophoek is nog groter. Als we het hebben over het vergroten of verkleinen van de naloophoek, zijn de veranderingen minimaal. Net als bij een auto gaat het niet om verschillen van 10 of 20 graden, maar om een verandering van slechts één graad, die een grote invloed kan hebben op het gedrag als geheel. Bij een auto is de naloop de hoek tussen de loodlijn op de grond en de as van het stuurscharnier, dat wil zeggen de as waar het voorwiel omheen draait als je stuurt. De naloop heeft een directe invloed op de besturing. Hoe groter hij is, hoe sterker de terugstelkracht van het stuur: de gestuurde wielen hebben de neiging zich vanzelf uit te lijnen met de rijrichting van het voertuig. Als je het stuur midden in de bocht loslaat, draait de auto vanzelf terug naar rechtdoor. Op het circuit en bij de overgrote meerderheid van de moderne auto's zoek je een positieve naloop om maximale richtingsstabiliteit te garanderen. De voorwielen worden "getrokken" genoemd, omdat het steunpunt van de band op de grond achter de fuseeas ligt. Je krijgt een auto die vertrouwen geeft, die op hoge snelheid en op een rechte lijn goed koers houdt. Pas er echter voor op dat je de naloop niet te veel vergroot, want dan krijg je met twee verschijnselen te maken: door deze verschuiving van de fuseeas helt de carrosserie, zodra je het stuur draait, naar de kant tegenovergesteld aan de bocht, dus in dezelfde richting als de middelpuntvliedende kracht. Dat vergroot dus de neiging tot rollen; als de waarde te groot is, is de besturing te stug en verlies je precisie op het moment dat je de wielen insturt. De waarden van de naloophoek zijn bij een voertuig over het algemeen vrij klein, en je moet erop letten geen aanpassingen aan de ophanging te doen die hem te veel verslechteren. Vaak richt je je, als je aan de afstelling begint of nieuwe schokdempers monteert, op de cambers en vergeet je de naloop een beetje (verstelbare topsteunen, overdreven negatieve camber…). Dat kan leiden tot minder efficiëntie op het circuit en een gedrag dat minder vertrouwen geeft. Het toespoor (parallelisme) meet de hoek tussen de as van de wielen en de lengteas van de auto. Als de wielassen elkaar kruisen vóór de beschouwde as, spreken we van "toe-in"; als ze elkaar achter de as kruisen, van "toe-out". In de meeste gevallen is dit de enige afstelling die bij een standaardauto toegankelijk is. Deze waarden zijn gemakkelijk te veranderen, maar het is totaal onmogelijk om dat alleen in je garage te doen, omdat je er een nauwkeurig meetapparaat voor nodig hebt. De invloed van toe-in of toe-out op het gedrag van de auto is groot. Het draagt sterk bij aan de stabiliteit van de assen en versterkt vooral onderstuur en overstuur. Het zou erg ingewikkeld zijn om elke mogelijke configuratie te beschrijven, maar hier zijn twee voorbeelden die de effecten van toe-in en toe-out begrijpelijk maken: als je te veel toe-in op de vooras zet, maak je hem te scherp. Als je bijvoorbeeld naar links stuurt, belast je het rechter voorwiel. Omdat het toe-in staat, naar binnen gericht, heeft het de neiging de auto snel in de richting van de bocht te laten draaien; als je te veel toe-out op de achteras zet, maak je hem levendig. De wielen, die naar buiten zijn gericht, hebben op dezelfde manier de neiging de achteras naar buiten te duwen. Je moet dus proberen een goed compromis te vinden tussen wendbaarheid, stabiliteit en precisie. Er zijn talloze mogelijkheden om het toespoor af te stellen, en de ideale afstelling vinden vraagt vaak om meerdere mislukte pogingen. Het hangt vooral af van de gebruikte auto (voorwielaandrijving, achterwielaandrijving, zware of lichte auto), maar ook van het gebruik. Als je bijvoorbeeld op de weg naar je circuitdagen rijdt, is het belangrijk een zekere evenwichtigheid in het gedrag te houden om de auto niet gevaarlijk te maken in "normaal" verkeer. Maar als je op een trailer komt, kun je je afstellingen verfijnen om ze aan te passen aan de circuits waarop je gewoonlijk rijdt. In wedstrijden worden de afstellingen aan elk circuit aangepast, maar voor de meeste lezers moet je het beste compromis vinden. De valkuilen om te vermijden Voorwielaandrijving of achterwielaandrijving. De afstellingen en hun effecten op het gedrag op het circuit verschillen volledig naargelang de opbouw van de auto. Pas op dat je niet zomaar de afstellingen van een vriend overneemt omdat ze goed werken op zijn voertuig, als je een compleet andere auto hebt. Het belangrijkste verschil is het volgende: bij een auto met voorwielaandrijving trekt de vooras de auto. Het koppel dat op de wielen wordt uitgeoefend, heeft de neiging de wielen vanzelf naar binnen te trekken (toe-in). Daarom kiest men voor de vooras eerder een neutrale afstelling, of zelfs een beetje toe-out om deze natuurlijke toe-in tegen te gaan; bij een auto met achterwielaandrijving duwt de achterkant de auto. In tegenstelling tot voorwielaandrijving heeft de vooras de neiging open te gaan bij krachtig accelereren. Daarom zet men aan de voorkant in het algemeen toe-in, vooral om te veel onderstuur te vermijden. Onderstuur. Bij een standaardauto zonder sportieve pretenties zorgen de fabrikanten ervoor dat de auto van nature onderstuurd is door de vooras toe-out te geven. Maar op het circuit hindert te veel toe-out voor de wendbaarheid van de auto: hij is niet scherp genoeg bij het insturen van de bocht. Overstuur. Op dezelfde manier is te veel toe-out op de achteras geen goede oplossing om op het circuit te rijden. Je maakt de achterkant te levendig en bij hoge snelheid is dat gevaarlijk. Behalve bij driften, maar dat is een andere discipline. Dit artikel komt uit nummer 5 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Een zaterdag met mooi weer, de Nordschleife en een M3 E92 die nog maar weinig van een standaard M3 weg heeft: dat is het programma van deze vierde baantest, met de creatie van tuner DM Performance. De M3... Als je de geschiedenis van het merk BMW overziet, moet je een indrukwekkend verleden in de autosport erkennen, overal ter wereld. Van de 24 uur van Le Mans tot de 24 uur van de Nürburgring, via de F1 en de DTM: BMW en de Motorsport-tak staan voor heel veel fans voor innovatie en prestaties. Maar hoe zit het met de straatmodellen die we mee naar het circuit kunnen nemen? Van de 1-serie tot de 6-serie zijn er modellen met het "M"-embleem voor elke gebruiker, maar eerlijk gezegd zijn voor ons, fanatieke circuitrijders, alleen de 1M en de M3 interessant op het circuit. Sommigen proberen een paar ronden met een M5 of M6, of zelfs met een X5M als ze echt durven, en wij wensen hen veel sterkte! Dan blijft er nog de M3 GTS, die de prachtige M3 E46 CSL had moeten opvolgen. Deze versie werd aangeboden ter gelegenheid van 25 jaar M3, maar bij 138.000 € voor het beest bij de introductie, met een prestatieverschil ten opzichte van een gewone versie dat niet zo groot is, valt het prijsverschil moeilijk te rechtvaardigen. De volgende versie kondigt grote veranderingen aan: overstap op overladen motoren en een nieuwe naam voor onze Beierse coupé: de M4! Ik laat elk commentaar op deze nieuwe naam achterwege... nee, toch niet, ik kan het niet laten: wat een flauw idee!!! Een M3 heeft een ziel, een geschiedenis, hij leeft, hij zingt! Het is alsof Porsche ineens besluit de naam van de 911 te veranderen... ondenkbaar. We hopen dat het slechts een marktonderzoek is en dat ze terugkrabbelen bij de officiële introductie van de Motorsport-coupé. Onze keuze voor deze baantest valt dus op een M3 E92, niet meer helemaal standaard nadat hij door de handen van DM Performance is gegaan. Dit is het begin van een reeks waarin we verschillende versies van verschillende tuners zullen testen, want deze generatie M3 is een zeer goede basis voor een circuitauto die zijn bestuurder gevoel en emoties geeft. We raken hier een gevoelig punt van de Motorsport-tak, dat veel generalistische fabrikanten delen: om op het circuit ronde na ronde te rijden zijn enkele standaardaanpassingen nodig. Het zijn vrij zware auto's die, hoe sportief ook, daar niet voor gemaakt zijn. Je moet je daarvan bewust zijn als je besluit in een BMW te investeren om op het circuit te rijden. Het versterken van het chassis of het verbeteren van het remsysteem zijn voorbeelden die over het algemeen vrij duur uitvallen. Een Clubsport-sfeer Deze creatie van DM Performance heeft een groot voordeel dat aansluit bij het gebruik van veel circuitrijders: ze blijft beschaafd. Het is geen radicale versie, ontdaan van alle comfort, maar een creatie die topprestaties en verfijning combineert. Je kunt rustig over de weg komen, ronden aan elkaar rijden en naar huis terugkeren met de goede geluidsinstallatie aan als je genoeg hebt gehad. Als ik ernaartoe loop, denk ik eerst aan de Porsche GT3 RS (u weet het, een referentie voor ons). Door de ruiten zie je de felgekleurde halve rolkooi, in dezelfde kleur als de velgen, en de prachtige BMW Performance-kuipstoelen nodigen uit om plaats te nemen. Alles is goed geïntegreerd, het leeggehaalde achterste deel is bekleed met tapijt zoals bij de M3 GTS en je behoudt al het comfort van een standaard M3. In het dashboard is een extra display toegevoegd, ook goed geïntegreerd, dat alle basisinformatie geeft om de auto in de gaten te houden: water-, olie-, versnellingsbak-, inlaat-, uitlaattemperatuur en ga zo maar door. Het is trouwens te gek voor woorden dat je bij een standaard M3 E92 de watertemperatuur niet eenvoudig kunt controleren: je moet naar een verborgen menu met meerdere handelingen, kortom niet praktisch op het circuit. Aan de interieuruitrusting komt een paar Schroth-gordels. Een racing en verfijnde sfeer: dat bevalt me! Ik maak gebruik van de statische fotosessie om hem van dichterbij te bekijken. Qua uiterlijk zijn de aanpassingen subtiel en naar mijn mening smaakvol, met bumpers van het merk Vorsteiner en "opvallende" velgen. Je houdt ervan of niet, maar het maakt indruk! Let ook op de achterklep van carbon, die de welving van de CSL's in herinnering roept. Hij is in de kleur van de carrosserie gespoten, waarbij alleen het uiteinde van de klep carbonkleurig is gelaten, een klein detail dat de verfijnde geest van deze creatie nog versterkt. Ook beginnen de "performance"-onderdelen zichtbaar te worden: grote Brembo-remmen met 6-zuigerklauwen, Akrapovic-uitlaat en Bilstein PSS10-dempers. Daarmee zijn de verbeterpunten van een standaard M3 verholpen; later op het circuit zien we wat dat oplevert. G-Power Dan openen we de motorkap om het hart van het beest te ontdekken. Op dit punt is iedereen het erover eens dat BMW een grote rode kaart verdient: de standaard V8 mist pit, brengt zijn paarden niet naar buiten en doet ons de zes-in-lijnmotoren van eerdere generaties missen. Dat corrigeer je door de uitlaat aan te passen en de motormanagement te herprogrammeren, maar het is jammer! Hier speelt het "vermogensprobleem" niet meer: er is een G-Power-compressorkit geïnstalleerd, die het vermogen optilt tot iets meer dan 600 pk bij een koppel van 600 Nm, gemeten op de rollenbank. Dit is een versie met DKG-bak, maar het is ook prima mogelijk om deze kit op een handgeschakelde versie te monteren. De maximale laaddruk is vrij laag, 0,6 bar, om maximale betrouwbaarheid te garanderen. Het blijft afwachten hoe de vermogenskromme verloopt, maar het belooft goede gevoelens achter het stuur. Mmm! Onderstel Het gesprek gaat verder met David, de eigenaar, en we bespreken de overige aanpassingen. Het volledige onderstel is aangepast met onderdelen van de M3 GT4, de wedstrijd-/klantversie die het dichtst bij de standaardauto staat. Het geheel is gekoppeld aan Bilstein PSS10-schroefset met verstelbare veerpootlagers om de camber en de naloop vooraan in te stellen. De remmen worden verzorgd door een Brembo GT-kit met 6-zuigerklauwen voor en 4 achter, en er zijn meerdere velgenconfiguraties mogelijk. Voor onze test rijden we op 19-inch BBS CH-R-velgen met Dunlop semislicks. Kortom, veel goede dingen op papier, maar ik kan niet wachten om hem te proberen! Eerste indrukken Het is tijd dat ik achter het stuur ga zitten en kijk wat hij kan. We zijn op de Nürburgring, op een zaterdag, en het is mooi weer. Onnodig te zeggen dat het druk is en dat ik onmogelijk een rondetijd kan neerzetten die die naam waardig is... Ik concentreer me dus op het rijgevoel en op het gedrag van deze M3. Je vindt je zitpositie vanzelf, zoals in de meeste modellen van het Beierse merk, en de BMW Performance-stoelen bieden een zeer goed compromis tussen comfort en zijdelingse ondersteuning. De Akrapovic-uitlaat laat de V8 spinnen met een aangenaam geluid dat in het interieur niet te opdringerig is; ik zet de DKG-bak in handmatige modus en begin aan een eerste kennismakingsronde. De zeer stevige demping geeft meteen een gevoel van precisie, je voelt alles wat er onder de wielen gebeurt en de carrosseriebewegingen lijken klein. Ik rijd deze eerste ronde rustig om het gedrag van deze achterwielaandrijver van meer dan 600 pk een beetje te leren kennen. De eerste stevige acceleratie levert een zeer goede verrassing op: de manier waarop het vermogen komt, wordt niet vervalst door de toevoeging