De verschillende baantests van het magazine Racer's hebben ons door meerdere werelden van de trackdays geleid. Soms zeer exclusief zoals de BAC Mono, of met doorgedreven aanpassingen zoals de Nissan GT-R, BMW M3 of Mitsubishi Evo die ik heb mogen besturen, ze vertegenwoordigen allemaal een flink budget. En hoewel het onmogelijk is te ontkennen dat autosport duur is, gaan we proberen u een interessant alternatief voor te stellen, met een redelijker budget: de Clio Cup.
Racewagen
Hier begin ik een flink aantal lezers kwijt te raken: tussen de Renault-fobici en degenen die geen E(B)-rijbewijs hebben om te trekken, is het niet gewonnen... Maar bij nader inzien is deze auto bijzonder interessant. Of het nu gaat om rijtechniek, gevoel of budget, de Clio Cup is een zeer goed compromis om jezelf te vermaken op het circuit. Ik test hier een Clio 3 Cup, maar wie een kleiner budget heeft, kan ook kiezen voor een Clio 2 Cup, ouder maar niet minder interessant.
De versie die ik vandaag test, is aan de buitenkant erg sober, waardoor je de grote lijnen en de racesfeer kunt waarderen. Van een afstand zou je zelfs kunnen denken dat het een goed uitgeruste wegversie is, maar pas als je dichterbij komt, merk je dat het een racewagen is. Heel laag en met agressieve onderstelafstellingen lijkt hij maar één verlangen te hebben: de baan op! En gezien het weer van vandaag, erg mild, ga ik me dat niet ontzeggen...
Bij het openen van het zeer lichte bestuurdersportier is de toon gezet: in tegenstelling tot de buitenkant heeft het interieur niets meer gemeen met een standaard Clio. Om in de kuipstoel plaats te nemen, haak je het raamnet vast en stap je zo goed en zo kwaad als het gaat over de imposante rolkooi. Qua comfort kun je het vergeten, er is absoluut niets in het interieur! Een centraal bedieningspaneel met enkele schakelaars, een remverdeler en een digitaal display vlak achter het stuur zijn de enige aanwezige uitrusting. Maar eenmaal zittend voel je je goed, met een vrij lage rijpositie, dicht bij het stuur en de versnellingsbediening. Het gas- en rempedaal staan dicht genoeg bij elkaar om hak-teen schakelen te vergemakkelijken, en een grote aluminium voetsteun laat je je linkervoet goed afsteunen. Perfect!
Eerste indrukken
Goed vastgegespt in de kuipstoel wacht ik geduldig tot onze rijsessie opengaat. Het is 26 °C in deze vroege middag, perfect om de slickbanden snel op temperatuur te krijgen, maar nu, op dit moment, zou ik liever in een GT met airco zitten. Het heeft geen zin om stilstaand op wat frisse lucht in het interieur te hopen, ik heb het WARM! Ik kijk naar het kleine ventilatiekanaaltje boven mijn hoofd, dat rechtstreeks uitkomt op de luchtinlaat op het dak, maar het ziet er niet erg begripvol uit...
Eindelijk springt het licht op groen: ik zet hem in de eerste door de hendel naar me toe te trekken. De koppeling is vrij gedwee, je moet een beetje gas geven om de auto in beweging te krijgen, maar alles gaat vrij natuurlijk. Mijn eerste doel is de banden te laten warmlopen en een idee te krijgen van het algemene gedrag van de auto.
Eerste stap: de versnellingsbak. Het gebruik is eenvoudig, maar vereist perfecte beheersing van hak-teen schakelen. Bij het opschakelen hoef je de koppeling niet aan te raken: je blijft vol op het gas en trekt de hendel naar je toe. Maar bij het terugschakelen moet je de koppeling gebruiken en de hendel duwen terwijl je hak-teen schakelt, zonder te schuchter te zijn met de tussengas, anders krijg je de lagere versnelling er niet in of blokkeert de bak. Op papier lijkt het misschien ingewikkeld, maar je went er heel snel aan en het is best leuk om te gebruiken.
Daarna: de banden op temperatuur brengen. Terwijl de oefening voor de voorkant vrij gemakkelijk is, bezorgt de temperatuur van de achterbanden de rijders vaak hoofdbrekens. De Clio is namelijk een voorwielaandrijver met alle massa op de voorkant, en om de achterbanden warm te krijgen moet je geduld hebben! Wat mij betreft, gezien de buitentemperatuur tijdens de test, krijg ik niet veel moeite... Ik maak van de gelegenheid gebruik voor een uitweiding over dit onderwerp: u bent niet alleen op de baan! Bij een trackday kun je je niet permitteren om als in een race kriskras heen en weer te slingeren om de banden te verwarmen. Vooral als je rijdt op een open dag, voeg je in in het verkeer met rijders die al in het ritme zitten. Denk er dus aan je spiegels in de gaten te houden en de tips van Guillaume Greuet over het opwarmen van banden te volgen, gepubliceerd in dit nummer.
