Voor het eerst in het magazine is onze baantest gewijd aan een voorwielaandrijver, toegankelijker dan de soms extreme modellen die we hebben getest. Ik hoor al sommigen "heiligschennis!" roepen, maar als we er dan een testen, kunnen we net zo goed kiezen uit de snelste van het stel: de Renault Mégane 3 RS.
Verschenen in 2009, is hij een van de beste compromissen tussen prestaties, aanschafprijs en gebruiksgemak die je op de markt van voorwielaandrijvers kunt vinden, en hij profiteert van zeer goede ondersteuning door Renault Sport, dat regelmatig speciale series uitbrengt. Het is trouwens belangrijk om de sportafdeling van het merk met de ruit te bedanken voor de dynamiek rond haar modellen, want bij een flauwe Peugeot 208 GTI vind je bijvoorbeeld geen enkel sportief karakter dat uit de racerij voortkomt... Of je het nu leuk vindt of niet, Renault heeft de verdienste die band in zijn sportmodellen te onderhouden, tot groot genoegen van de liefhebbers van het merk. Er blijft nog wat hoop in afwachting van het resultaat van de RCZ-R, die ik nog niet heb kunnen testen, maar om met een moderne Franse auto op het circuit te rijden zijn de RS-modellen het enige haalbare alternatief...
Benadering
Ik moet bekennen dat ik, toen de wekker ging op de dag van de test, niet dezelfde opwinding voelde als bij de vorige nummers. Het is oktober, het weer ziet er niet erg mild uit en ik sta op het punt een voorwielaandrijver met een 4-cilinder te testen... Super! Afspraak op het circuit Bugatti in Le Mans met Bruno, de eigenaar van de auto, die komt rijden op trainingssessies die de Automobile Club de l'Ouest aanbiedt aan licentiehouders. Deze uitstap sluit voor deze Mégane RS een mooi, lang seizoen af van meer dan twintig clubdagen van allerlei soort: Le Mans, Magny-Cours, Val de Vienne, Spa, Hockenheim, Nürburgring en ga zo maar door... helemaal in de geest van Racer's!
Aan de auto zijn verschillende aanpassingen gedaan, zowel aan het chassis als aan de motor, en hij is altijd over de weg naar deze circuitdagen gereden. Het is een goede gelegenheid om de gebruikskosten en de betrouwbaarheid van een intensief op het circuit gebruikte Mégane 3 RS van dichtbij te analyseren.
Niet echt meer standaard...
Als je ernaartoe loopt, lijkt hij helemaal standaard. Maar hoe dichterbij je komt, hoe meer je merkt dat het een goed afgestelde circuitauto is. Laag, met wat negatieve camber vooraan, valt er weinig aan het uiterlijk van deze auto aan te merken. Ik waag het zelfs te zeggen, op het gevaar af in uw achting te dalen, dat ik hem echt mooi en geslaagd vind! Afgezien van het grote logo op de voorkant vind ik hem goed geproportioneerd, met aantrekkelijke vormen.
Vooral als het bestuurdersportier openstaat, begint de sportiviteit zich te laten gelden: de sportstoelen van leer zijn gewoonweg prachtig en, ook al is het een tamelijk dure optie, de kwaliteit is er. Het gebruik van bepaalde kunststoffen herinnert ons er echter aan dat het een Renault is en geen Audi of BMW, maar de algemene sfeer ruikt naar sportiviteit: toerenteller met gele ondergrond, Renault Sport-plaatje op het dashboard, RS Monitor en sportstuur. Voeg daaraan toe een volledig leeggehaald achterste deel, Oreca-gordels met vliegtuigsluiting, een brandblusser en een helmtas achter de stoelen, en je zit heel snel in de gewenste Club-sfeer. Perfect!
Terwijl de fotograaf de beste hoeken zoekt om de auto te laten uitkomen, sommen we met de eigenaar de aangebrachte verbeteringen op. De 250 pk die een standaard Mégane RS biedt, is nogal pittig, maar als je hoopt op een adrenalinestoot elke keer dat je de contactsleutel omdraait, gaat dat niet gebeuren. De geturbode 4-cilinder draait niet erg hoog en, afgezien van het geblaas dat de turbo bij de uitlaat voortbrengt, is er niets om je tanden in te zetten als het gaat om het wakker schudden van onze zintuigen! Hier is een complete Milltek-uitlaat gemonteerd, samen met een Forge-intercooler met groter volume en een herprogrammering door BR-Performance. Het gemeten vermogen op de rollenbank ligt rond de 330 pk, wat op papier best interessant is, mits je het allemaal op de grond krijgt...