van de compressorkit. Het blijft een gedrag dat dicht bij dat van een atmosferische motor ligt, lineair en met een zeer breed gebruiksbereik. Er is nauwelijks reactietijd, in tegenstelling tot een turbomotor, wat op het circuit vaak hinderlijk is. Maar het grote verschil met een klassieke atmosferische motor is dat de toerenteller, ongeacht het toerental, razendsnel wordt opgegeten! Hij trekt krachtig door in de 4e versnelling bij 3000 tpm zonder te mopperen, met een ongewoon geluid. Deze keer geeft de Akrapovic-uitlaat stem en vermengt zich met het karakteristieke gefluit van overladen motoren, en bij elke keer gas loslaten klinkt er een luchtstoot die ons eraan herinnert dat er flink wat volk onder de motorkap zit. Het gevoel op het rempedaal is zeer goed: bijtend, krachtig en nauwkeurig. De Brembo's doen hun werk voorlopig perfect. Het kost altijd wat aanpassing om met een achterwielaandrijver van 600 pk te rijden, maar hier, zonder te veel tempo en goed geholpen door de DKG-bak, heb je helemaal geen moeite om te rijden. Natuurlijk blijf ik daar niet bij en ga ik er iets meer van vragen, maar de homogeniteit van de auto is een goed punt. Het tempo opvoeren De gemakkelijke bediening geeft vertrouwen en aangezien ik hier niet ben om te treuzelen, begin ik snel het tempo op te voeren! Ik ga de bovenkant van de toerenteller opzoeken en de zeer goede indruk van het motorgedrag wordt bevestigd: de lampjes op het dashboard herinneren ons eraan dat we straks moeten schakelen als we de 8000 tpm naderen. Hij duwt zonder enig storend koppeleffect en de hoge toerentallen zijn een feest voor de zintuigen! Ik vind het geweldig en wil meer... De eerste zware remming toont een zeer goed gebalanceerde, stabiele auto. De beet is goed, je kunt laat remmen en zonder moeite een goede geleidelijke remlossing beheersen. De Dunlop semislicks bieden goede grip, maar je voelt toch dat er gewicht op de voorkant moet worden meegenomen. Juist op dat moment doet zich een onaangenaam gevoel voor: de voorkant "springt" en "stuitert" op sommige hobbelige insturen. De afstelling van de Bilstein PSS10-dempers is te stug voor het parcours van de Groene Hel, ze zou wat zachter moeten. De eerste ronde is zo voorbij en alle signalen staan op groen om meteen een tweede ronde te rijden: er wordt niets te heet en de remmen zijn er nog. Wat wil je nog meer om het tempo verder op te voeren? Na de tolpoort vertrek ik voor een snelle ronde waarin ik hem verder zal proberen te brengen, ondanks het drukke verkeer. Zoals eerder gezegd is de voorkant vrij zwaar. Je moet de remmen goed gebruiken om de eerste apex in de bocht van Tiergarten te pakken, anders trekt de voorkant ons naar buiten en onderstuurt hij. Als de voorkant eenmaal ingestuurd is, volgt de achterkant zonder morren. Ik draai het stuur terug en geef in de tweede weer gas... en hij herinnert me er snel aan dat ik niet in een standaard M3 zit: "er is meer dan 600 pk, vriend, en alles op de achterwielen". Maar ook nu weer is het heel gezond: hij waarschuwt, is makkelijk te beheersen en ik heb een gigantische zin om hem dwars te zetten! Maar daar ben ik niet voor hier... De opeenvolgingen van snelle bochten zijn een genot om te nemen, de auto zet zich neer en ook al slipt de achterkant hier en daar een beetje, hij blijft doeltreffend. Hoewel ik gehinderd word door een rode Italiaan op de heuvel voor Flugplatz, komt de teller in de afdaling erna boven de 250 km/u en heb ik nog steeds net zo'n goed gevoel bij de remmen als ik bij Aremberg aankom. Ik begin de afdaling naar de compressie van Fuchsröhre, die ik in de 6e neem. De DKG-bak... Ik betreur het dat ik geen versie met handgeschakelde bak heb: de DKG vertoont tekenen van zwakte. Er doet zich een hinderlijk verschijnsel voor: bij hoge snelheid, wanneer ik snel probeer terug te schakelen en direct daarna weer gas moet geven, is er een aanzienlijke vertraging. Bijvoorbeeld direct na de compressie rem ik en schakel ik naar de 5e om de volgende snelle linksbocht te nemen, die op het gas moet worden doorlopen om de achterkant goed te stabiliseren. Maar op het moment dat ik mijn voet weer op het rechterpedaal zet, gebeurt er een volle seconde niets: onrustig makend! Ik word nog een- of tweemaal door dit verschijnsel verrast in de rest van de ronde, voordat ik besluit op het koppel door te rollen in plaats van terug te schakelen wanneer ik dat nodig heb. Het is een probleem dat inherent is aan de DKG-bak van BMW, die het warm krijgt... Hierover voeren we een zeer interessant gesprek met een tuner uit de buurt die met scherp afgestelde M3's rijdt. De koeling bij de E92-versies, vooral bij de modellen met DKG-bak, is een probleem dat ze moeilijk kunnen omzeilen. Er is voorin te weinig ruimte om een zeer grote radiateur te plaatsen en de luchtstroom te vergroten. Als je een min of meer beschaafde auto wilt houden, is er geen echt duurzame oplossing. Je moet aan veel zwaardere en ingrijpender aanpassingen beginnen om het systeem te verbeteren. Kortom, er zijn niet veel oplossingen: leer hak-teen schakelen en voeg aan dit alles een koppelingspedaal en een versnellingspook toe!!! Daarna kom ik in het lange stuk dat afdaalt naar het dorp Adenau. De remmen zijn er nog steeds en hoewel ik verrast word door mijn aankomstsnelheid in de strakke linksbocht met de onuitspreekbare naam Wehrseifen, gaat het zonder morren. Ik trap heel hard op de rem, mijn pedaal zakt iets dieper dan gewoonlijk, maar hij remt. We zitten hier licht in de bocht onder belasting, dus mijn achterkant slipt door de plotselinge belastingoverdracht naar voren... maar ik verwachtte het en corrigeer gemakkelijk met het stuur. Ik kom bij een groep langzamere auto's vlak voor de lange klim naar de Karussell. Geen druk, ik wacht rustig tot de weg vrij is om uit te halen en ze in te halen, geholpen door de soepele inzetbaarheid van de compressor. In deze snelle stukken is deze M3 echt doeltreffend. De zwaarte van de voorkant die je bij lage snelheid voelt, vergeet je volledig bij hoog tempo, de auto zet zich neer in de grote bochten en beweegt niet. Ik kom aan het eind van de ronde en zie iemand langs de baan met een geel hesje zwaaien. Een andere Beier is uitgebroken bij de uitgang van de kleine Karussell, links, en twee auto's zijn gestopt om de zone te beveiligen in afwachting van de marshals. De geneugten van de Nordschleife... Conclusie Hiermee sluiten we onze test af, want de baan gaat vanavond niet meer open. Ik rond deze ronde af in 8'05 BTG en ben echt gecharmeerd van deze configuratie van DM Performance. Met minder volk op de baan acht ik hem in staat om zonder de minste moeite 7'30 te rijden, maar ik krijg niet de kans om weer achter het stuur te kruipen voor een echte tijd. Uitgesteld is niet afgesteld: we vinden zo snel mogelijk een moment om hem op een vrije ronde opnieuw te proberen... Het is zeker niet de meest radicale M3 E92 die bestaat, noch de beste circuitauto die je voor deze oefening kunt vinden, maar hij biedt een concept dat BMW naar mijn mening bij deze generatie niet heeft weten te leveren: een echte Clubsport zoals een Duitse collega, Porsche om hem niet te noemen, die weet te maken. Je komt rustig over de weg naar je circuitdag, in een verfijnde auto met al het nodige comfort, en als je aan de andere kant van de pits komt, laat hij je zweten met grote sensaties in het vooruitzicht! Hij remt, het chassis is scherp en hij loopt hard. Je zult zeggen dat de M3 GTS heeft bestaan, en je hebt gelijk... Maar een cheque van 138.000 € uitschrijven voor een oranje auto die op de Ring slechts twee seconden sneller is dan een bijna 10 jaar oudere M3 E46 CSL: zou je tekenen? Het wordt zeker een collector's item (hij behoudt een zeer hoge waarde), maar ik vind hem niet geschikt voor ons gebruik als circuitrijders. Voor dat budget is een Porsche GT3 veel beter! Daarom vind ik deze creatie zo geslaagd. Hij stond te koop voor 60.000 € om het jaar erop plaats te maken voor een nieuw, radicaler project... dat is de helft van een gebruikte M3 GTS. Voor wie van Duitse auto's en het merk BMW houdt, is het een echt goed afgewerkte creatie. Het Clubsport-concept is tot het uiterste doorgevoerd, met een flinke kudde paarden onder de motorkap die het motorgedrag niet vervalst en hoogwaardige uitrusting van gerenommeerde, beproefde merken. Het enige minpunt is de DKG-versnellingsbak, die bij hoge temperaturen tekenen van zwakte vertoont... Het hinderde me bij veel tempo, maar ik denk dat het verschijnsel voor de meeste gebruikers niet zo hinderlijk zal zijn. Als ik mocht kiezen, zou ik uiteraard een handgeschakelde bak nemen. Maar dan is hij niet voor iedereen weggelegd: meer dan 600 pk met achterwielaandrijving en een handgeschakelde bak, dan moet je serieus gaan werken achter het stuur! In 2014 komt DM Performance terug met een nieuw project op basis van de M3 E92. Dit keer gaat het om een veel radicalere versie, uitsluitend bedoeld voor het circuit. Degene die in dit nummer is getest, kan zowel Frankrijk doorkruisen om op vakantie te gaan, met een redelijk verbruik dankzij de uitkoppelbare compressor, als ronden op het circuit rijden in een hoog tempo. Sensaties voor de bestuurder, prestaties van topniveau... U bent bij RACER'S! Dit artikel komt uit nummer 4 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
Fell volledig door kans op dit artikel, nodig ik spoor fans om een ​​blik te werpen. Kortom, veel verzekeringen dekken u op koers als het niet over de concurrentie of getimede gebeurtenis. Maar afgelopen februari, na een ongeluk op het spoor, de rechtbank in Parijs uitspraak gedaan waaruit blijkt dat de deelnemer aan een "club dag" werd beschouwd in de "voorwaarden van de concurrentie". De conclusie is dat het sterk aanbevolen om een ​​certificaat hebben van uw verzekeringsmaatschappij met duidelijke vermelding dat u gedekt op het circuit, en zo niet om de verzekering een minimale aansprakelijkheid aangeboden door de organisatoren nemen. Het volledige artikel: http://www.juritravail.com/Actualite/sport/Id/84401
Na het verliezen van zijn goedkeuring orde, heeft de Eure circuit hersteld na de oproep van zijn eigenaar Yves Duprat. de tour onderhandelt echter een tamelijk scherpe bocht in een veiligheids-rijschool. De track dagen zal zeer weinig, indien van toepassing.
De makkelijkste manier om het remmen op het circuit te benaderen, is de definitie in het woordenboek op te zoeken: "systeem bedoeld om een bewegend mechanisch geheel te vertragen of tot stilstand te brengen". Niets ingewikkelds, want we zijn het er allemaal over eens dat het doel van remmen is om te vertragen en zo onze snelheid aan de bocht aan te passen. Maar om het echt tot in detail te bestuderen, te begrijpen hoe het mechanisch werkt en het op het circuit te optimaliseren, moeten we eerst even terug naar school... Dynamica van een voertuig Elk bewegend voorwerp heeft een kinetische energie die rechtstreeks samenhangt met zijn massa en zijn snelheid. Ze komt overeen met de arbeid die nodig is om van snelheid nul naar een bepaalde snelheid te gaan. Zoals je natuurkundeleraar je vast ooit heeft verteld: "niets gaat verloren, niets wordt gemaakt, alles wordt omgezet". Dat betekent dat de energie die de auto tijdens het accelereren heeft opgenomen, niet in het niets verdwijnt bij de minste druk op het rempedaal. Ze wordt door het remsysteem omgezet in warmte: de hoofdtaak daarvan komt neer op het afvoeren van de kinetische energie van het voertuig. Deze energie is evenredig met de massa en met het kwadraat van de snelheid (E = ½ m v²). Het is dus makkelijk te begrijpen dat hoe zwaarder een voertuig is, hoe krachtiger het remsysteem moet zijn, dat veel energie moet kunnen afvoeren en herhaalde temperatuurstijgingen moet weerstaan. De invloed van de snelheid is nog groter: de snelheid verdubbelen komt neer op vier keer zoveel energie die bij het remmen moet worden afgevoerd. Daar moet je rekening mee houden bij het zoeken naar je rempunt op het circuit: remweg en hittebestendigheid! Hoe werkt het? Er bestaan verschillende soorten remsystemen, maar het meest voorkomende geval bij onze voertuigen is het remmen met remvloeistof, remklauwen, remschijven en remblokken. Onze excuses aan de eigenaars van klassieke voertuigen met trommelremmen, of aan die, nog ambitieuzere, die hebben geprobeerd elektropneumatische treinremmen te monteren... Het complete remsysteem, van pedaal tot schijf, bestaat uit vier delen. De rembekrachtiger (master-vac) Het eerste deel, de rembekrachtiger, versterkt de druk die de bestuurder op het rempedaal uitoefent. De precieze werking is hier niet van belang, want veel racevoertuigen of "extreme" seriemodellen hebben er geen. Het belangrijkste verschil zit in het pedaalgevoel: een standaardvoertuig met rembekrachtiger vraagt minder, en comfortabelere, pedaaldruk, terwijl een voertuig zonder bekrachtiging een zeer stug pedaal met weinig slag geeft. De hoofdremcilinder Het tweede deel zet de druk die de bestuurder op het pedaal uitoefent om in hydraulische energie, verdeeld over de verschillende wielen: dat is de hoofdremcilinder (HRC). Een zuiger perst de remvloeistof samen wanneer je het