Wat het gedrag betreft, lijkt deze Clio zeer gezond en bijzonder goed afgesteld. Guillaume Greuet, onze coureur-columnist, is weer gaan racen in het kampioenschap TTE (Trophée Tourisme Endurance) achter het stuur van deze Clio 3 Cup en heeft de onderstelafstellingen gaandeweg verfijnd. Daarom vind ik hem ongetwijfeld zo doeltreffend... Met de grote 17-inch wielen en de lekker warme slicks die helpen, vind je een zeer stuurwillige en nauwkeurige voorkant. Aan de remkant is het gevoel goed: een stevig pedaal bij de aanzet, maar gevoelig genoeg om een goede geleidelijke remlossing te beheersen. Kortom, alle voorwaarden zijn aanwezig om tempo te maken en te doen waarvoor hij bedoeld is: aanvallen!
Rijgevoel
Het moment is dus gekomen om de hoge toeren te gaan kietelen en tempo te maken. Ik houd mijn stuur stevig vast, zet de wielen recht en trap het rechterpedaal in! Ik heb in mijn woordenschat geen woorden om te beschrijven wat er gebeurt, ik zou het exacte tegenovergestelde van "Wauw!" moeten vinden. Ik was in deze zeer aantrekkelijke racesfeer vergeten dat de Clio wordt aangedreven door een 4-cilindermotor van iets meer dan 200 pk. Het is lineair tot en met en er is geen spoor van koppel... Gelukkig is de bak kort en vult het motorgeluid het interieur, want om eerlijk te zijn is het dodelijk saai bij pure acceleratie! Ik, die van motorgevoel houd, haak af...
Maar deze schijnbare tekortkoming is in feite een zeer interessant punt qua rijden. Als je een fout maakt en je bochtuitgang niet goed voorbereidt, kun je niet op de motor rekenen om de blunder die je net hebt begaan goed te maken. Stel je voor dat je 20 andere kerels achter je hebt (of vrouwen, tot ons grote genoegen), die precies dezelfde auto hebben als jij en die geen fout hebben gemaakt: je zakt snel in de klassering van de race. En met dat in gedachten beleef je een monsterlijk plezier achter het stuur van deze auto, terwijl je geniet van zijn vele andere kwaliteiten. Hij remt laat, de voorkant is scherp en als je hard op de rem gaat, moet je fijn voelen om de achterkant niet te laten uitbreken. Hij is speels en geeft de bestuurder goede informatie, waardoor je bij elke passage meer van hem wilt vragen. In "autosport" zit "sport", en deze Clio Cup herinnert me er elk moment aan. Dit is echt rijden, er zijn geen overbodige elektronische hulpmiddelen die je uit de brand helpen. Ik zweet achter het stuur, ik hou ervan...
Het gebruik van de bak is echt leuk, je moet stevig en nauwkeurig zijn op de hendel. Het motorgeluid is zeer aanwezig in het interieur en, ook al is het maar een 4-cilinder, je geniet ervan om er bij elke terugschakeling naar te luisteren. Ik word trouwens verrast bij een schakelbeurt van de 3e naar de 2e: ik geef niet genoeg tussengas en haast me iets te veel naar de hendel, de tweede gaat er niet in, je moet geconcentreerd blijven! Alle massa van de auto zit op de voorkant en als je op de rem gaat, wordt de achterkant snel ontlast, wat enkele stuurcorrecties vereist om niet te veel te slippen. Je probeert voortdurend de uitgang goed voor te bereiden, snelheid vast te houden om niet te veel tijd te verliezen. In snelle bochten springt de auto een beetje, maar je mag niet van het gas gaan. Hij gaat er hard doorheen en het gevoel is goed, heel goed. Je raakt in het spel verwikkeld, zelfs als je gewend bent veel krachtigere auto's te rijden.
Terug naar de pits
Tijdens de afkoelronde, vlak voordat ik hem teruggeef aan zijn eigenaar, merk ik dat ik in mijn helm in mezelf zit te glimlachen. Ik heb geen tijd genomen en me ook niet vergeleken met de andere auto's op de baan, ik heb gewoon enorm veel plezier gehad achter het stuur tijdens de paar ronden die mij zijn gegund. En ook al had ik tijd om naar het landschap te kijken op de rechte stukken, omdat de motor je niet echt opjaagt, je moet je ogen goed open hebben om laat te remmen en het potentieel van de auto optimaal te benutten. De Clio Cup vraagt van zijn bestuurder techniek om snel te gaan en stuurt er gevoelens van hoog niveau voor terug. En als ik op een clubdag rijd, is dat wat ik vooral zoek...