Aan de chassiskant vervangt een complete KW Clubsport-set de standaarddempers en is voorin een veerpootbrace gemonteerd. De remmen zijn toevertrouwd aan Endless-blokken op standaardschijven, remleidingen van het vliegtuigtype en hoogwaardige remvloeistof, en luchtkanalen voor betere koeling van het systeem. Daar komt een tweede set 18-inch velgen bij, met Michelin Pilot Sport Cup-banden, die geduldig in het paddock wacht tot de baan besluit op te drogen! Ik hou van dit soort configuratie en van eenvoudige aanpassingen die het gedrag van de auto als geheel verbeteren. Nu moet ik alleen nog achter het stuur kruipen om te zien of het leuk is...
Eerste indrukken
We besluiten tot het begin van de middag te wachten om de test te doen, in de hoop dat de lucht niet te donker wordt. Een halfuur voor de opening van de baan monteren we de semislicks, omdat het al een tijd niet geregend heeft, en ik kruis alle vingers die ik heb voor een droge baan. In de pre-grid is de sfeer goed bij deze sessies die voor licentiehouders zijn gereserveerd: een Corvette Z06 stelt zich achter me op, ik zie een Nissan GT-R, een Cayman Cup en andere Renault Sport-modellen. Een gevarieerd veld, zelfs zeer gevarieerd, want rechts van me staat een auto die je origineel kunt noemen op het punt de baan op te gaan: een Citroën BX! Mijn eerste gedachte op dat moment? "Het komt er absoluut niet van dat ik word ingehaald door een BX!!!" Ik ben altijd op mijn hoede voor eigenaren die met buitenissige auto's op clubdagen verschijnen. Op elk moment kan er 300 pk in zijn kofferbak zitten en dan maakt hij me belachelijk op de baan... Gelukkig voor mij en mijn ego gebeurt dat niet, maar ik wil de eigenaar feliciteren als hij ons leest: bravo voor het initiatief!
Ik ga voorzichtig de baan op voor een verkenningsronde en om de auto op temperatuur te brengen. Eerste slecht nieuws bij het verlaten van de pits: de Dunlop-bocht ligt vol vochtplekken, dus ik moet heel voorzichtig zijn. Op de rest van het parcours is de lijn over het algemeen droog, maar er blijven enkele vochtige zones en er vallen nog steeds regendruppels. Na deze eerste ronde kom ik tot de conclusie dat ik tempo kan maken en u de gevoelens achter het stuur kan vertellen, maar ik houd een flinke reserve achter de hand om vandaag niets te beschadigen...
Verrassend
De eerste stevige remming houdt enkele verrassingen voor me in petto. De auto gaat dwars terwijl ik probeer op de rem in te sturen: de Michelin Pilot Sport Cups zijn nog koud en herinneren me er meteen aan! Het rempedaal is extreem gevoelig en de beet erg groot, je moet fijn voelen om er iets uit te halen. De dempers zijn echte houten planken en de perfecte ondersteuning van de Renault Sport-stoelen, in combinatie met de gordels, geeft me goede informatie vanuit de carrosserie. Maar in dit stadium weet ik al dat hij te hard is afgesteld voor deze nog vochtige omstandigheden. Ik neem dus de tijd om de banden goed op temperatuur te brengen, vooral achter, en voer het tempo op.
De Milltek-uitlaat geeft stem en, hoewel ik hem stationair bijzonder onaangenaam vond (te dof), blijkt hij demonstratief bij hoger tempo, met een kleine knal bij elke schakelbeurt. De motorafstelling lijkt goed uitgevoerd, ik heb geen laaddrukonderbrekingen en de reactietijd van de turbo blijft redelijk. Maar de toename van koppel en vermogen maakt de tweede versnelling onbruikbaar, te kort: de voorkant is volledig overweldigd, in het nauw gebracht door de paar vochtplekken die er nog zijn. Ik houd dus de 3e vast in de strakste bochten...