pedaal indrukt en stuurt haar de remleidingen in. Je vindt hem heel gemakkelijk in de motorruimte, want hij zit meestal vlak onder het reservoir van de remvloeistof. De rol ervan is cruciaal en de dichtheid van het systeem moet goed in de gaten worden gehouden: soms zit je uren te zoeken waarom de rem niet goed bijt, terwijl je de HRC hebt verwaarloosd. De afdichtingen zetten na verloop van tijd en door slijtage uit, waardoor de druk binnenin kan dalen. Bij een voertuig dat lang heeft stilgestaan, kan de zuiger bovendien wat vastzitten. Laatste punt: het ontluchten. Pas op met het ontluchten "op de ouderwetse manier" door op het pedaal te pompen: niet overdrijven, anders beschadig je de afdichtingen van de HRC! De remklauw Nu de vloeistof onder druk staat, moet die hydraulische kracht worden omgezet in mechanische energie. Dat is de taak van de remklauw, die de vloeistof onder druk opvangt en een of meer zuigers duwt. Fabrikanten hebben veel keuzes: vaste of zwevende klauw, met één zuiger of met meerdere zuigers. Bij moderne sportieve voertuigen zijn vaste remklauwen met meerdere zuigers de meest gebruikte en meest doeltreffende oplossing. Maar je hoeft niet zo ver terug te gaan om sportieve auto's met remmen met één zuiger te vinden, zoals de BMW M3 E36... De zwevende remklauw met één zuiger is het goedkoopste systeem en het meest gebruikt door de massafabrikanten. Het principe is eenvoudig: de vloeistof onder druk duwt de zuiger, die het "binnenste" remblok tegen de schijf drukt. Daarna verschuift de klauw dankzij geleiders naar binnen en blijft hij tegen de schijf duwen, zodat ook het tweede remblok wordt aangedrukt. Pas op voor het vastlopen van dit type klauw door slijtage, vooral bij een voertuig dat lang heeft stilgestaan. De vaste remklauw met meerdere zuigers: fabrikanten bieden een groot aantal producten met twee, vier, zes of zelfs acht zuigers. Er zijn geen geleiders waarmee hij kan verschuiven: de zuigers brengen de remblokken aan weerszijden van de schijf naar elkaar toe. De voordelen zijn talrijk: beter verdeelde hydraulische druk op de remblokken, minder kans op vastlopen van de klauw, kleinere en lichtere zuigers die heel snel bewegen (bijtvermogen). Daar staat tegenover dat de productie duur is, hij meer ruimte inneemt en het onderhoud niet verwaarloosd mag worden: meer zuigers betekent meer afdichtingen die aan grote hitte en slijtage worden blootgesteld. Hier draait alles om compromissen: een systeem met veel zuigers en grote klauwen is zwaar, groot (grote velgen nodig) en duur. Daarom is het moeilijk om met een standaard stadsauto het circuit op te gaan: de remmen zijn niet bedoeld om meerdere krachtige remacties achter elkaar te weerstaan, maar ze volstaan om in normale verkeersomstandigheden te remmen. En als je overweegt je remklauwen te vervangen door een groter model, vergeet dan niet rekening te houden met de extra ruimte die nodig is en met de toename van de onafgeveerde massa als je grotere velgen moet monteren. Remschijven en remblokken We komen bij de laatste onderdelen van het systeem, die de belangrijkste rol hebben: de energie van het bewegende voertuig afvoeren. De auto vertraagt door wrijving: de schijf draait mee met het wiel en de remblokken, die vastzitten in de klauw, klemmen hem vast onder de druk van de zuigers. Die wrijving zorgt voor warmte en maakt het remmen mogelijk. De kwaliteit van remschijven en remblokken is dus van het grootste belang voor een doeltreffende en duurzame rem. De slijtage ervan moet goed in de gaten worden gehouden en wie op het circuit wil rijden met een standaardvoertuig, mag nooit vergeten dat het remsysteem niet per se is bedoeld voor intensief gebruik op het circuit! Kromgetrokken schijven... een mythe? Een gevoelig onderwerp, dat je moet ophelderen voordat je nutteloze kosten maakt. In 99 % van de gevallen trekt een schijf niet krom. Het gaat om een afzetting van remblokmateriaal die door de hoge temperaturen op de schijf blijft zitten en trillingen bij het remmen veroorzaakt. De term "kromgetrokken" is onjuist, want in werkelijkheid verbuigt de schijf niet. De onregelmatige afzetting kan bij zeer hoge temperatuur zelfs de kwaliteit van het gietijzer plaatselijk veranderen. De oorzaken van oververhitting zijn divers: een remsysteem dat te klein is voor het gevraagde gebruik, een ongeschikte remtechniek (progressief) of slechte koeling van de remmen. Wat te doen als het trilt? Maak je schijven zo snel mogelijk schoon: remreiniger, de schijf laten afdraaien of een stevige remming met zeer schurende remblokken, alle middelen zijn goed om de afzetting te verwijderen. Houd vooral niet te lang vol als de trillingen blijven, want vanaf een bepaald moment wordt het onomkeerbaar: de resten van de remblokken zitten ingebakken in het materiaal en veranderen plaatselijk de structuur van de schijf. De remtechniek Nu het technische deel achter de rug is, praten we eindelijk over wat er op de baan gebeurt. Je begrijpt het al: het is onmogelijk om één enkele regel te geven voor het rempunt, de druk op het pedaal en de plek waar je stopt met remmen, zo groot is de invloed van externe factoren... Dat begint goed! Maar alle remacties lijken op elkaar en hebben een gemeenschappelijk doel: afremmen en de auto plaatsen om de uitgang van de bocht voor te bereiden. Het eerste wat je in gedachten moet houden, is dat je op het circuit moet vergeten wat de rij-instructeur ons heeft geleerd. Er zijn drie manieren van remmen: progressief remmen, constant remmen en degressief remmen (trailbraken: je laat het pedaal geleidelijk los). Bij het circuitrijden schrap je het progressieve remmen dat we elke dag doen uit je woordenschat, want het is comfortabel, maar totaal ongeschikt voor het circuit. Daarna moet je twee categorieën voertuigen onderscheiden: die zonder grote aerodynamische downforce en die met. Een Formule 1-coureur die het gas loslaat, kan bijvoorbeeld, afhankelijk van de snelheid, een vertraging van 1 G ondergaan zonder het rempedaal ook maar aan te raken... De manier van remmen in de Formule 1 is dus iets anders dan in een Clio RS. Om dat te begrijpen, moet je je herinneren wat we in nummer 2 van het magazine hebben gezien: bij het remmen vindt een belastingoverdracht naar de vooras plaats, die de wielen op de grond "drukt". Bij een F1-auto of elk ander voertuig met aerodynamische downforce verandert die belasting tijdens de hele vertraging, want de downforce hangt rechtstreeks samen met de snelheid. Maar bij een gewoon voertuig verandert de belasting op de vooras nauwelijks meer zodra de overdracht heeft plaatsgevonden. De blokkeergrens van de wielen varieert dus sterk bij een voertuig met aerodynamische downforce, terwijl ze bij een standaardvoertuig bijna constant is. Omdat je zo dicht mogelijk bij die grens wilt komen zonder haar ooit te overschrijden, is de techniek niet precies hetzelfde. De noodstop, om het ABS te begrijpen Waarom een noodstop analyseren? Om de werking van het ABS te zien, dat de druk corrigeert zodra de blokkeergrens is bereikt. De curve die op een standaardvoertuig is opgenomen, toont: een krachtige, besliste remaanzet; een constante druk gedurende de hele remming; het ingrijpen van het ABS op meerdere punten (de kleine dalen). Je ziet dat de druk bij een noodstop tussen begin en einde bijna niet is veranderd. Dat komt doordat de belasting op de vooras niet verandert en de blokkeergrens van de wielen dus constant is. Als die grens met de snelheid zou afnemen, zou het ABS de druk corrigeren naar een lagere waarde naarmate de snelheid afneemt. In de praktijk Het eerste wat je moet doen als je de ideale remming op het circuit zoekt, is de blokkeergrens van de wielen opzoeken: om er zo dicht mogelijk bij te kunnen komen, moet je weten waar ze ligt! Door de wielen één keer te laten blokkeren, kun je de maximale druk op het pedaal inschatten, afhankelijk van je voertuig en de rijomstandigheden: weer, staat van je banden en van het wegdek, enzovoort. Je probeert zo snel mogelijk dicht bij die waarde te komen zonder haar ooit te bereiken: dat is de remaanzet. Die moet beslist en precies zijn en met het stuur zo recht mogelijk worden gedaan. De belastingoverdracht naar voren is hevig, waardoor de achterkant van de auto wordt ontlast: te veel stuurhoek op dat moment kan heel slecht aflopen. Daarom moet je in bijzondere gevallen waarin je in de bocht remt, je lijn aanpassen om een "recht stuk" te hebben om op de rem te trappen. Het idee is om niet bij elke remming in het ABS te komen, want dat laat de druk los zodra je de blokkeergrens raakt: de remweg wordt langer (de hoofdtaak van het ABS is niet om korter te remmen, maar om in een noodsituatie stuurvermogen te behouden). Je moet de juiste dosering vinden om zo dicht mogelijk bij de grens te zitten. Vervolgens moet je je aanpassen aan de situatie. Gaat het om een schoolvoorbeeld van remmen in een rechte lijn en zit je in een standaardvoertuig zonder grote aerodynamische downforce, dan is er geen enkele reden om de druk op het pedaal te verminderen: het is een fase van "constant" remmen, waarin je zo dicht mogelijk bij de blokkeergrens wilt blijven (de pure vertraging). Het degressief remmen begint pas als je de wielen instuurt, voor de instuurfase die in het vorige nummer is behandeld. In werkelijkheid krijgt bij hoge snelheid zelfs een voertuig zonder grote aerodynamica een beetje downforce op de vooras, afhankelijk van de vorm van de carrosserie, dus moet je je pedaaldruk iets aanpassen, maar die effecten voel je pas bij zeer hoge snelheid. Zit je in een auto met aero, dan wordt het ingewikkelder: je moet je aanpassen aan de afnemende belasting op de vooras en meteen vanaf het begin degressief remmen. Bij de andere voertuigen moet je je aanpassen aan de betreffende auto en heel vroeg beginnen met degressief remmen. Je rempunt bepalen Zoals bij veel punten van het circuitrijden moet je vanaf het einde beginnen om de acties te bepalen die je wilt uitvoeren: hier, remmen! In theorie eindigt het remmen wanneer de rijder weer gas kan geven, dat wil zeggen wanneer de auto goed geplaatst en op de uitgang gericht staat. Op een paar bijzondere gevallen van zeer lange bochten na, rem je of geef je gas: er is heel weinig wachttijd. Het is onmogelijk om één regel te geven die werkt voor elke bocht en elke auto, maar over het algemeen ligt het einde van het remmen rond de apex. In het voorbeeld van de bocht van het Musée in Le Mans ligt het iets vóór de apex: het doel is de remmen tot dat punt mee te nemen om een perfect geplaatst voertuig te hebben dat op de uitgang gericht staat. Met een voertuig zonder aero kun je tussen de remaanzet en het insturen een constante druk aanhouden en pas met degressief remmen beginnen wanneer je begint in te sturen. De druk moet worden aangepast aan de omstandigheden: droog of glad wegdek, standaardbanden of slicks, bocht bergaf of bergop, hobbelige baan, enzovoort. Als beginner heb je vaak moeite met degressief remmen omdat je voor de bocht te veel snelheid hebt weggenomen. Je hebt dan een lage ingangssnelheid en wilt te vroeg weer gas geven! Doordat de plaatsing nog niet klaar is, leidt dat meestal tot onderstuur bij het uitkomen. Je moet je in elke bocht aanpassen aan je aanloopsnelheid en je rempunt beetje bij beetje uitstellen, zodat het moment waarop je het rempedaal loslaat precies samenvalt met het moment waarop je weer gas kunt geven. Hier is een goede manier om te weten of je op het juiste moment de juiste handelingen hebt gedaan: "Als je bij het uitkomen van de bocht het gas moet loslaten, is er bij het ingaan iets misgegaan. Normaal gesproken laat je in de fase van opnieuw accelereren het gas niet meer los tot de volgende remming." Zo kun je jezelf analyseren en je handelingen bij de volgende passage corrigeren. Het juiste rempunt bepalen bij het naderen van een bocht is nooit makkelijk en er bestaat geen universele regel: het hangt af van veel parameters (aanloopsnelheid, remsysteem, type en staat van de banden, vering, staat van het wegdek, weersomstandigheden...). Je aanpassen aan de omstandigheden is de sleutel om zelf het juiste rempunt te bepalen, met altijd in gedachten dat het doel van circuitrijden niet is om later te remmen dan iedereen. Laat remmen, ja, maar met als doel de hoogst mogelijke snelheid bij het uitkomen van de bocht. De afkoelronde Een afkoelronde rijden aan het einde van de sessie is onmisbaar om je remmen (en de mechaniek...) te laten afkoelen. Met nog hete remmen stoppen in de pits kan desastreuze gevolgen hebben: er zijn al auto's in brand gevlogen! Afhankelijk van de dag waarop je rijdt, kunnen er in de briefing andere instructies worden gegeven, maar over het algemeen kun je je alarmlichten gebruiken om de andere deelnemers te laten weten dat je een afkoelronde rijdt. Let op dat je deze ronde niet te langzaam rijdt, anders is de luchtstroom niet sterk genoeg om de remmen af te koelen. Een snelheid tussen 80 en 100 km/u is genoeg om goed te ventileren. Probeer tijdens deze ronde zo min mogelijk op de rem te trappen. Dit artikel komt uit nummer 3 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Dankjewel, Marc!