Het is ook best comfortabel om je niet af te hoeven vragen of de remmen meer dan 5 ronden zullen houden of dat de olietemperatuur te hoog zal oplopen. Het is een racewagen, hij is hiervoor gemaakt! Waarmee kun je hem dan vergelijken? Nou, eigenlijk met niet zo veel... Een Renault Clio 3 Cup in goede staat en goed uitgerust wordt tegenwoordig verhandeld voor ongeveer 25.000 €. Met dat budget zijn er flink wat auto's beschikbaar op de markt, maar om dit niveau van prestaties, veiligheid en betrouwbaarheid te bereiken, zul je er zeker nog wat onderdelen aan moeten toevoegen. Voor wie een moderne racewagen wil bemachtigen, is de Clio Cup een van de beste manieren om dat te doen, maar bij de aankoop moet je waakzaam zijn. Ik had het geluk een gezond en bijzonder goed afgesteld exemplaar te testen, maar er zijn ook flink wat "wrakken" op de markt, door hun bewogen verleden in competitie. Wees waakzaam en aarzel niet om u bij een eventuele aankoop door een professional te laten helpen.
Het belang van de onderstelafstellingen
Door Dimitri Enjalbert
Als je rijdt in een eenmerkenformule als de Clio Cup, hebben alle deelnemers dezelfde auto en is de strijd om het verschil te maken fel. De enige aanpassingen die voor de rijders mogelijk zijn, zijn de onderstelafstellingen: rijhoogte, naloop, camber en spoor. De details van deze aanpassingen zijn behandeld in nummer 5 van Racer's, waaraan ik heb meegewerkt. Een auto als de Clio Cup is gevoelig voor afstellingen, je speelt veel met de camber om de laatste tienden te pakken. Met een duidelijke negatieve camber win je topsnelheid omdat er minder contact met de grond is, en verhoog je de grip in bochten. Maar hem te veel verhogen brengt niet alleen voordelen: je verliest stabiliteit bij hoge snelheid, het duurt langer om de banden te verwarmen en de slijtage kan snel voortijdig worden. Bij het remmen blokkeer je met veel negatieve camber vaak de achterwielen, vanwege het kleine contactoppervlak met de grond in een rechte lijn. Je krijgt dan vlakke plekken op de banden, die erg hinderlijk worden...
Dus als je een auto als de Clio Cup probeert af te stellen, moet je zuinig te werk gaan. Op een startgrid zie je de verschillen in afstelling goed van buitenaf en toch wordt het verschil tussen de poleman en de anderen in tienden, zelfs honderdsten gemeten. Het hangt echt af van het gevoel dat je achter het stuur van de auto hebt, van ieders voorkeuren. Als je met een Clio Cup rijdt op trackdays of in competitie, raad ik een afstelling aan die veiligheid en uithoudingsvermogen vooropstelt. Omdat er veel Clio Cups op de markt zijn, zie je van alles en nog wat qua onderstelafstellingen. Je moet niet alles ineens veranderen, anders rijd je een compleet andere auto en ben je een rijder die zich afbeult. Het belangrijkste is het gevoel achter het stuur...
En de Clio 2 Cup?
Door Bastien
Bastien, wat bracht je ertoe om van de Mégane 3 RS over te stappen op een Clio 2 Cup voor clubdagen?
Het is vooral een kwestie van rijkosten. De Mégane was ongeveer 120 liter benzine op een dag, met de Clio is het nauwelijks 80. De verbruiksartikelen zijn over het algemeen ook goedkoper. Het enige probleem zijn de banden: het is moeilijk om tweedehands slicks te vinden in de maat van de Clio 2 Cup... Verder, ook al is de Mégane 3 RS een geweldige auto, hij blijft heel "eenvoudig" te besturen. Ik had meer sensaties nodig en wilde technisch vooruitgaan achter het stuur. De Clio Cup is voor mij elke keer dat ik hem rijd een technische uitdaging. Ik deel deze passie ook met mijn vrouw, die ook van een racewagen droomde!
Wat zijn de belangrijkste kwaliteiten als je rijdt? En de gebreken?
Wat ik aan deze auto leuk vind, zijn de sensaties die hij geeft! Heel levendig, met een super geluid binnenin en een geweldige sequentiële bak. Je hoort absoluut alles in de auto, je voelt de kleinste hobbel, de kleinste trilling. Als je rijdt, ruikt het naar benzine, de rolkooi zet je in de sfeer en de kuipstoelen met oren laten zien dat je er niet voor de grap bent: het is deze wat extreme sfeer die ik leuk vind aan boord, er is niets overbodigs! Maar wat ik het fijnst vind, is dat ik met mijn kleine budget zonder complexen kan gaan spelen met een paar grote, veel prestigieuzere GT's. Mijn beste herinnering blijft een gedenkwaardig gevecht met een vriend in een Nissan GT-R in Dijon, heel vriendschappelijk. Ik kwam terug in het bochtige stuk, en hij reed een enorm gat op me op het rechte stuk. Dat spoorde me aan om bij elke ronde hard door te trekken om terug te komen. Alleen al als ik eraan denk, heb ik een brede grijns! De gebreken? Er mist wat motor voor mij, maar eerlijk gezegd is dat het enige...
Als je moest veranderen, wat zou je dan nemen?
Met een redelijk budget zou ik graag overstappen op een Clio 3 Cup. Maar als ik meer middelen had, zou ik zonder aarzelen een Porsche 997 Cup nemen. Het is hetzelfde concept, maar alles beter!
Dit artikel komt uit nummer 8 van Racer's, het magazine van Marc Peraldi. Bedankt, Marc!