Het gevoel aan boord is goed en, nu ze op temperatuur zijn, bieden de Sport Cups zeer goede grip. De afstelling van het KW Clubsport-onderstel geeft een zeer scherpe voorkant, met een gevoelig en nauwkeurig stuur. Ik word zelfs meerdere keren verrast doordat ik denk dat ik in een standaard Mégane 3 RS zit, die heel gemakkelijk te besturen is. De voorkant plakt aan de baan, maar zoekt bij het remmen over kleine hobbels een beetje zijn weg, waardoor de achterkant soms rondzwerft. Dat is de prijs die je betaalt als je kiest voor een zeer stevige afstelling: je wint aan doeltreffendheid en precisie, maar de auto wordt minder homogeen. Ik hou van het concept, maar ik heb het te makkelijk aangepakt en hij laat me weten dat ik een beetje moet zweten om een rondetijd neer te zetten. Boodschap ontvangen...
Aan de limiet
De Dunlop-bocht is glad, links op het verbrede stuk nog steeds erg vochtig, en ik ben gedwongen vrij vroeg van het gas te gaan. In de bocht, onder belasting, ligt de Mégane zeer stabiel en laat hij een goede doorkomstsnelheid vermoeden als het helemaal droog zou zijn. Daarna trap ik op de rem voor de chicane, met een nog steeds indrukwekkende beet, en belast ik de voorkant om de auto in de linkse te plaatsen. Alles is vrij gezond en doeltreffend als je de dingen in de juiste volgorde doet: de achterkant volgt zonder morren en je hoeft je niet veel vragen te stellen voordat je op de uitgang weer gas geeft, in tegenstelling tot de Corvette Z06 die ik tijdens de opwarmrondes heb laten passeren en die ik nu probeer te volgen. Op elk recht stuk zie ik hem wegrijden met zijn V8 en zijn verwoestende geluid, wat me eraan herinnert dat ik maar een kleine turbo-4-cilinder heb... Maar de wendbaarheid van de Mégane brengt de glimlach terug in de volgende bochten. Je moet geduldig zijn om hem zich te laten zetten, en ik ben nog steeds verrast door de grip van de banden. Als je de tweede versnelling in strakke bochten buiten beschouwing laat, is de tractie zeer goed, hij onderstuurt niet en het sperdifferentieel doet zijn werk naar behoren. Ik heb plezier achter het stuur, met een levendige en doeltreffende auto. Dat is een goed punt!
Het circuit Bugatti is een veeleisend parcours voor de remmen. Het begint een beetje te trillen door de remblokafzettingen, maar de werking is er nog. Op het tegenoverliggende rechte stuk haal ik enkele deelnemers in die me vriendelijk laten passeren voordat ik bij de snelle chicane van Chemin aux Bœufs aankom. Je kunt onmogelijk te veel valsspelen op de kerbs, er staan palen aan de binnenkant voor de komende wedstrijden. Het gaat snel, maar de achterkant begint bij het insturen een kleine slip: je mag niet in slaap vallen achter het stuur. Opnieuw gaat de stijfheid van het geheel boven zijn schijnbare gebruiksgemak. In de Esses Bleus en het Raccordement geniet ik van zijn nauwkeurige voorkant en ik rond deze eerste snelle ronde af in 2 min 04 s. Dat is een geruststellende tijd gezien de weersomstandigheden, want er vallen nog steeds druppels waardoor de baan niet helemaal droog is, met name in de Dunlop-bocht en bij de zware remzones van Garage Vert en Chemin aux Bœufs.
Ik besluit hem toch iets verder te brengen door mijn rempunten later te leggen en de voorkant bij het insturen meer te belasten. Het rempedaal is nog steeds erg gevoelig, met een zeer goede beet, en het gebeurt dat ik verrast word doordat het ABS ingrijpt. De remkrachtversterker is naar mijn smaak iets te sterk, maar dat is niet eigen aan deze creatie, want ik heb hetzelfde gevoel bij alle Mégane RS...
Na 3 ronden ben ik steeds meer verrast door de doeltreffendheid van deze auto die, dankzij de aangebrachte aanpassingen, een prestatieniveau van het hoogste niveau biedt. Ik kom trouwens zonder veel moeite bij de Corvette Z06 die ik in het vizier had en die veel moeite heeft om zijn paarden te temmen met zijn standaardbanden en de vettige baan. Ook al is hij veeleisender en krachtiger dan een standaardversie, de Mégane blijft een voorwielaandrijver waarbij je je minder vragen hoeft te stellen bij het weer gas geven dan in de auto voor me...