Het begrip belastingoverdracht bij het rijden is altijd lastig om uit te leggen: het is een groot onderwerp, dat stevige kennis van wiskunde vraagt. Hier gaan we de zaken ophelderen met een eenvoudige technische aanpak, maar je zult (alweer) een beetje moeten rekenen om te begrijpen wat er gebeurt tijdens de fasen van acceleratie of vertraging op onze favoriete circuits. Het is belangrijk om meteen een grote verwarring tussen de termen "massa" en "belasting" uit de weg te ruimen. Als een professionele instructeur het tijdens een briefing ooit over massaoverdracht heeft, heb je daar een heel makkelijke manier om hem erin te laten lopen! Massaoverdracht bestaat: het betekent letterlijk dat een massa van een punt A naar een punt B beweegt. Ze is voortdurend aanwezig als je rijdt en komt overeen met de verplaatsing van het zwaartepunt van het voertuig door de beweging van de bewegende onderdelen. Maar de krachten die daarbij ontstaan, zijn veel kleiner dan die van belastingoverdracht, wat fysieke krachten zijn die rechtstreeks samenhangen met de bewegingen van de carrosserie: opveren achter, indukken voor, rollen... Als iemand je tijdens een rijcursus over massaoverdracht vertelt, ben je ofwel bezig met je baaningenieurs de laatste duizendsten van een seconde bij elkaar te sprokkelen, ofwel weet de instructeur niet waar hij het over heeft! Verdeling van de belasting Het eerste wat je moet onthouden, is dat wat je met de pedalen doet minstens zo belangrijk is als wat je met het stuur doet. De dosering van de druk op het gaspedaal of het rempedaal heeft een directe invloed op het gedrag van de auto. Bij acceleratie zakt hij door aan de achterkant en "belast" hij de achteras. Bij het remmen duikt hij in en "belast hij de voorkant". Deze carrosseriebewegingen zijn heel goed te zien bij een hoog voertuig met "zachte" vering (de eigenaars van een Dacia Duster worden in de getuigenbank geroepen...), maar minder bij een wedstrijdvoertuig zoals een eenzitter of een prototype. Toch zijn belastingoverdrachten, ook al zijn ze bij een raceauto van buitenaf bijna niet waarneembaar, niet minder belangrijk: de chassisingenieurs houden ze nauwlettend in de gaten om te weten hoe de auto zich zal gedragen in de fasen waarin hij tegen zijn banden leunt. Als je rijdt, staat de auto nooit in dezelfde positie: de belasting wordt over de vier wielen verdeeld, afhankelijk van wat je ervan vraagt. Als je al accelererend naar links draait, is het rechter achterwiel degene dat de meeste belasting krijgt. Omdat de meeste circuits met de klok mee draaien, draai je vaker naar rechts en slijt je soms de banden aan de linkerkant sneller! Daarom kunnen in de absolute top van de racerij de veringafstellingen links en rechts verschillen, om ze aan het betreffende circuit aan te passen. Je zou er je haren van uit je hoofd trekken, zoveel mogelijkheden zijn er... Onderstuur, overstuur De beste manier om de invloed van belastingoverdracht op het gedrag van de auto te begrijpen, is een vlak terrein te kiezen en rondjes te rijden. Ik zei "rondjes rijden", en niet donuts draaien met vol gas en het stuur tot de aanslag tegengedraaid (BMW-vrienden, ik groet jullie!). Je kunt een rotonde nemen, maar als onze "vrienden" van de politie ons lezen, roepen ze moord en brand en beweren ze dat Racer's de lezers aanzet tot het uithalen van van alles op de weg... Houd voor je rondjes een constante snelheid aan, laten we zeggen 50 km/u. Geef gas zonder je stuurhoek (de stand van het stuur) te veranderen... Wat gebeurt er? Je auto zakt door aan de achterkant, de voorwielen worden "ontlast" en de auto wijkt af van de oorspronkelijke lijn en beschrijft grotere cirkels: we spreken van belastingoverdracht naar achteren. Dat heeft twee belangrijke gevolgen. Ten eerste is het makkelijk te begrijpen dat het, om het vermogen van een auto op de grond te krijgen, beter is om aangedreven achterwielen te hebben, want in de accelerafase zijn zij het die op de grond worden gedrukt. Ik heb niets tegen sportauto's met voorwielaandrijving, die heel snel kunnen zijn, maar het is niet de efficiëntste oplossing (trouwens, als dat zo was, zouden Formule 1-auto's vrijwel zeker voorwielaandrijving hebben...). In werkelijkheid zou de efficiëntste oplossing waarschijnlijk vierwielaandrijving zijn: als je al accelererend draait, wordt ook het voorwiel aan de buitenkant van de bocht belast, dus kun je het gebruiken om het vermogen op de grond te krijgen. Daarom is vierwielaandrijving, als je naar de geschiedenis van de autosport kijkt, snel verboden. Audi had het begin jaren 90 geprobeerd met zijn Quattro-systeem op de Audi 80 in het Supertoerisme, waarmee de concurrentie letterlijk werd weggevaagd, waarna het reglement veranderde. Tegenwoordig, opnieuw met Audi, komt vierwielaandrijving terug in de endurance met de hybrides E-Tron Quattro, een handige omzeiling van het reglement om elektrisch vermogen naar de... voorwielen te herverdelen! Dan het tweede belangrijke punt: als je accelereert, worden de voorwielen ontlast. Op het circuit kun je het je bij het uitkomen van een bocht dus niet veroorloven om met gedraaide wielen te hard weer gas te geven, anders gaat de auto "onderstuur" krijgen. De voorwielen, die te weinig belasting hebben, kunnen niet meer reageren op wat we met het stuur van ze vragen: we vragen ze te draaien terwijl we ze van de grond tillen. Geen wonder dat de voorbanden in deze situatie om hulp schreeuwen! Ik maak van de gelegenheid gebruik om een aanbeveling te doen aan de amateurrijders die in clubverband rijden: voordat je moord en brand roept omdat je auto onderstuur heeft, en duizenden euro's investeert in nieuwe vering, nieuwe banden of nieuwe afstellingen, denk erover na om een rijles te nemen bij een instructeur die als passagier meekomt: dat kost je veel minder. Vaak heeft een auto overdreven onderstuur omdat je hem vraagt onderstuur te hebben! Ik zeg niet dat het monteren van "performance"-materiaal nergens toe dient, verre van, en in de volgende nummers van Racer's vind je veel informatie over materiaal dat voor het circuit bedoeld is. Maar dit "racing"-materiaal, waarmee we steeds harder op het circuit kunnen rijden, maskeert bepaalde fouten in je rijstijl als je beginner bent, omdat het de krachten beter opvangt. Als je op een circuit rijdt, moet je voortdurend je eigen techniek verbeteren voordat je snelheid wilt toevoegen... Onderstuur ontstaat niet alleen als je belasting op de voorkant verliest. Als de wielen blokkeren door te hard remmen, kun je de vooras belasten zoveel je wilt: de auto wil niet draaien en heeft onderstuur, want onze banden hebben een gripgrens die je niet kunt overschrijden. Terug naar ons vlakke terrein, waar je met constante snelheid cirkels beschrijft. Laat nu, nog steeds zonder je stuurhoek te veranderen, plotseling het gas los. De voorkant van de auto duikt in en de auto komt dichter bij de binnenkant van de bocht. Door plotseling het gas los te laten, hebben we een belastingoverdracht naar voren veroorzaakt, wat de wielen meer stuurvermogen geeft omdat ze op de grond worden "gedrukt". Daarom is het in snelle bochten zoals de Dunlop-bocht in Le Mans of Blanchimont in Spa-Francorchamps belangrijk om midden in de bocht het gas niet los te laten, anders is de achteras volledig ontlast en probeert die voorbij te komen! We hebben het hier over "gaslift-overstuur". Dat verschilt van het "vermogens"-overstuur, waarbij je op een auto met achterwielaandrijving alleen maar het gas in hoeft te trappen om de achterwielen te laten doorslippen en de auto uit te laten breken. Dit overstuur is gevaarlijk voor niet-ingewijden en wordt bij standaardauto's door de fabrikanten weggewerkt, dankzij "veilige" onderstelafstellingen en alomtegenwoordige elektronische hulpmiddelen. Maar als je het ESP uitschakelt, pas dan op met het gas loslaten in een snelle bocht! Op de rem de bocht in Deze belastingoverdracht naar voren is een van de belangrijkste punten van het circuitrijden. Als je het beheerst, win je kostbare seconden, maar het is ook het moeilijkst te leren. Als je twee rijders vergelijkt die met dezelfde snelheid in dezelfde bocht aankomen, de een met zijn voet op het gas en de ander met zijn voet op de rem, zullen de lijnen compleet verschillend zijn. De hele kunst van het rijden bestaat erin de remdruk te doseren om te "spelen" met de belastingoverdracht op de voorste as bij het ingaan van de bocht. Dat vergroot het stuurvermogen (en helpt de auto dus te draaien) terwijl je een hogere bochtsnelheid behoudt. Dit noemen we het insturen. Als een rijinstructeur je ooit heeft geleerd dat je bij het draaien je voet weer op het gas moest zetten, moet je dat uit je hoofd zetten om op het circuit te rijden... Wiskunde... altijd en eeuwig Als ik me zou storten op de wiskundige uitleg van de langs- (van voor naar achter en omgekeerd) en dwarsbelastingoverdrachten (van links naar rechts en omgekeerd), zou één nummer van het magazine niet genoeg zijn, en ik betwijfel of je zin hebt in een wiskundecursus voor gevorderden vóór een dag rijden op het circuit! Ik geef je dus maar één formule, om een beeld te krijgen van de parameters die van invloed zijn op belastingoverdrachten. De belastingoverdracht in lengterichting wordt zo uitgedrukt: Belastingoverdracht = M × γ × h / E M: de massa; γ: de versnelling of vertraging (uitgedrukt in g); h: de hoogte van het zwaartepunt; E: de wielbasis. Het is makkelijk te begrijpen dat een Formule 1-auto, ook al heeft hij een lage massa en een heel laag zwaartepunt, een grote belastingoverdracht ondergaat door zijn zeer sterke versnellings- en vertragingsvermogen! Een standaardauto, bijvoorbeeld een Scénic, ondergaat bij een noodstop met standaardbanden een maximale vertraging van ongeveer 1 g. Bij een Formule 1-auto, met slicks en aerodynamische downforce, kan dat oplopen tot 4 g. Je kunt je dus voorstellen hoe belangrijk belastingoverdrachten zijn, ook al zijn ze van buitenaf nauwelijks waarneembaar. Deze belastingoverdrachten gaan we proberen te benutten in ons rijden. Je zult zeggen: makkelijk, ik rem later dan iedereen, ik blijf bij het inrijden vol op de rem, ik krijg een enorme belastingoverdracht en ik stuur perfect en met snelheid mijn bocht in. Maar het is niet voor niets dat het beheersen van belastingoverdrachten het moeilijkste punt is om te leren bij het autorijden op het circuit... De wrijvingscirkel van de band Voordat we belastingoverdrachten kunnen benutten, moeten we rekening houden met onze omgeving: banden, staat van het circuit, weer... Het is vrij makkelijk te begrijpen dat we het contact met de grond niet op dezelfde manier kunnen belasten bij mooi weer, met slicks op een perfect glad wegdek, als in de regen met versleten wegbanden. Bij veel grip kunnen we het ons veroorloven de voorkant meer te belasten (stevig remmen), terwijl we waakzamer moeten zijn als er minder grip is. Het weer en het wegdek zijn parameters waar we niets aan kunnen doen (tenzij je enorm rijk bent!): het is aan ons, de rijders, om ons aan te passen. We worden vooral beperkt door onze banden, die op een bepaald moment de belasting niet meer accepteren en gaan glijden. Deze grens kan worden verlegd door bijvoorbeeld de kwaliteit van de banden te verbeteren of aerodynamische downforce toe te voegen, maar er komt altijd een moment waarop de band verzadigd raakt. Neem het voorbeeld van een Formule 1-auto, op slicks op een perfect droge baan, waarvan de coureur het stuur gedraaid heeft en de wielen geblokkeerd zijn. De combinatie van stuurhoek en remdruk is meer dan de band aankan: de wielen blokkeren en de auto gaat rechtdoor. Zelfs op het hoogste niveau is materiaal niet alles en moeten bepaalde regels worden gerespecteerd. Je kunt je de situatie heel goed voorstellen dankzij een grafiek die we de wrijvingscirkel van de band noemen (of cirkel van Kamm), die in feite geen cirkel is maar eerder een ellips. Ze maakt het mogelijk de kracht te modelleren die je van een band kunt vragen in functie van de versnelling en de stuurhoek. Ze stelt de gripgrens voor: binnenin houdt hij grip; daarbuiten glijdt hij. Je ziet duidelijk dat de band krachten in de lengterichting beter opvangt dan dwarskrachten. Afhankelijk van het type band varieert deze "cirkel": meer of minder hoog, meer of minder breed. Het werk van het ABS Als je rechtdoor rijdt en remt, probeer je op punt A te zitten: je remt hard, tot aan de gripgrens van de band maar zonder die te overschrijden, anders blokkeren de wielen. Als je de wielen draait, moet je je remdruk verminderen om niet uit de cirkel te raken en grip te houden. Dat is precies de rol van het ABS bij een noodstop: het verlicht de druk op de remmen zodat je in de wrijvingscirkel blijft en zo stuurvermogen behoudt. Zonder ABS gebeurt er, als de wielen geblokkeerd zijn, hoeveel je ze ook draait, niet veel en ga je rechtdoor! Rijden Laten we ons nu richten op ons rijden bij het naderen van een bocht. Ik zit op punt A (op de wrijvingscirkel), met rechte wielen, en ik heb net de beste remming van mijn leven gedaan: laat, hard en zonder de wielen te blokkeren! Ik moet mijn wielen draaien tot punt B (in dit voorbeeld draai ik naar rechts). Ik moet de lijn van de cirkel volgen die van A naar B loopt. In de praktijk betekent dat dat ik de druk op het rempedaal loslaat naarmate ik het stuur draai. Dit type remmen noemen we degressief remmen (trailbraken), dat de volgende regel volgt: hoe meer ik stuur, hoe minder ik rem. Er is een permanent verband tussen wat je met het stuur doet en wat je met de pedalen doet. Je gaat me vragen: "Mooi en wel, maar wanneer stop ik met remmen?" Ik verwijs je naar het artikel over de lijnen in nummer 1 van Racer's, waarin staat dat je in een bocht pas weer kunt accelereren als de auto naar de uitgang gericht staat. Er is geen universele waarheid over het punt waar het remmen eindigt. In een scherpe bocht met variabele straal ligt het vaak dicht bij de apex, maar elke bocht heeft zijn eigen kenmerken. Om het te bepalen, moet je rekening houden met je omgeving: gebruikte auto, wegdek, banden, weer... Maar onthoud altijd dat het erom gaat de uitgang van de bocht voor te bereiden. En weer gas geven? Zodra de auto naar de uitgang van de bocht gericht staat, kan ik denken aan weer accelereren. Maar als ik met gedraaide wielen te hard accelereer, kom ik uit de cirkel... De druk op het gaspedaal moet dus het exacte tegenovergestelde zijn van die tijdens het degressief remmen. We spreken van progressief accelereren: hoe meer ik het stuur openzet, hoe harder ik kan accelereren... Dit artikel komt uit nummer 2 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Dankjewel, Marc!
Als antithese van onze baantest in het eerste nummer met de Porsche 997 GT3 RS zorgt de Nissan GT-R voor veel gespreksstof. Je kunt allerlei opmerkingen over hem lezen en horen: te veel boordelektronica, een auto die makkelijk te rijden is, onbetrouwbaar, te zwaar… Maar één ding is zeker: hij maakt de rondetijden op het circuit gek, dus hij moest door onze handen. We hebben lang geaarzeld over deze test, zoveel reacties roept de Nissan GT-R op. De commentaren op deze auto staan in alle autotijdschriften en nog een test had niet veel nieuws toegevoegd! Toen ontvingen we op een dag, terwijl we werkten aan de ontwikkeling en communicatie van het magazine, een uitnodiging van de Franse specialist in het tunen en onderhouden van Nissan GT-R's: Ludo, van GL Racing. Hij biedt aan ons zijn persoonlijke GT-R 2 dagen te lenen voor een volledige reportage! Na rijp beraad (ongeveer 2,5 seconde, stopwatch in de hand…) hebben we natuurlijk ja gezegd! Als je dan toch een GT-R test, kun je maar beter een goed afgestelde testen… Om zo dicht mogelijk bij het gebruik te blijven dat de lezers van Racer's van hun voertuig maken, ga ik over de weg naar het circuit en beschrijf ik mijn hele tocht. Twee volle dagen beschikbaar, een weer dat mild lijkt voor dit begin van mei… En als ik nu eens naar het circuit ging waar deze auto heel wat sportwagens in verlegenheid heeft gebracht? De Noordlus van de Nürburgring ligt voor de hand voor deze test: meer dan 1000 kilometer weg heen en terug en een baan die 's avonds 2 goede uren open is, alles is bij elkaar om u een complete test te bieden! Waarom deze? Afspraak gemaakt, ik ga naar de werkplaats van GL Racing om de auto op te halen. Wat me in deze uitnodiging erg beviel, is dat de tuning "doordacht" lijkt. Het doel was niet alleen extra pk's toe te voegen, wat gemakkelijk is bij deze turbomotoren waarmee je zonder veel moeite 800 of 1000 pk haalt, met een daarbij passende portemonnee. Nee, werken aan het hele gedrag van de auto was een belangrijk doel van dit project: motor, chassis, remmen, versnellingsbak en betrouwbaarheid… niets is aan het toeval overgelaten. Het begint lekker te ruiken, maar ik bereid mijn nek toch voor op enkele gewelddadige aanvallen vanwege het opgegeven vermogen van 620 pk en… 860 Nm koppel. Wetende dat de basis een versie uit 2009 is met opgegeven 485 pk en 580 Nm koppel, laat dat je dromen! Zijn grootste gebrek komt van de 1750 kilo die hij op de weegschaal laat zien. Het is niet de eerste GT-R die ik op het circuit ga testen, en het is waar dat zijn omvang soms hinderlijk is. De elektronica regelt veel, maar kan niets doen tegen het gebrek aan wendbaarheid van de auto in krappe bochten… daar komen we later op terug. Maar het grootste voordeel van deze auto is zijn prijs! Een versie uit 2009 als deze is gemakkelijk te vinden voor minder dan 50 000 euro. Om hetzelfde prestatieniveau bij de concurrentie te vinden, moet je veel… veel meer neertellen! Om het nog eens te onderstrepen, verbetert Nissan de prestaties jaar na jaar met zeer subtiele aanpassingen. In het algemeen intrigeert de GT-R: of je houdt van hem en bent dankbaar voor zijn uitzonderlijke prestaties, of je haat hem met als voorwendsel dat hij te makkelijk is, geen echte versnellingsbak heeft en te veel boordelektronica. Voor degenen die in de tweede categorie vallen: ik denk dat jullie de nieuwe Porsche GT3, die alleen met PDK verkrijgbaar zal zijn, ook niet leuk zullen vinden. Eerste indrukken Na een korte presentatie van de auto installeer ik me en ga op pad. De gps geeft 535 kilometer tot het eindpunt aan, wat me tijd laat om kennis te maken met de auto. Een van de bijzonderheden van deze tuning is de demping: er is een Öhlins Road & Track-set gemonteerd, in hardheid verstelbaar met draaiknoppen op de koppen van de schokdempers, en die de originele adaptieve vering van de auto vervangt! Ik heb gekozen de auto vrij stevig af te stellen, maar zonder overdrijven, want het circuit van de Nürburgring is erg hobbelig en vraagt wat souplesse gezien de massa van het gevaarte. De eerste meters leg ik af over kleine landwegen die me naar de snelwegen en de autosnelweg richting Duitsland brengen. Een eerste vaststelling komt snel: ik bevestig, het is een aambeeld! De 1750 kilo zijn echt aanwezig: het stuur is zwaar, de GT-R zoekt zijn weg en danst een beetje over bulten… niets te maken met een standaardversie die op de weg eerder soepel is. Dit gedrag komt van de afstelling van de schokdempers die ik heb gekozen. Ik zou het kunnen corrigeren door alles zachter te zetten… maar ik blijf graag in deze "Racing"-sfeer, ook al krijg ik er een beetje rugpijn van! Het zeer positieve punt is dat het stuur me aardig wat informatie teruggeeft: ik weet waar mijn wielen staan en wat er op die precieze plek op het wegdek gebeurt. De tocht gaat verder door de Parijse files (voor de verandering…). De versnellingsbak is erg soepel en als je in Auto-modus blijft, schakelt hij rustig op 60 km/u naar zes. Je hebt alle comfort van een modern voertuig en een goede geluidsinstallatie om je bezig te houden. De Akrapovic-uitlaatpijpen geven bij lage toeren een doffe klank en elke passage door een tunnel laat de andere voertuigen trillen. Achter het stuur van een GT-R in het verkeer heb je niet echt het gevoel in een auto te zitten. Je "vliegt" letterlijk over het verkeer heen, in een vrij atypisch geluid dat gefluit van de aandrijflijn, van de turbo's en het geluid van de V6 mengt. Een simpele druk op het gaspedaal volstaat om uit elke situatie te komen, en zijn formaat, met zijn prominente neus, dwingt de andere voertuigen naar de rechterrijstrook uit te wijken. Buiten de Parijse regio wordt de snelweg vrij. Nu kan ik beginnen met… helemaal niets te doen! Ik ben in Frankrijk en heb mijn rijbewijs nodig om te werken, dus ik blijf kalm, goed vastgezet op 140 km/u. Bij deze snelheid zit je op 3000 tpm en geeft de boordcomputer een verbruik van rond de 12 L per 100 km aan. Een andere interessante bijzonderheid van deze tuning is dat je het motormanagement op elk moment vanuit de auto kunt wijzigen, zonder extra, buitenissig en lelijk kastje: alles is geïntegreerd in de originele bediening van de boordcomputer. Ik kan kiezen uit 4 kaarten: de krachtigste modus die iets meer dan 600 pk opgeeft, een tussenmodus rond 550 pk, de originele configuratie (480 pk) en… een "gereduceerde" modus om het verbruik op de snelweg te bevorderen. Heel goed idee! Voor mijn snelwegtraject gebruik ik deze laatste modus, waardoor de auto een beetje slap is, maar die ruim voldoende is om met deze snelheid te rijden. Krachtig? Neeeee… Dan komt de eerste tolpoort, synoniem voor het enige moment van vrijheid op onze mooie Franse snelwegen! Ik zet de "highroller"-modus aan en ga de gezondheid van deze motortuning peilen. De slagboom gaat omhoog, versnellingsbak in handmatige modus, ik houd het stuur stevig vast en gas! De eerste woorden die bij me opkomen komen uit een bekende Engelse uitdrukking: "OH MY GOD !!!" De 860 Nm koppel komt hard binnen, en dat terwijl ik nauwelijks voorbij de 3000 tpm ben. Het wegdek is wat vettig en ik heb de tractiecontrole niet uitgeschakeld: het knippert overal om deze overvloed aan koppel te beheersen. De Akrapovic-uitlaat, die tot nu toe een doffe en niet erg aangename klank gaf, brult en prikkelt mijn trommelvliezen! De toerenteller wordt in een oogwenk verslonden en de versnellingen volgen elkaar snel op bij de minste aanraking van de rechter paddle. Het duwt zonder onderbreking, zonder enige ruk, en ik zit al ruim boven de wettelijke limieten terwijl ik pas in de 4e zit! Dat belooft wat… De rest van de route naar Duitsland zal me erg lang lijken, en de verkeersomstandigheden op de autobahn laten me de topsnelheid van de auto niet testen. Dat kan me weinig schelen: wat ik wil weten is of zijn gedrag en het rijplezier achter het stuur op het circuit er zullen zijn. Het circuit van de Nürburgring Nordschleife is aan het eind van de dag 2 uur open, in "Touristenfahrten"-modus. Dat wil zeggen dat het geen privé-trackday is maar een opening voor het publiek, als een tolweg. Dit originele concept is uniek en laat iedereen een paar ronden rijden op dit legendarische circuit: auto, motor, bestelbus… Het zal dus moeilijk zijn een "officiële" rondetijd voor deze tuning neer te zetten, omdat de parkeerplaats vol loopt vóór de opening, maar we krijgen al een idee van het potentieel van het beest. Mijn doel is te zien of je met deze Nissan GT-R plezier kunt hebben op het circuit, zonder volledig geholpen te worden door de elektronica, doordat de adaptieve vering is afgeschaft. Op de baan Ik ga de eerste ronde rijden samen met Loïc, de fotograaf die voor deze test is aangewezen, om een paar opnames van binnenuit te hebben. Zo kan ik rustig het tempo opvoeren en controleren of er geen bijzondere meldingen op de baan zijn, werkzaamheden of iets anders… De auto is uitgerust met standaardbanden, in dit geval Dunlop Sport Maxx, en het remmen is verbeterd dankzij remschijven en remblokken van Performance Friction, hoogwaardige remvloeistof en koelkanalen. De beet is er, met een vrij stevig en nauwkeurig pedaal. Ik verhoog rustig het tempo met een grote veiligheidsmarge, en het gedrag bevalt me goed met deze schokdempers. Ik krijg goede terugkoppeling, maar ik mis toch harnassen om goed aan mijn stoel vast te zitten en nog meer informatie van het chassis op te nemen. De motor, dankzij zijn ruim 600 pk, laat me alles op de baan op dat moment overvliegen, en de rusttijd tussen elke bocht wordt kort, zo snel komt hij eruit. De hoge massa van de auto weet zich te laten vergeten, maar je moet je in de snelle stukken niet te veel laten meeslepen… Ik voel dat ik wat ga zweten om hem tot het uiterste te brengen! De eerste ronde eindigt en ik zet de fotograaf af zodat hij zich op een strategische plek langs de baan kan opstellen. Loïc roept me toe, bijna zo wit als zijn helm: "Ik dacht dat het een rustige warming-upronde was?" We hebben net een warming-upronde afgerond in 8'15 BTG, met veel verkeer op de baan op het moment van de opening. Allemaal zonder te forceren… het is waar dat de GT-R vrij gemakkelijk te hanteren is als je de tractiecontrole aan laat. Maar nu begint het serieuze werk… Time attack Terwijl de fotograaf zich opstelt, verfijn ik mijn rijpositie. De originele elektrische stoel is in alle richtingen verstelbaar, net als het stuur, waardoor je gemakkelijk je ideale positie vindt. Zijn formaat laat je je klein voelen achter het stuur, met zijn grote motorkap en zijn 1,90 m breedte. Een Lotus Elise lijkt er een modelauto naast. Kortom, genoeg gepraat: ik zet de aandrijflijn in Race-modus, schakel alle elektronica uit en zet de kaart op de krachtigste configuratie. Daar ga ik… maar ik ben bang! De motor is ongelooflijk, hij duwt non-stop, bij elk toerental. Ik kom bij Tiergarten met 230 km/u aan bij de eerste remzone, de remmen reageren perfect met een goede beet. Het positioneren van de auto gaat vrij natuurlijk, het achterstel volgt me braaf bij het inremmen, maar bij het weer gas geven word ik een beetje verrast. Ik was vergeten dat het koppel zo heftig binnenkomt, en de auto overstuurt overdreven ondanks de 4 aangedreven wielen! Ik moet een aantal basisprincipes van het rijden weer oppakken en eraan denken te wachten tot de wielen goed recht staan voordat ik al het vermogen losmaak… Het begint goed! Ik kom aan bij Hocheichen, een reeks bochten met gemiddelde snelheid in de 3e of 4e. De Öhlins-schokdempers doen opmerkelijk werk, ik voel de 1750 kg helemaal niet als ik hem van de ene bocht in de andere gooi. De keuze voor de stevige afstelling bevalt me uitstekend: ik heb een beetje souplesse gehouden om geen auto te hebben die "slaat" bij de minste bult, maar ongewenste carrosseriebewegingen blijven beperkt. Ik passeer Flugplatz en zet de afdaling in die voorafgaat aan de heuveltop voor de linker, dan de remzone van Aremberg. Het vermogen is er nog steeds, de uitlaat brult en ik zit in de 6e op 270 km/u voordat ik ga remmen. Enkele voertuigen beletten me de compressie van de Fuchsröhre met zeer hoge snelheid te nemen en we komen op een gele vlag voor een gestrand voertuig langs de baan. Op dat moment heb ik drie voertuigen voor me: een BMW E36 met rolkooi, een Audi R8 en een huur-Swift! Bij de uitgang van Adenauer Forst worden we vrijgegeven en ik slik die 3 auto's in enkele seconden op… Toch was het, afgaand op het geluid, een R8 V10, die toch 525 pk levert. De motortuning van GL Racing is verbluffend effectief. Bij getunede turbomotoren komt het vaak voor dat de druk wegvalt of dat er gaten in de vermogenscurve zitten. Hier niets van dat alles: de turbo's blazen hard, de motor protesteert niet en vraagt voortdurend om meer! Daarna kom ik in het afdalende stuk dat ons naar het dorp Adenau brengt en dat de remmen zwaar op de proef zal stellen. Hier zou ik willen dat de GT-R 200 kilo minder woog: een lange snelle bocht naar rechts met een lichte kanteling naar links die leidt naar een zware remzone en een zeer krappe rechts/links (Wehrseifen). De remmen protesteren niet, ook al begint het wat heet te ruiken, maar de auto lijdt… In dat geval kun je niets doen tegen zijn omvang, die ons geleidelijk naar buiten voert. Je moet geduldig zijn: er is daar geen uitloopzone en het is uitgesloten het lot te tarten en de auto te beschadigen… Ik passeer Ex-Mühle en zijn bocht bergop (eigenlijk eerder een muur, zo steil is de helling). Daar is het magisch: de 860 Nm koppel brengen ons met ongelooflijke snelheid uit deze bocht, waar andere voertuigen moeite hebben deze hindernis te beklimmen. Daardoor dwingt de snelle linker die volgt, vóór de remzone van Bergwerk en die met bijna alle voertuigen die ik hier heb gereden vol gas wordt genomen, me het gaspedaal een beetje te lichten. Met semi-slicks zou het zonder problemen vol gas gaan, maar de Dunlop Sport Maxx, hoe goed ook, beginnen steeds meer te glijden. Daarna volgt de lange klim die ons verderop naar de legendarische Karussell-bocht brengt. Met zoveel vermogen is hij niet zo lang, want ik nader daar de 250 km/u. Ik kom bij twee Corvette Z06's, die vriendelijk hun knipperlicht aanzetten om me erlangs te laten… De Karussell, met zijn betonplaten, bevalt de GT-R niet erg, weer te zwaar voor deze oefening, maar de schokdempers doen hun werk. Ik ben erg verrast door de doeltreffendheid van het remmen, dat geen tekenen van zwakte vertoont. Ik heb nog steeds beet en het lijkt duurzaam, wat geruststellend is gezien de bereikte snelheden. De volgende bochtencombinaties, Hohe Acht en Wippermann, worden met veel snelheid genomen, maar je mag achter het stuur niet stilzitten. Als je vóór Brünnchen op de rem gaat, zet de auto zich perfect neer in een lichte slip van alle vier de wielen. De GT-R in deze configuratie verschilt van een standaard GT-R. Zonder de elektronische hulpmiddelen en de adaptieve demping heb je niet meer het gevoel voortdurend geholpen te worden. Je bent meester over wat je doet en fouten worden niet vergeven, vooral op dit circuit zonder uitloopzones! In het verkeer… Ik sluit deze eerste snelle ronde af in 7'49 BTG, dat gaat al heel snel. De officiële tijd van een Nissan GT-R uit 2009 is 7'29 op een volledige ronde, wat ongeveer 7'10 BTG zou zijn. Maar vandaag hebben we de baan niet exclusief (misschien eens… als Racer's een groot magazine wordt!). De in te halen voertuigen dwingen tot een grote veiligheidsmarge om de andere baangebruikers te respecteren, in het bijzonder de enkele aanwezige motorrijders, en de gele vlaggen beletten me een tijd neer te zetten. Maar ik ga toch proberen het een beetje omlaag te brengen! Ik vertrek weer en rijd een ronde 7'40 BTG, nog steeds met gele vlag en verkeer. Ik heb moeite een goede bandenspanning te houden, want de banden worden wat te warm en de spanning loopt op. Ik moet ze 2 keer laten leeglopen om op een redelijke spanning terug te komen… Maar er komt nog een flink probleem. Ik heb 3 ronden gereden en de benzinetank nadert de reserve! 