Oeps...
Ik begin aan mijn 5e ronde wanneer hij de eerste tekenen van vermoeidheid begint te vertonen: er verschijnen kleine motoronderbrekingen in de 4e en 5e. Ik verlaag mijn tempo een beetje omdat ik ook merk dat het rempedaal verslapt en een paar bochten verder is het drama daar: ik heb helemaal geen rem meer, het pedaal is slap! Dat is echt jammer, want tot nu toe was het bijna foutloos. Het is ook behoorlijk verrassend, want de buitentemperatuur is niet erg hoog en, ook al maak ik tempo, ik heb pas 5 getimede ronden gereden en de auto is goed uitgerust: geschikte remleidingen, hoogwaardige remvloeistof, goede blokken. Uitzoeken...
Dit brengt me bij een cruciaal punt: betrouwbaarheid en gebruikskosten. Zoals aan het begin van het artikel vermeld, heeft deze Mégane RS in 2013 meer dan 20 circuituitstapjes gemaakt (en hetzelfde in 2012), en niet de minste, want hij heeft alleen op prestigieuze, snelle en veeleisende parcoursen gereden. Ik maak dus gebruik van de lunchpauze om Bruno uit te vragen over het gebruik van zijn auto. In 2 jaar intensief circuitgebruik hoefden alleen slijtageonderdelen vervangen te worden, zonder enig bijzonder mechanisch probleem. De onderhoudsbeurten zijn verdubbeld, zelfs verdrievoudigd, om een goede oliekwaliteit in de motor en de versnellingsbak te garanderen. Afgezien van de remmen, de banden en de aangebrachte verbeteringen zijn er geen kosten geweest.
In dit verband: hij is begonnen met circuitrijden op Toyo R888 semislicks, maar sinds kort rijdt hij op Michelin Pilot Sport Cup. Weliswaar duurder in aanschaf, bieden ze constantere grip en een betere slijtvastheid op dit model. Let echter op: deze banden zijn veeleisender dan de Toyo's, ze hebben een langere opwarmtijd nodig. Maar eenmaal warm zijn ze regelmatiger en hebben ze geen prestatiepiek zoals de Toyo's die kunnen hebben.
Deze analyse over de betrouwbaarheid hield geen rekening met een factor die we niet in de hand hebben: het toeval (of de pech, noem het zoals je wilt...). Een week na de test kreeg ik de gelegenheid om op het circuit Bugatti opnieuw een rondetijd te proberen, om perfect droge omstandigheden te vinden. Helaas was de auto het er niet mee eens: een kerstboom op het dashboard met de motorlamp aan, een aanwijzing voor een defecte injectie en een merkbaar vermogensverlies. Dat ruikt naar problemen! Ik moest zo nodig zeggen dat hij betrouwbaar was om hem een gril te laten krijgen. Mijn test eindigt dus hier en ik kan hem niet op een droge baan testen. Hij was toen in reparatie, voor een elektronisch probleem dat op het eerste gezicht onschuldig is.
Conclusie
Om heel eerlijk te zijn dacht ik me te vervelen op een groot circuit als Le Mans met deze auto, gezien de tests in de vorige nummers. Dat was niet het geval, verre van. Ik rond mijn beste ronde af in 2 min 02 s 44, wat vrij veelbelovend is voor volledig droge omstandigheden, waarbij ik denk dat hij rond de 1 min 57 s moet rijden, of zelfs beter. Niet meer zo vergevingsgezind als een standaard Mégane 3 RS, vraagt hij wat ervaring om op een goed tempo te worden gereden en geeft hij er goede gevoelens voor terug. Je beleeft veel plezier achter het stuur en, dankzij zijn verbeteringen, kan hij zich veroorloven op grote circuits te rijden zonder te blozen tegenover prestigieuzere auto's.
Toch moet je altijd in gedachten houden dat het van oorsprong een middenklasse-sedan voor het grote publiek is. Ook al heeft hij een zeer uitgesproken sportief karakter, het is geen auto die bedoeld is om intensief circuituitstapjes aan elkaar te rijden. De hier aangebrachte aanpassingen doen hem veel goed, maar zetten de algemene betrouwbaarheid zwaar onder druk...
Dit artikel komt uit nummer 5 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