3 ronden, iets meer dan 60 kilometer, en ik tank bijna 50 liter benzine bij. Ik reken meerdere keren na, maar ik vergis me niet: dat is ruim meer dan 80 liter per 100 km!!! Het steekt een beetje, maar vooral begrijp ik de keuze van Nissan niet om zo'n kleine benzinetank te monteren. Het moet een onderdeel zijn dat ze met Renault delen… Ik heb getankt en ben er eindelijk in geslaagd een goede bandenspanning te houden: ik vertrek voor een laatste ronde in "Time Attack"-modus. De GT-R protesteert niet: noch de motor, noch de remmen vertonen tekenen van vermoeidheid. Op sommige plekken schuren de banden tegen de wielkasten, zo groot zijn de aandrukkrachten, ik had de vering misschien wat harder kunnen zetten. Ik krijg bij het insturen in de remzone bij Aremberg een flinke dwarsligger, maar het gaat goed. Ik heb nog steeds niet de gelegenheid de compressie van de Fuchsröhre te nemen zoals ik zou willen, omdat ik midden in de afdaling moet inhalen, maar ik zit daar toch op 220 km/u. Er is weer een gele vlag en bedriegen is onmogelijk: de baanwachters houden alles scherp in de gaten! Ik blijf het beest geweld aandoen, dat me regelmatig eraan herinnert dat het 1750 kilo weegt door me naar buiten te gooien. De remkracht is nog steeds krachtig en hij onderstuurt bijna nooit als je je remdruk bij het insturen goed doseert. Bij het uitgaan sta ik mezelf enkele "iets te vroege" herversnellingen toe: het glijdt als het koppel komt, maar het is eerder gezond en gemakkelijk te beheersen. Nog een paar inhaalacties om te regelen, en ik sluit deze ronde af in 7'34"71 BTG. Goed! Ik probeer vandaag niet beter te doen: het verkeer gaat niet af te nemen en we hebben al een goed idee van het potentieel van de uitgevoerde tuning. Ik schat het tijdverlies door de gele vlag op een tiental seconden, de motorrijders dwongen me mijn ritme te breken bij Adenau en Ex-Mühle, en ik heb de compressie van de Fuchsröhre nog steeds niet kunnen nemen zonder een inhaalactie te moeten regelen. Ik denk dat de echte tijd rond de 7'10 BTG ligt zonder die vertragingen. Met een lege baan en een paar ronden extra om te wennen, kan deze auto de 7 minuten BTG aanvallen, dat is zeker. Conclusie Los van de tijd, die moeilijk echt mee te tellen is omdat we bij een "Touristenfahrten"-opening reden, is het het gedrag van deze door GL Racing getunede Nissan GT-R dat interessant is. Aan iedereen die beweert dat de GT-R een fiets is die je met gesloten ogen rijdt, antwoord ik dat deze anders is. Met de elektronica uitgeschakeld is het sport en het is goed!!! Zijn motor is uitzonderlijk, met meer dan 600 pk en een dantesk koppel van 860 Nm… De remmen zijn duurzaam en de Öhlins-schokdempers geven veel informatie door aan de coureur. Zeker, hij blijft te zwaar om aan regelmatig circuitrijden te denken, zijn verbruik is zeer hoog en zijn onderhoudskosten zijn aanzienlijk. Het gebruik moet beperkt blijven tot grote circuits als Spa-Francorchamps of Dijon: het heeft geen zin te hopen te rijden in Folembray of Dreux met zo'n auto, het zou hem meer schaden dan wat ook. Apropos, ik denk dat je door het leren interieur te verwijderen en twee echte kuipstoelen en harnassen (onmisbaar!) te monteren al aardig wat kilo's zou winnen, wetende dat een voorstoel bijna 60 kg weegt… Voor welk type coureur? Als jouw idee van trackdays is dat je op een trailer komt met een scherp afgestelde auto, dan is deze niets voor jou. Maar als je, zoals velen, over de weg naar je circuitdagen komt en maar 3 of 4 keer per jaar rijdt, terwijl je dagelijks toch van behoorlijk comfort blijft genieten, dan denk ik dat je het op dit prestatieniveau niet beter kunt doen! Hij presteert beter dan het origineel en biedt echte rijsensaties, niet gesteriliseerd. Hij is niet voor iedereen, het zal even duren om te wennen aan de zeer hoge prestaties, maar daarna… wat is het goed! Het duwt eindeloos door, het geluid is prachtig, hij remt hard zonder grote tekenen van zwakte te tonen, en hij zet ongelooflijke rondetijden neer: ik hou van dit compromis. Ik heb al de gelegenheid gehad op de weg te rijden met een Porsche GT3 RS of een Lotus Exige: na 50 km had ik geen zin meer om te rijden… Deze auto's zijn uitsluitend bedoeld voor het circuit, ook al zijn ze goedgekeurd voor de weg. De GT-R is veelzijdig, en nog meer in deze door GL Racing bedachte configuratie: als je een kabel wilt uittrekken en plezier wilt hebben op het circuit, kan hij dat en geeft hij zijn coureur plezier dankzij de subtiele aanpassingen. Het rijplezier, dat is het belangrijkste, toch? Dit artikel komt uit nummer 2 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Dank je, Marc!
Twee nieuwe organisatoren zijn nu het aanbieden van online registratie op trackdays.fr:
Perfecte aanvulling op het Circuit Paul Ricard, vinden de agenda hier .
We zijn blij aan te bieden nu de inschrijving en betaling online dagen Ayari Track Experience plaatsvinden op grotere circuits: Bugatti F1 Magny-Cours, Dijon-Prenois, Lédenon. De volgende dag zal plaatsvinden in Dijon dinsdag 28 mei:
Voor amateur-bestuurders die willen een aangename afwisseling, de regelmaat testen zijn een geweldige manier om de concurrentie voor een investering die zeer redelijk kan zijn te benaderen. Het is ook het type het meest geschikt concurrentie voor klassieke auto's. Voor de 2013 editie van de 100 ronden in Pau-Arnos een wedstrijd op haar Facebook-pagina om een ​​registratie te winnen voor beide rijders de moeite waard 1300 euro. Good luck !
Voor dit eerste nummer van Racer's hebben we gekozen voor de eerste versie van de Porsche 997 GT3 RS. De 3,6-liter versie met 415 pk is die je het vaakst tegenkomt op trackdays: betrouwbaar en zeer snel, wordt hij door velen beschouwd als dé moderne circuitauto bij uitstek. Hier geen sprake van comfort of CO²-uitstoot (ook al is dit magazine milieuvriendelijk, omdat het alleen digitaal wordt gemaakt… weer iets minder wat de Groenen ons kunnen verwijten!). We gaan op zoek naar zijn grenzen, drijven hem tot het uiterste, slijten remmen en banden. Dat is toch het plezier van rijden? Eerste indrukken Wanneer je achter het stuur van de GT3 RS plaatsneemt, voel je je niet echt vreemd ten opzichte van de gebruikelijke Porsche-omgeving: het dashboard is op een paar details na hetzelfde als dat van een gewone 997. Slechts enkele details vallen op, en niet de minste: de kuipstoelen nodigen uit om erin te glippen en de rode Schroth-gordels vast te maken. De halve rolbeugel en de brandblusser aan de voet van de passagiersstoel brengen je meteen in de stemming, alsof de auto ons een welkomstboodschap stuurt: "Draai de sleutel om, maatje, ik ben klaar om ronde na ronde te rijden… je gaat even zweten." Ontspan je, Janine, straks ga ik je geweld aandoen! Ik vind heel snel mijn rijpositie. Je zit laag bij de grond, met licht gestrekte benen en dicht genoeg bij het stuur: kortom, tot nu toe straalt alles perfectie uit. Ik houd mijn adem in en draai de legendarische sleutel naar links en dan… SLECHT!!! Wat is dat voor een lawaai als van een kookpan? Je verwacht een gebrul dat een racebeest waardig is, maar je bedenkt meteen dat de voorouder van de 911 een Kever is. Motor en versnellingsbak laten kleine klikgeluiden horen in een klank die niet erg aangenaam is voor het oor, een beetje teleurstellend voor een auto in deze klasse. Een lichte druk op de Sport-knop is al genoeg om van register te veranderen: de kleppen gaan open en het geluid wordt dieper. Mijn voet plaagt het gaspedaal, dat direct reageert op mijn aansturing en mijn trommelvliezen wakker schudt: pfff!!! Zodra je wat in de toeren komt, wordt het geluid betoverend en heb je nog maar één verlangen: hem dicht bij het rode gebied laten brullen. Vooruit, ik berg mijn "parkeerplaatsstoer" op voordat ik word uitgefloten in het paddock van het circuit en schakel naar de eerste. De korte, stevige en precieze pook in combinatie met een betonhard koppelingspedaal herinnert ons eraan dat er in RS Sport zit. Ik rijd rustig door de pitstraat, de auto danst over de kleine oneffenheden maar het blijft acceptabel: hij is stevig en geeft alle informatie van het wegdek door, louter positief. Rustig breng ik de banden en de coureur op temperatuur, en we komen bij de eerste remzone. De remmen zijn koud en piepen een beetje, een teken van regelmatig gebruik op het circuit. Je krijgt meteen een indruk van remkracht, met een stevig rempedaal en een korte pedaalweg. Het geteste model is teruggegaan naar stalen remmen in plaats van de standaard keramische remmen (zie kader). Eerste terugschakeling met nog koude versnellingsbakolie: je moet je hak-teen goed uitvoeren, anders laat je de bak kraken. Beginners zullen een beetje overdonderd zijn door deze algehele stevigheid van de bediening, maar het is een groot voordeel voor de prestaties op het circuit en voor de algehele betrouwbaarheid van het geheel van versnellingsbak, koppeling en aandrijflijn. Als je eenmaal aan dit aspect gewend bent, is de GT3 RS vrij gemakkelijk te hanteren. Zeker de stilte voor de storm… Op de baan De temperaturen stijgen, we kunnen het tempo opvoeren. De "Kever"-episode over het motorgeluid is volledig vergeten zodra je rijdt: de motor wil niets liever dan toeren maken in een symfonie van de zescilinder boxer in majeur waar je nooit genoeg van krijgt. De centrale toerenteller zit perfect, en herinnert ons eraan dat het beest met 8400 tpm als maximaal toerental flirt. De pook wordt handelbaarder naarmate de temperatuur van de versnellingsbak stijgt, terwijl hij precies en stevig blijft. Ik schakel nu over op de "Time Attack"-modus om de grenzen van de auto wat af te tasten. De voorwielophanging is precies, maar vraagt werk van de coureur: het is nutteloos te hopen hard een bocht in te sturen zonder het degressief remmen (trailbraken) te beheersen. Het is absoluut noodzakelijk de voorkant bij het insturen te belasten, anders onderstuur je overdreven, voortgeduwd door de "rugzak" die alle 911's gemeen hebben. De motor achter de achteras herinnert ons voortdurend eraan dat je voor een rondetijd met een GT3 RS nauwgezet moet zijn. Als je te vroeg weer gas geeft, onderstuurt hij… Je moet voortdurend denken aan je uitgang uit de bocht en geduld hebben tot de auto goed staat. De elektronica zal je hier niet helpen: de tractiecontrole is zeer toegeeflijk (of zelfs niet bestaand…), de ESP is er hollend vandoor gegaan om de Nissan GT-R achterna te zitten, en je moet vóór elke baansessie een krachttraining doen om hard op de rem te trappen, te schakelen en het stuur te draaien! Met de GT3 RS geldt: als je de regels respecteert, gaat het goed, maar als je speelt, verlies je zeker… Je moet voortdurend in je geheugen graven naar de basis van het rijden: een perfecte hak-teen, de belastingoverdracht beheersen om hem goed in de bocht te zetten, soepel zijn met het gaspedaal en je lijnen verfijnen. Maar als je dat allemaal bij elkaar brengt: WAT EEN PLEZIER!!! Hoe meer je van haar vraagt, hoe meer ze wil, het kreng. De remmen worden nooit op een fout betrapt. Je kunt de voorwielen zo veel belasten als je wilt, ze piept niet: de banden zullen "help" roepen voordat het chassis buiten adem is. De motor verslindt, in welke versnelling ook, de toerenteller op weg naar het rode gebied. Een klein gebrek aan koppel bij lage toeren zou hem verweten kunnen worden, maar voor wat je van hem vraagt is het ruim voldoende. Dat is verholpen op de 3,8-liter versies en nog beter op de 4,0-liter. Alleen de standaardbanden brengen ons terug naar de werkelijkheid en herinneren ons eraan dat je een Porsche Cup moet kopen als je een racewagen wilt. Rijden op semi-slicks, of zelfs slicks, verlegt de grenzen van de auto nog verder (zie kader). Ik rijd ronde na ronde, de remmen reageren nog steeds even goed, geen tekenen van zwakte aan de horizon. Op sommige plekken heb je lef nodig, zo erg kan ze ons verrassen. Ze herinnert ons onophoudelijk eraan dat achter haar stuur de regels niet overtreden mogen worden: ben je een beetje te royaal, dan roept ze je direct tot de orde. Uiterlijk Ik werp een snelle blik in de achteruitkijkspiegel, waarin de grote verstelbare carbon vleugel verschijnt. Ik zal niet lang stilstaan bij het design van de GT3 RS, want de lijn van de 911 is tijdloos: je vindt hem mooi of niet. Wat mij betreft heb ik er niets op aan te merken. In deze oranje kleur is hij echt agressief en gaat hij niet ongemerkt voorbij. De volgende versies met 3,8 en 4,0 liter zijn nog mooier dankzij enkele esthetische aanpassingen, met name aan de voor- en achterlichten en de vleugels. Conclusie Het wordt tijd dat ik terugga naar de box om de schone aan haar eigenaar terug te geven. Als je na meerdere ronden in een (zeer) stevig tempo uit de GT3 RS stapt, heb je een beetje gezweet. Hij blijft daar, vlak voor ons, met dat piepkleine metalen getik van de remschijven die nog steeds zeer heet zijn… Je hebt de indruk dat hij niet geleden heeft in de strijd, ik heb het vreemde gevoel dat hij naar me kijkt en zegt: "Al moe, opa? Kom, we gaan er weer op uit…" Dus als je je afvraagt of de GT3 RS het ideale TrackToy is, heb ik grote zin om ja te antwoorden. Je kunt hard rijden, zelfs heel hard, op het circuit zonder iets aan de auto te veranderen. Hij is ervoor gemaakt, voor eigenaren die graag over de weg naar hun clubdagen komen, zonder zich af te vragen of hij de hele dag zal standhouden en 's avonds de terugweg aankan. Sommigen zullen zeggen dat je voor die prijs net zo goed een KTM X-Bow kunt kopen… Maar heel weinig eigenaren komen over de weg met een KTM naar trackdays. Ik zou hen antwoorden dat je, als je toch op een trailer komt, net zo goed een Porsche Cup kunt kopen! Maar ik ben niet objectief, ik ben een Porsche-man in hart en nieren… Deze versie van de 997 GT3 RS heeft geen grote betrouwbaarheidsproblemen als hij goed onderhouden is. Als je een tweedehands exemplaar zoekt, heeft die noodzakelijkerwijs een min of meer bewogen circuitverleden. Je moet dus alert zijn op de onderhoudsbeurten en het onderhoud van de slijtdelen (remmen, koppeling…). De volgende versie met 3,8 liter kampt daarentegen met meerdere problemen: verschillende eigenaren zijn getroffen door motorschade, en de bevestiging van de velgen met een centrale moer geeft wat zorgen. Daarom raden we de 3,6-liter versie aan om asfalt te verbranden tijdens je clubdagen. Het oordeel van de prof: Dimitri Enjalbert Vice-kampioen Lamborghini Super Trofeo in 2012, winnaar van de 6 Uur van Donington 2012 in de LMP2-categorie (Oak Racing), coureur in de Nascar Euroseries, coureur in het FIA GT1-wereldkampioenschap op een Corvette C6R in 2011, coureur in de Eurocup Mégane Trophy van 2007 tot 2011: Dimitri is professioneel rij-instructeur met het BPJEPS-diploma, specialisatie circuit. Bekijk zijn profiel Dimitri, jij kent de 997 GT3 RS 3,6 liter goed, want je maakt deel uit van het team van de Porsche Sport Driving School. Wat zijn voor jou de sterke en zwakke punten van deze auto? De GT3 RS heeft naar mijn mening een ongeëvenaarde prijs-prestatieverhouding: het chassis is ultraprecies, de balans van de auto is zeer goed in evenwicht, het gedrag is gezond en de wegligging geruststellend. Voeg daar een topbetrouwbaarheid aan toe en je krijgt een cocktail die veel beter presteert en goedkoper in gebruik is dan directe concurrenten zoals de Ferrari F430 en de Lamborghini Gallardo. Doorverkopen is ook eenvoudiger dan bij de concurrenten: om de enthousiaste circuitrijders te zien, hoef je maar door het paddock van een trackday te lopen: een echte Porsche-boel!!! Hij heeft toch enkele gebreken, met name een moeilijk bereikbare motor, waaraan het erg moeilijk is om zelf te sleutelen. De prijs van de onderdelen blijft vrij hoog voor het onderhoud (je bent een Porsche of je bent het niet…). Veelzijdig als je ervoor kiest er over de weg naartoe te komen, maar tochtjes over het platteland zijn niet zijn sterkste punt, vooral niet op hobbelige wegen. De tractiecontrole is te toegeeflijk op een natte baan: kiezen voor regenbanden zorgt voor veiligheid in moeilijke omstandigheden. Let ook op het hoge gewicht, dat zorgvuldig onderhoud vereist, vooral wat betreft de slijtage van remmen en onderstel. Je hebt ervoor gekozen er een te kopen om individuele en gepersonaliseerde rijcursussen te organiseren. Je bent overigens niet de enige, want ook andere coureurs zoals Christophe Tinseau of Vincent Capillaire hebben er een. Waarom is dit model zo succesvol bij coureurs om rijlessen te geven? De versnellingsbak vergeeft geen fouten en laat je met de leerlingen terugkeren naar de basis van het rijden: hak-teen, de volgorde van de bewegingen. De GT3 RS is tegelijk gemakkelijk te hanteren en moeilijk tot het uiterste te brengen, waardoor je coureurs van elk niveau kunt opleiden. De algehele mechanische betrouwbaarheid is een groot voordeel om rijdagen aan elkaar te rijgen (eenvoudige controle tussen de dagen). Hij heeft standaard een halve rolbeugel, belangrijk voor de veiligheid tijdens een rijles. Welke adviezen zou je geven aan toekomstige kopers van een GT3 RS? Als ze al een Porsche of een auto van hetzelfde formaat hebben (BMW M3, Audi RS4, Ferrari F430), moeten ze niet aarzelen de stap te zetten. Ze zullen geen verrassingen beleven als ze zich eerst tot een Porsche-professional wenden om het onderhoud van de auto te laten controleren. Als ze een lichtere auto hebben, zoals een Lotus of KTM, zullen ze onvermijdelijk van streek zijn door het gewicht van het beest. Om hem te omarmen, moet je hem proberen!!! Geschiedenis van de Porsche RS-modellen Carrera RS 2,7 l. Verschijning van het eerste model met RS-badge, voor "Renn Sport", in 1973. Hij levert 210 pk bij een fabrieksgewicht van 1075 kg. Verkocht als Touring- of Light-versie, blijft hij voor velen "DE" 911 bij uitstek met zijn ducktail-spoiler. Enkele RSR-uitvoeringen werden ook in kleine aantallen geproduceerd. 964 Carrera RS 3,6 l. Verschenen in 1992, bijna 20 jaar na de eerste RS, neemt hij dezelfde geest over als zijn grote zus: radicale gewichtsbesparing, optimalisatie en afstelling van de onderstellen voor gebruik op het circuit, licht verhoogd vermogen. Deze versie van de RS is nog altijd zeer gewild bij de puristen van het merk. Niet voor iedereen geschikt… 993 Carrera RS. Deze versie van de Carrera RS is tegenwoordig de moeilijkst te vinden. Het is een echt verzamelobject dat een ongelooflijk hoge waarde behoudt, omdat het de laatste luchtgekoelde 911 RS is. Beschikbaar als Touring (beschaafd) en als Clubsport (radicaal), levert hij 300 pk dankzij de tot 3,8 l uitgeboorde zescilinder boxer. Zeer gezocht, je ziet hem steeds zeldzamer op de Franse circuits. 996 GT3 RS. De komst van de 996-generatie markeert de generatiewissel van de 911: de waterkoeling komt, het ontwerp van de ovale koplampen wordt verlaten. De 996 wordt gemeden door de puristen, ook al nemen de verkopen van Porsche toe. De benaming "Carrera RS" wordt verlaten en wordt GT3 RS. 997 GT3 RS 3,6 l. De 997 heeft als missie de puristen van het merk terug te winnen, en dat is gelukt. De ovale koplampen zijn terug aan de voorkant, met een echt agressieve look, gedurfde kleuren en spectaculaire prestaties. De zescilinder boxer levert 415 pk, maar hij is wat dikker geworden: 1375 kilo op de weegschaal. Deze prestaties verrasten iedereen bij de introductie, en hij is nog steeds razend populair op de circuits. 997 GT3 RS 3,8 l. De 997-generatie krijgt in 2009 een "fase 2". De zescilinder boxer gaat naar 3,8 l en de nieuwe RS levert 450 pk bij 7900 tpm! Hij verhelpt alle kleine gebreken van de eerste generatie met een motor met meer koppel en een ontwerp dat is opgefrist met lichte esthetische aanpassingen. Hij kampt echter met enkele betrouwbaarheidsproblemen bij intensief gebruik op het circuit. 997 GT3 RS 4,0 l. Deze serie, beperkt tot 600 exemplaren, is de meest extreme versie van de atmosferische RS-modellen. De zescilinder boxer gaat naar 4 l en levert 500 pk bij 8250 tpm. Porsche heeft gewerkt aan gewichtsbesparing om op 1360 kilo uit te komen, de aerodynamica is gewijzigd met een andere achtervleugel en hij is ook op de ouderwetse manier te krijgen, zonder airco en autoradio! Bravo Porsche! 997 GT2 RS. In mei 2010 draait Porsche door en presenteert een radicale versie van de GT2: de RS. Het is de krachtigste productie-Porsche 911 ooit gebouwd. Biturbo zescilinder boxer van 620 pk bij een gewicht van 1440 kilo, en met achterwielaandrijving, alsjeblieft! Een echt beest, moeilijk te benutten voor een gewone coureur, maar ongelooflijk om te rijden. Dit artikel komt uit nummer 1 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Dank je, Marc!
Jullie zullen het vast met me eens zijn dat het belangrijkste doel van het rijden op circuit is om snel te gaan! Dat gebeurt op een circuit of een afgesloten weg, met als enige doel een bepaalde afstand in de kortst mogelijke tijd af te leggen. Omdat snelheid voor iedereen relatief is, rijdt iedereen in zijn eigen tempo, afhankelijk van zijn rijniveau, maar met één gemeenschappelijk doel: zo snel mogelijk gaan! Voorwaarden Het is een onmogelijke opgave om een regel te definiëren die van toepassing is op elke bocht, op elk circuit en voor elk voertuig, aangezien de racelijnen van veel parameters afhangen: de kromming of hoek van de bocht, het gebruikte voertuig, de banden, het wegdek, de weersomstandigheden, enzovoort. We zullen ook beperkt worden door de natuurwetten en de mechanische mogelijkheden van het gebruikte voertuig. Omdat die van een Formule 1-auto veel beter zijn dan die van een serieauto, zullen we zelfs met een sportwagen dingen kunnen doen die moeilijk te realiseren zijn met onze "circuitauto's" (mijn excuses alvast aan de eigenaars van een Formule 1-auto, die kostbare seconden zullen verliezen door de tips uit dit nummer van Racer's op te volgen). Bovendien kan het concept van de "ideale racelijn" van coureur tot coureur verschillen. In de autosport op hoog niveau zie je vaak dat coureurs op de baan verschillende keuzes maken, met min of meer succes. We zullen echter zien dat ze allemaal een gemeenschappelijk doel nastreven in de keuzes die ze maken. De beste manier voor elke aspirant-coureur om de ideale racelijn in een bocht te bepalen, is dus te begrijpen waar die voor dient, waardoor die wordt bepaald en wat het uiteindelijke doel is. In deze context geeft dit artikel, "De racelijnen, hoe werkt het?", u alle nodige hulpmiddelen om zelf de ideale racelijn te bepalen die bij uw geval past: circuit, voertuig, weersomstandigheden, enz. Een beetje wiskunde... Ja, jij, die jarenlang achter in de klas hebt gezeten, jij gaat ook wiskunde doen! Om onze prestaties op een circuit te meten, gebruiken we allemaal een stopwatch, waarmee we de tijd meten. Tijd wordt heel eenvoudig uitgedrukt: t = d / v d: de afstand; v: de snelheid. Om onze rondetijd op een circuit te verbeteren, kunnen we dus aan twee parameters werken: de afgelegde afstand en de snelheid. Je snelheid veranderen is heel simpel: remmen of gas geven. Maar om de afgelegde afstand te veranderen, moeten we spelen met onze positie op de baan. Dwars door het gras rijden is natuurlijk uitgesloten. Definitie Laten we nu proberen de "ideale racelijn" te definiëren. We hebben net gezien dat we twee parameters kunnen aanpassen: de afgelegde afstand en de snelheid. Het lijkt misschien verrassend dat we de afgelegde afstand op een circuit kunnen aanpassen, aangezien de lengte van het circuit vastligt. Vast, ja, maar langs de middenlijn: dit is de officiële circuitlengte, zoals die in de technische specificaties staat, gemeten door de hele ronde over het midden van de baan te rijden. Laten we de afgelegde afstand berekenen op basis van onze positie op de baan. Op rechte stukken zijn de afstanden gelijk, maar we leggen meer afstand af als we aan de buitenkant blijven en minder als we aan de binnenkant blijven. Neem bijvoorbeeld de afbeelding hieronder (een baan van 10 meter breed): buitenlijn: 2376,8 meter; middenlijn: 2345,4 meter; binnenlijn: 2314 meter. Dat is een verschil van 62,8 meter tussen de binnenlijn en de buitenlijn. Als je met een constante 130 km/u rijdt, is dit verschil heel gemakkelijk op de stopwatch uit te drukken: 65,8 seconden aan de buitenkant, 64,9 seconden op de middenlijn en 64,1 seconden aan de binnenkant, dus een verschil van 1,7 seconden tussen de binnenlijn en de buitenlijn. Je hoeft dus alleen maar zo veel mogelijk aan de binnenkant te rijden om de beste tijd te zetten! En dan komt het drama: de natuurkunde grijpt in! De ideale racelijn op een circuit kan daarom worden gedefinieerd als het beste compromis dat, afhankelijk van de rijomstandigheden, kan worden gevonden tussen bochtensnelheid en afgelegde afstand. Door de volledige breedte van het circuit te kunnen benutten, hebben we talloze mogelijke racelijnen, waardoor we ons kunnen aanpassen aan de situatie: droge baan, natte baan, inhalen. Onze vooruitgang wordt beperkt door bepaalde natuurkundige wetten, zoals de centrifugale kracht of de grip-grens van de banden. Light is right.. Een van de belangrijkste natuurkundige krachten die op onze rijdende auto inwerken, is de centrifugale kracht. Er zijn er ook andere, zoals gewicht, rolweerstand en luchtweerstand, maar deze is voor ons van bijzonder belang bij het bepalen van onze ideale racelijn. De beste manier om centrifugale kracht te begrijpen, is door te kijken wat er gebeurt door het raampje van je wasmachine wanneer die op "centrifugeren" staat. De natte was, die met een hoge rotatiesnelheid in de trommel ronddraait, wordt naar buiten gedrukt. Wanneer je autorijdt, ervaar je dezelfde kracht zodra je aan het stuur draait: het "duwt" je in de tegenovergestelde richting van de richting waarin je stuurt. Dit kan als volgt worden uitgedrukt: Centrifugale kracht = m × V² / R m: de massa van het voertuig; V: de snelheid van het voertuig; R: de straal van de lijn die we rijden. De eerste parameter, de massa, verandert niet. Als je heel goed kijkt, is ze niet helemaal constant, want we verbruiken benzine en banden en we zweten achter het stuur.. Maar dit is minimaal vergeleken met de krachten die op ons voertuig worden uitgeoefend. Je kunt proberen je passagier te laten uitstappen bij het naderen van een scherpe bocht, maar ik betwijfel of deze techniek op de lange termijn effectief zal zijn... het is het proberen waard! Dat is ook de reden waarom er geen Formule 1-coureurs zijn die 110 kg wegen: ze zouden een te groot nadeel hebben ten opzichte van hun teamgenoten, aangezien de centrifugale kracht recht evenredig is met de massa. Het is ook een goed excuus voor aspirant-coureurs om zich vol te proppen bij het ontbijtbuffet op onze favoriete trackdays... "Trouwens, ik heb niet het postuur om op hoog niveau te rijden!" Zo komen we terug bij de twee essentiële parameters uit de definitie van de ideale racelijn: snelheid en afgelegde afstand, waarbij R de straal is van de bocht die onze lijn beschrijft. Hoe sneller we door een bocht gaan, hoe sterker de centrifugale kracht, die ons naar de buitenkant van de bocht trekt. Het offer Een circuit bestaat uit rechte stukken en bochten. Omdat de langste afstanden op de rechte stukken worden afgelegd, willen we op die "rechte stukken" zoveel mogelijk snelheid hebben. Neem bijvoorbeeld een recht stuk van 500 meter: deze afstand wordt afgelegd in 12 seconden met een snelheid van 150 km/u, in 11,25 seconden met 160 km/u en in 10,6 seconden met 170 km/u. Als mijn bocht dus wordt gevolgd door een recht stuk van 500 meter en ik erin slaag om op dit rechte stuk een gemiddelde snelheid van 170 km/u aan te houden in plaats van 150 km/u, dan heb ik al bijna anderhalve seconde gewonnen op mijn tijd. Ons belangrijkste doel bij het ontwikkelen van onze ideale racelijn is daarom het optimaliseren van onze bochtuitgangssnelheid. Dit betekent dat we de bochtingang een beetje opofferen ten gunste van de uitgang. De racelijn in een langzame bocht, of "met variabele straal" In deze bocht zijn er twee verschillende fasen: de positioneringsfase en de heracceleratiefase. Drie oriëntatiepunten markeren de bocht: A: het instuurpunt, waar ik begin in te sturen; B: het apexpunt, de enige plek waar ik de binnenkant van de bocht raak; C: het uitgangspunt. Oef! Het is voorbij! De eerste fase, waarin het voertuig de bocht ingaat, begint bij het instuurpunt (A) en eindigt iets voor de apex (B). We offeren de bochtingang op om de uitgang voor te bereiden. De straal R van onze lijn is klein (grote stuurhoek), wat betekent dat de centrifugale kracht te groot zou zijn als we snelheid zouden aanhouden. Daarom spreken we van een opoffering: we verlagen onze snelheid zodat de centrifugale kracht ons laat insturen. Deze fase eindigt wanneer het voertuig op de uitgang van de bocht is "gericht" en we klaar zijn om het stuur terug te draaien. Om met snelheid in de bocht te kunnen insturen, moet je verschillende technieken beheersen, waaronder trailbraken (degressief remmen) en het beheersen van de belastingoverdracht. Je moet dus het artikel over belastingoverdracht en het artikel over remmen lezen! Slim bedacht, toch? We spreken van een racelijn met variabele straal omdat we gedurende de hele bocht onze stuurhoek in verschillende fasen veranderen om ons aan te passen aan de bocht in kwestie. Dit verband "stuurhoek / pedaalbediening" is essentieel bij het leren circuitrijden. Bij het insturen staan we ons een grotere stuurhoek toe omdat we onze snelheid verlagen. Bij het uitkomen zorgt het terugdraaien van het stuur ervoor dat de waarde van R in de centrifugale kracht toeneemt: onze lijn beschrijft een grotere cirkel, de centrifugale kracht neemt af en we kunnen onze snelheid verhogen, dus weer gas geven. Dat weer gas geven moet geleidelijk gebeuren, aangepast aan de stuurhoek. Met andere woorden: hoe eerder ik het stuur terugdraai, hoe eerder ik weer gas geef. De projectie van de blik Een groot deel van het welslagen van dit soort racelijn hangt af van onze blik. We moeten de handelingen die we gaan doen zoveel mogelijk voorbereiden door onze blik ver vooruit te "projecteren", zodat onze hersenen de juiste informatie krijgen over de situatie die eraan komt. Aarzel in een zeer scherpe bocht niet om je hoofd naar de uitgang van de bocht te draaien om de juiste informatie door te geven: je ogen zijn sensoren; ze geven informatie over de huidige situatie en de situatie die eraan komt. Dit onderwerp van blikrichting zou een heel artikel kunnen vullen, zo belangrijk is het. De racelijn in een snelle bocht, of "met constante straal" In dit type bocht houden we de stuurhoek constant. De R van de centrifugale kracht verandert niet: de snelheid wordt aangepast op basis van verschillende parameters, zoals de gebruikte banden, de capaciteiten van het voertuig, de grip op het circuit... en ook het (grote) hart van de coureur! Deze bochten behoren tot de gevaarlijkste op de circuits. De Dunlop-bocht op het Bugatti-circuit, de Fuchsröhre op de Nordschleife en Blanchimont op Spa-Francorchamps zijn goede voorbeelden. Over het algemeen proberen we in dit soort snelle bochten de auto stabiel op de weg te houden, wat betekent dat we onze voet op het gaspedaal houden om de achterkant van de auto "neer te zetten". We spreken van een constante gasstand (onderhoudsgas). Een klassieke beginnersfout is om midden in een bocht het gaspedaal los te laten... en dan is het drama daar! Abrupte belastingoverdracht naar voren, overstuur... Ongeacht het type bocht dat je nadert, moet je altijd rekening houden met de uitgang. De ideale racelijn wordt bepaald door tal van parameters, die variëren afhankelijk van het circuit, het voertuig en de gripomstandigheden. De demonstraties in dit artikel zijn bedoeld om je een basiskennis te geven, zodat je zelf de ideale racelijn voor jouw specifieke situatie kunt bepalen. Bijzonder geval: de chicane, of een opeenvolging van bochten Bij een chicane moet je op dezelfde manier denken als bij een klassieke bocht, door jezelf de juiste vraag te stellen: hoe ga ik de hoogste snelheid bij het uitkomen van de bocht halen? Dat is waar opoffering om de hoek komt kijken! Laten we de positie van twee auto's in dezelfde chicane vergelijken. In het eerste geval stuurt de coureur al in om het tweede deel van de chicane te nemen: hij kan beginnen met accelereren om de bocht uit te komen. In het tweede geval is de coureur tussen de twee delen van de chicane naar buiten gedrukt. Hij heeft zijn ingang niet genoeg opgeofferd en zit vast, niet in staat om te accelereren, omdat hij nog steeds aan het insturen is om weer op de juiste lijn te komen. Als we te ver naar buiten waren gekomen uit de eerste bocht, hadden we de tweede niet goed kunnen nemen, met een lagere uitgangssnelheid als gevolg. Het is daarom cruciaal om je te concentreren op de laatste bocht vóór het volgende rechte stuk en je lijn zorgvuldig te kiezen om de hoogst mogelijke uitgangssnelheid te behalen. Dit artikel komt uit nummer 1 van Racer's, het tijdschrift van Marc Peraldi. Dankjewel, Marc!
Het nummer 1 Racer magazine is nu uit. Dit is een gratis online magazine volledig gewijd aan de autotechnologie op het juiste spoor. De inhoud van uitgebreide artikelen over de theorie van de trajecten, de turbo, de ideale baan op het Bugatti circuit en een test van de Porsche 997 GT3 RS, allemaal met een toon die zowel professioneel en ontspannen. Felicitaties voor Marc Peraldi voor dit initiatief, we wensen hem veel succes en een lange levensduur te Racer's. Download de # 1 Racer
trackdays.fr biedt nu online registratie voor geselecteerde dag circuit. De eerste dag van het aanbieden van deze mogelijkheid wordt georganiseerd door Club-Events op het F1-circuit van Nevers Magny-cours zaterdag 13 april.
Als gevolg van de aanhoudende financiële problemen sinds vorig jaar, de Duitse deelstaat Rijnland-Palts zet de Nürburgring te koop voor maar liefst $ 165 miljoen. Tussen 5 en 10 potentiële kopers al hebben aangegeven, is het te hopen dat de gelukkige koper de openbare opening, die een groot deel van de bekendheid van dit prachtige circuit maakt het niet in gevaar brengt.
Exclusive Drive is een nieuw evenement dat alle liefhebbers van bijzondere auto's zal interesseren, omdat het een combinatie van een showroom supercars, GT, sporten, collectibles en gebruikte auto's met 2 spoor dagen op het Bugatti circuit. U zult genieten van het circuit met uw eigen auto of probeer verschillende voorgestelde modellen, in Daytime Running sessies en 's nachts. Bezoek de officiële website van het evenement, niet te missen! www.exclusivedrive.fr
Zo, dat is gebeurd, spoor de verbreding van Croix-en-Ternois zijn voltooid. De paden zal iets anders zijn, en de snelheid waarschijnlijk een beetje belangrijker. Tot ziens in een
Na de intrekking van de licentie voor de ontwikkeling, nu is het circuit homologatie, die werd geannuleerd door de Rouen administratieve rechtbank. Alle motorsport worden daarom de site opgeschort. Eventuele toekomstige activiteiten nog moeten worden vastgesteld ...
De recente alle Eure circuit moeilijkheden ondervindt dat het bestaan ​​ervan te betwisten. Enerzijds de licentie voor de ontwikkeling is geannuleerd, was blijkbaar de schakeling opgebouwd zonder de dwingende impactstudie gezien het voorbereide oppervlak. Aan de andere kant is de werking van de schakeling wordt ondervraagd door de bewoners is geschikt voor niet-naleving van geluidsnormen, die kunnen leiden tot de annulering van de registratie.
Voor 40 jaar wordt het Croix-en-Ternois circuit een grote facelift te bieden: - Uitbreiding van het spoor 9 meter tot 12 meter van de afrit beurt beurt 2 tot 6, - Verlenging van de baan tussen de bocht 2 en buig 3, de Virage 3 gemodificeerd ronder zijn, - Verdieping van de kiezelbakken, weer in te schakelen en dia's toe te voegen aan de uitgang van de bocht 5 om de veiligheid te verbeteren, - Het veranderen van het pad voor de aankomst op de haarspeldbocht 6, - Coated alle negen beurt 2-6 voor meer grip.
De Dijon-Prenois circuit maakt gebruik van de winter pauze om enkele aanpassingen te maken. Op de agenda: de uitbreiding van de lijn van 8 meter en de ontwikkeling van de toeschouwers gebied aan het begin van de helling.
In de vernieuwing van haar goedkeuring, moet de
Clastres Het circuit heeft een uitbreidingsproject dat totaal zijn gelaat 1800 bijkomende m kon veranderen, een breedtebereik 9m en een rechte lijn van 951 m! Verschillende configuraties van het circuit zou dan mogelijk zijn, de grootste met een totale lengte van 3750 m. Meer info en het projectplan op de Facebook-pagina circuit .
De Dijon-Prenois circuit net draaide 40 jaar oud. Voor de gelegenheid, France 3 Bourgogne een reportage uitgezonden van 26 minuten om alles om meer te leren over het verhaal en de schermen van deze legendarische circuit. Lees de special op France 3 Bourgogne
De Ales circuit. Deze dag is bedoeld om de vreugde op het circuit aan het publiek te ontdekken. Dit is een kans om de sprong te wagen voor degenen die nog aarzelen om hun wielen op het spoor te zetten nemen! Mensen meestal uit de tijd moet komen met een persoon die niet wetende dat de dagen van de Pôle Mécanique, de principe van sponsoring.
Jurgend Brecht, oprichter van JB Racing (Porsche specialist) en voorzitter van
Trackdays.fr wensen u een Gelukkig Nieuwjaar 2012 op het spoor en de weg, maar niet in beide grind! De kalender vult geleidelijk, en de site zal blijven evolueren om meer diensten aan te bieden.
De voor de verlenging van de homologatie van het circuit werk werden ondervraagd door de overtuiging lawaai van 4 juli zal dit werk (voornamelijk verlenging trays gravel) uiteindelijk worden gerealiseerd. Het artikel op de website van lamontagne.fr
Het geluid van de beroemde Charade circuit werden gevonden op 4 juli, overmatig door de Civil Division van de High Court van Clermont-Ferrand. De civiele kamer van de Hoge Hof heeft erkend abnormale buurt verstoring van negentien die grenzen aan de Charade circuit. Meer informatie over de verdediging van de vereniging Site circuit
De 1.000 dagen circuit in de agenda
Beslist nieuws circuit is niet rooskleurig nu. Het nieuwe circuit Eure moeilijkheden ondervindt met de lokale bewoners als gevolg van ruis. hinder Voor meer informatie, bezoek de website vereniging bewoners en de petitie het circuit .
Bijna alle organisatoren hebben nu vrijgegeven hun voorlopige kalender 2011, die al vertegenwoordigt meer dan 800 data in de kalender trackdays.fr Dit is de kans om iets nieuws te melden. Nu kun je direct naar een selectie van hotels dicht bij elkaar gelegen circuit van het circuit informatie pagina of vanaf de site van elke dag circuit.
Een stop van de Raad van State van 15/12 Patrick Bardinon gedwongen om activiteiten
Het legendarische circuit van de Nurburgring
Met de aanpak van het seizoen 2011, wil je een nieuwe auto, verkoop uw dienblad en kopen verdisconteerd slick? trackdays.fr nu aanbiedingen
Een andere 2 nieuwe tracks in Frankrijk! De
Onder bewoners die de circuits te sluiten omdat het geluid hen ervan weerhoudt om te luisteren naar hun grasmaaier en chauffeurs die 0,5 l verdienen met hun pot Polini kop maxi racing (te halen de kostbare 2 milliseconden bij hen terecht ontbreekt), discussies over het lawaai op de circuits woede. in de tussentijd dat alle circuits gesloten zijn (of dat iedereen drijft een Tesla) trackdays.fr geeft u de normen van lawaai en manieren om circuits waar je wilt rijden meten. Dank u aan de circuits (en Yacco!) Wie gaf ons de informatie.
Trackdays.fr wensen u een gelukkig 2010 over de circuits, de kalender 2010 krijgt vorm (al bijna 400 data). En voor degenen die willen om nieuwe circuits te testen en venture in het buitenland, we toegevoegd de volgende circuits: < / a> ) in Duitsland.
Terwijl het seizoen 2009 in volle gang, met meer dan 700 data in